Cambodja, het land van de tweede kans

Iedereen verdient een tweede kans – en dus ook Cambodja. Vier jaar geleden vlogen we van Thailand naar Siem Reap – voor Angkor Wat. Mijn eerste indruk met Cambodja was dan ook samen te vatten met volgende sleutelbegrippen: kleine luchthaven, grenscontrole waar overheidspersoneel toeristen uitlachtte, lang wachten, veel te veel personeel voor één taak, nul glimlach (op het uitlachen na dan).

Onze gids – destijds konden we ons dat veroorloven – maakte die eerste indruk er niet veel beter op. Hij lachtte nooit, ramelde 1001 feiten af in de tempels maar zodra uit de tempels gaf hij toch vooral commentaar op Vietnamezen. Van heel Angkor Wat heb ik dan ook maar één iets onthouden toen: Angkor Wat zou eigendom zijn van Vietnam en de Cambodianen zouden er geen cent van overhouden.

Ik had dus niet meteen de beste indruk van Cambodja en ook niet meteen zin om ooit nog terug te komen. Tot ik begon te merken dat ik altijd maar één antwoord had op de vraag ‘En, wat vond je dan van Thailand, wat raad je aan?’. Het antwoord was nooit Thailand. Het antwoord was altijd Angkor Wat. Cambodja. Altijd.

Tijd dus voor die welverdiende tweede kans. Tijd dus om in te lezen over het eigenaarschap van Angkor Wat en te beseffen dat sommige gidsen nu eenmaal bepaalde politieke stromingen volgen. Tijd om opnieuw omver geblazen te worden door het mooiste stuk UNESCO-werelderfgoed ter wereld.

Of niet? Angkor Wat is overcrowded. Medereizigers vroegen me waarom ik in godsnaam zou teruggaan naar zo’n oord van verderf waar toeristen als paddestoelen uit de grond schieten. Ze keken me zelfs aan met een gezicht vol walging, alsof ik net had gezegd dat ik elke dag stront als lunch eet.

Dus het finale oordeel?

Ja, de toeristen staan hier in duizendtallen klaar.
Ja, sommige toeristengroepen – kuch, Chinezen – doen er alles aan om op je zenuwen te werken: alles aanraken, roepen, vervuilen.
Ja, het is er duizend graden warm en in die hitte is het soms moeilijk om het hoofd koel te houden als je net door zo’n groep opgeslorpt wordt.

IMG_20180213_215257_031

Wat er gebeurt wanneer je tuktuk-driver je naar de zonsondergangtempel brengt ‘zonder Chinezen’: mini-Europa, da’s reuze.

IMG_20180213_215341_260

In zo’n geval is je GSM misschien inderdaad nog interessanter dan de zonsondergang.

Soms moet je je verbeelding gebruiken. Moet je je inbeelden hoe een site zou zijn als je er alleen zou rondlopen. Moet je kijken naar de details. Dan vergeet je dat er zonet een bende Chinezen een hakka stond te doen in een actieve tempel. Dan vergeet je dat er zonet eentje geklommen is op een muur, vlak naast het bord ‘do not climb‘. Dan vergeet je dat alles, vergeef je de tempels hun oneindige schoonheid en aantrekkingskracht en kan je nog steeds met opgeheven hoofd zeggen: Ja, ik vind de tempels rond Angkor Wat het mooiste van alles wat er is op aard.

Oh, en er zijn ook manieren om in een toeristisch walhalla van de platgetreden weg af te wijken. Dat ook, natuurlijk. Een foto van de zonsopkomst bij de eigenlijke Angkor tempel heb ik dus aan mij laten voorbijgaan. Maar dit niet:

IMG_20180213_214836_478

De zon hebben we uiteindelijk niet zien ondergaan; we zijn naar een match van de tuktuk drivers gaan kijken.

IMG_20180214_090958_511

De volgende ochtend hebben we zonsopgang gezien op een tempel met in totaal tien andere toeristen. 

IMG_20180213_215221_288

Nochtans ook schoon, zenne.

IMG_20180213_215903_097

Elke tempel heeft mindere ingangen. Sommige stukken zijn dus bijna verlaten.

IMG_20180213_215627_356

Dit is ‘m! De eigenlijke, enige Angkor Wat.

IMG_20180215_170703_086

Feeling overwhelmed? Look at those details.

IMG_20180213_215445_297

No worries! Zelfs op drukke plaatsen zijn er stukken waar niemand komt en waar je dus 100% voor the gram kunt gaan! Zelfs in de enige, echte Angkor Wat! Say Waaaaat?!

IMG_20180213_220118_593

Hoe kan je dit niet het mooist op aard vinden?

IMG_20180214_091252_617

Tempels die ver buiten het Angkor Complex liggen, worden vaak minder bezocht.

IMG_20180213_220841_863

Ja, de enige foto waarvoor ik in de rij ben gaan staan. En dan begreep niemand waarom ik bleef staan en geen selfie nam – zoals de bedoeling was van de rij.

IMG_20180213_214438_513

Dus dan toch maar even de nieuw herwonnen Go Pro bovengehaald.

IMG_20180213_221108_759

Honderden jaren oud he, mannekes!

IMG_20180213_221230_219

Als je rond de tempels wandelt, kom je al onmiddellijk veel minder toeristen tegen dan in de tempels. Ook wel meer spinnen.

IMG_20180214_091817_063

Dat die tempels nog bestaan is een mirakel op zich.

IMG_20180213_220436_785

Altijd blijven lachen.

IMG_20180213_222626_929

Voel je je opnieuw overweldigd? DETAILS!

IMG_20180214_091542_265

Kijk naar die vogels beneden. Zo mooi.

IMG_20180213_221309_380

Oké, sommige details zijn wat bijgewerkt.

IMG_20180215_170743_251

Het Angkor Wat complex heeft niet alleen prachtige tempels, maar ook wreed fotogenieke meren.

En als het hele Angkor Wat complex toch wat te druk is naar je zin, dan heb je nog andere prachtige zaken:

IMG_20180215_171021_100

Niet ver van Siem Reap ligt Phnom Kulen, een heilige berg – met mooie waterval.

IMG_20180215_170951_269

De rivierbodem is bedekt met linga’s – kilometers aan een stuk.

IMG_20180215_171122_697

Afkoelen in het ijskoude water bij de waterval: hoe vroeger je hier komt, hoe eenzamer je bent. Early birds always get the worm. En ze kunnen eindelijk hun action cam gebruiken waarvoor-ie dient.

IMG_20180215_170852_168

EN ZE HEBBEN HIER OOK KATTEN!! VIJFDUIZEND PLUSPUNTEN! 

IMG_20180216_181304_778

Prasat Preah Vihear; een bevochten tempel vlakbij de Thaise grens. En als je hier dan op één toerist na helemaal alleen bent dan wordt het alleen maar specialer.

IMG_20180216_181622_433

Prasat Preah Vihear, met in de achtergrond één van de vele bewakers voor de tempel.

IMG_20180216_182143_641

Tempel in het Koh Ker complex. De wortels omcirkelden de tempel de volledige 360°.

IMG_20180216_182323_174

Bang Mealea, al dichterbij Siem Reap en dus drukker, maar nog steeds fantastisch.

IMG_20180216_181854_673

OKE, IK BEN VERLIEFD OP DEZE TEMPEL!

IMG_20180216_182245_493

Detail bij Bang Mealea

IMG_20180216_182520_116

Beng Mealea.

IMG_20180216_181811_555

De befaamde ‘piramide’ in het Koh Ker complex.

4.000 eilanden en 2 Belgen

‘False advertising‘, zouden de Amerikanen roepen bij het aanschouwen van Si Phan Don – oftewel: de 4.000 eilanden bij Laos. Laos is het enige Zuid-Oost Aziatiche land dat volledig omgeven is door land. Omdat een mens altijd wil hebben wat hij niet krijgen kan, heeft Laos een inventieve oplossing bedacht: ze hebben hun eigen stukje kustklimaat gemaakt bij de 4.000 eilanden in de Mekong.

IMG_20180215_161645_719

Hopelijk zit Leonardo er ook nog.

IMG_20180211_112152_780

Leonardo nergens te bespeuren.

Voor u uw strandstoel en badhanddoek begint in te pakken: de meeste van deze eilanden zijn rotsblokken of bomen. Mijn favoriet eiland is het datgene waar er in het midden van de kolkende Mekong een schofel tentje staat. Dit is het Temptation Island van Laos: alle scheefpoepers moeten hier overnachten. Een twist die de televisieversie ook kan gebruiken. 

IMG_20180211_100030_787

Ontmoet: de Mekong met haar vele eilandjes.

IMG_20180211_112050_217.jpg

Ontmoet ook: De Hut der Verderf.

Verder beschikken de 4.000 eilanden ook over chille inwoners. Erg chill. Zodanig chill dat wij in ons hotel eigenlijk nooit iemand hebben gezien. Na twee dagen hadden we dan toch door dat we de permanent slapende uitbaatster best mochten wekken met onze vragen. Rechtstaan of gaan zitten deed ze niet, antwoorden wel. Zo praten tegen een balie is toch best maar vreemd. Ook vreemd: restaurants/cafés binnenwandelen en uiteindelijk vijf minuten later opnieuw buitenwandelen omdat er niemand – maar dan ook echt niemand – te vinden is. Niet achter de toog, niet in het restaurant zelf, niet in de toiletten, niet in de tuin, even heel luid kuchen, nee, nog altijd niemand, beetje stampen met de voeten en luidruchtig praten, nope, niets, volgend café.

De eilanden hebben ook veel fietsen, het ‘makkelijkste’ transportmiddel. Er zijn geen asfaltwegen, dus je fietst met de goedkoopste Chinese fiets ter wereld over zandwegen. En als je dan van het pad begint af te wijken dan worden de zandwegen een soort mountainbikepad avant la lettre. 48 uur later was ons achterste nog aan het revalideren van deze aanslag op het menselijk lichaam.

IMG_20180211_112344_842

SO MUCH PAIN.

IMG_20180211_112256_590

EN DAN NA AL DIE PIJN EEN DOOD EIND.

IMG_20180211_112504_684

Gelukkig werken andere bruggen nog wel.

En ik denk dat dit onze weken in Laos voor mij een beetje samenvat: het was niet altijd even makkelijk, de Laotianen waren in niets te vergelijken met hun Myanmarese buren, maar zodra je het prachtige landschap voor jezelf had, vergat je dit allemaal in een vingerknip.

IMG_20180210_122859_032

Wat? Een pijne poep? Ik weet er niks meer van: alles vergeven!

IMG_20180210_122645_008

De slechtste bediening ter wereld? Wie heeft er bediening nodig met dit uitzicht? Allemaal vergeven!

IMG_20180210_122726_329

Can’t be mad at animals.

IMG_20180210_122803_645

Vriendelijkste boat driver ter wereld. Leek nergens weg te willen en genoot 110% van elk uitzicht.

IMG_20180211_095945_409

Boten in de Mekong.

IMG_20180211_111804_033

Gebrek aan hotelpersoneel ook onmiddellijk vergeven met zo’n uitzicht.

IMG_20180211_095746_508

Tyler, wherever you may be, Laos has got your back.

IMG_20180211_111920_791

Vissers zijn altijd fotogeniek.

IMG_20180211_112535_523

Zelfs als het alleen hun attributen zijn.

IMG_20180211_112621_394

100% net zoals de schilderijen die ze op hun avondmarkten verkopen aan toeristen.

IMG_20180211_112703_830

Twee irrawaddydolfijnen in de Mekong. Deze walvis wordt met uitsterven bedreigd. In de Mekong leven er amper een 80-tal.

Het revalideren van de pijne fietspoepen deden we trouwens in Champasak – waar we ons mentaal en cultureel al voorbereiden op de volgende bestemming: Cambodja.

IMG_20180211_113726_173

De Angkoriaanse ruïne van Wat Phou nabij Champasak.

IMG_20180211_114435_393

Intrige.

IMG_20180211_114241_535

No listening.

IMG_20180211_113947_332

Frangipani-bloemen.

IMG_20180211_114107_382

Detail van de Angkoriaanse stijl.

IMG_20180211_113920_069

De tempel wordt vandaag nog steeds zeer actief gebruikt door de Laotianen.

IMG_20180211_113625_181

Afscheid nemen van een land doe je best met goed gezelschap.

IMG_20180211_112746_125

Overexcited.

Mieren eten op het Bolaven Plateau

Na 48 slapeloze uren was het zo ver: Jonas en ik stapten op onze gedeelde motorbike richting Bolaven Plateau. Dit was de allereerste keer dat we een motor huurden – op de e-bike in Bagan na. In Bagan deelden we eveneens één e-bike: de elektrische machine zag nogal zwaar af van ons gedeeld gewicht en een topsnelheid van 30 km/u was exceptioneel. Nu was het tijd voor the real deal: een semi-automatische Honda met Jonas achter het stuur en ik achterop.

IMG_20180211_105601_925.jpg

It’s not a big motorcycle, just a groovy little motorbike – of dat zingen de Beach Boys alvast over Honda.

Jammer genoeg was dit ook het moment waarop we toch maar eens onze voorraad anti-malariapillen begonnen te nemen. Dit verklaart de 48 wakkere uren: elke keer ik het waagde mijn ogen dicht te doen, begonnen er plots doemscenario’s in mijn hoofd te spoken. Dus hield ik mij ’s nachts bezig met het verzinnen van 68 motorongelukken, 32 plotwendingen over onze verloren Go Pro en moest ik ook plots alle vlaggen van de wereld vanbuiten leren via de Flags of the World Quiz van Sporcle.

Na 48 slapeloze – maar dus ook best leerzame – uren kon ik niet alleen alle vlaggen benoemen, maar kon de motorrit mij ook geen ruk meer schelen. Een soort therapie in rust, maar dan helemaal anders dan ik me had ingebeeld.

IMG_20180211_105333_001

Het Bolaven Plateau: verzameling van watervallen.

IMG_20180211_110716_795

Sooo pretty.

IMG_20180211_111530_802

Meer watervallen, meer!

Het Bolaven Plateau staat bekend om z’n koffie, z’n watervallen en z’n etnische minderheden. We reden de Big Loop en onze eerste niet-waterval-stop was bij Mr. Vieng. Deze koffieboer spreekt behoorlijk Engels (zeer zeldzaam hier) en zag wel brood in het toerisme. Hij zet zijn boerderij dus open voor bezoekers en leidt falang rond. Zijn tour focust zich voor 95% op koffie. De overige 5% laat hij toeristen dingen proeven die ze helemaal niet willen proeven. Heerlijke kerel. Bij een opgerold koffieblad hield hij halt en vertelde ons dat het blad propvol mieren zat. Vervolgens gaf hij een tik tegen het blad en zagen we honderden mieren panikeren. Terecht, want 1 seconde later nam Mr. Vieng het blad vast met beide handen, plette hij het blad met de honderden mieren erin en liet ons vervolgens het bloedbad aanschouwen. En dat stonk: naar een mix tussen azijn en citroen, maar dan toch vooral azijn. Proeven? Mnee, liever niet. Mr. Vieng had alle mieren voor zichzelf.

IMG_20180215_152254_015

Mr Vieng, een goedlachse koffieboer.

IMG_20180215_152509_316

Koffievrucht aan de boom.

IMG_20180215_152403_615

Gedroogde koffiebonen.

We zetten onze reis verder richting practige watervallen, mooie jungle en koffieboerderijen. We beslissen om toch ook de tour bij Mr. Hook te volgen. Hoewel ik zelf geen koffie drink, leek dit me wel een interessante tour: Mr. Hook spreekt niet alleen over koffie, maar ook over het leven in zijn dorp/stam. En het leven van Mr. Hook leest als een telenovelle: telkens je denkt dat het niet absurder kan, weet hij je te verrassen.

IMG_20180211_100652_298.jpg

Mr. Hook tijdens zijn tour.

Mr. Hook is de enige Laotiaan in zijn dorp die Engels spreekt. Hij heeft de Wikipedia-pagina over koffie dan ook helemaal vanbuiten geleerd en kan urenlang vertellen over de origine van de koffieboon, de naam ‘koffie’ of de drank zelf. Wanneer hij uitverteld is over koffie, spreekt hij graag over het leven in zijn dorp. Zijn dorp leefde nog niet zo lang geleden volledig afgezonderd van de wereld: geen elektriciteit, geen contact met andere dorpen, geen televisie: niets. Ze hadden volledig hun eigen wetten – die ze nu nog steeds naleven: kinderen worden uitgehuwelijkt vanaf achtjarige leeftijd, meisjes zijn vaak zwanger rond hun twaalf/dertien. Er zijn drie kerkhoven: eentje voor mensen die ‘goed’ gestorven zijn (ouderdom, ziekte,…), eentje voor mensen die ‘slecht’ gestorven zijn (ongeluk) en eentje voor zwangere vrouwen die tijdens hun bevalling sterven. Zwangere vrouwen die op het punt staan te bevallen, moeten het dorp verlaten en naar dit laatste kerkhof gaan. Overleven ze de bevalling dan nemen ze het kind na plusminus tien dagen terug mee naar het dorp. Daar moeten ze over vuur stappen om vervolgens het kind te presenteren aan de vader. Vervolgens vraagt die of het een ‘goed’ of ‘slecht’ kind is: goede kinderen worden geaccepteerd, ‘slechte’ kinderen worden weggedaan. Volgens Mr. Hook antwoorden de vrouwen steeds dat het een ‘goed’ kind is. Heeft de vrouw minder geluk en overleeft ze de bevalling niet dan wordt ze rechtopstaand begraven. Dit duurt drie dagen: de eerste dag wordt ze begraven tot de knieën, de tweede dag tot het middel en de derde dag volledig.

Bon, je leest het al: een bezoek aan Mr. Hook laat je niet onbewogen. Zijn stam gelooft nog heel erg in goede en kwade geesten en alles dat ze doen staat in teken hiervan. Zo offeren ze bijvoorbeeld puppies. Het is een hele eer wanneer je puppy verkozen wordt als offer. Vervolgens stampen ze de puppy tot hij sterft: door hem pijn te doen, gaan de ‘kwade geesten’ in de puppy en als hij dood is, worden ze verdreven.

Alsof het leven daar nog niet hard genoeg klinkt, is Mr. Hook een echte outcast. Hoewel mannen een nogal luxe-bestaan leiden in de stam (ze mogen meerdere vrouwen hebben, moeten niet echt werken,…), zag Mr. Hook het toch allemaal niet zo goed zitten. Bij zijn eerste uithuwelijking overtuigde hij zijn jongere broer om met het meisje te trouwen. Zo kon Mr. Hook zelf school blijven lopen. Eenmaal getrouwd mag dit namelijk niet meer. Bij zijn tweede uithuwelijking overtuigde hij zijn neef om met de nieuwe uitverkorene te trouwen. Zo kon hij uiteindelijk naar de universiteit. Toen vonden zijn ouders het wel genoeg. Via het dorpshoofd – er bestaat namelijk geen geschreven of gesproken taal in hun gemeenschap – contacteerden ze een professor in Paksé. Die bracht vreselijk nieuws aan Mr. Hook: zijn oma lag op sterven. Als hij haar nog wilde zien, moest hij onmiddellijk naar zijn dorp terugkeren. Eens aangekomen bleek oma springlevend en stond er een bruid en ultimatum klaar: Mr. Hook zou onmiddellijk trouwen of nooit nog welkom zijn.

Alsof menig script writer voor zo’n verhaal geen tonnen LSD nodig heeft, wordt het allemaal nog zotter wanneer blijkt dat Mr. Hook na zijn huwelijk de bloemetjes toch nog wat heeft buitengezet. Mr. Hook had seksuele betrekkingen met een buitenlandse vrouw: een big no-no in de gemeenschap. Na heel wat ontkenningen, kwam dit uiteindelijk toch uit bij een soort waarzeggerij die de moderne rechtstaat te kakken zet. Alle mannen van het dorp moesten een stok in rijst zetten en alleen de stok van Mr. Hook bleef rechtstaan in de rijst. Hij was dus de man die het ongeluk naar het dorp bracht.

Sindsdien is Mr. Hook bijna nergens meer welkom in zijn eigen dorp. Hij mag het dorp echter ook niet meer verlaten, omdat z’n dorpsgenoten geloven dat hij ongeluk brengt telkens hij weggaat. Bovendien krijgt hij dagelijks tientallen toeristen over de vloer – iets dat zijn gemeenschap niet apprecieert. Daar komt bij dat Mr. Hook probeert de jongere generatie bij te scholen – zo stuurde hij bijvoorbeeld z’n jongere zus weg uit het dorp naar school. Hij leert kinderen dat de aarde rond is, dat deze rond de zon draait en dat niet alle toeristen Amerikanen zijn die oorlog komen zaaien. Hij heeft ook ethische bezwaren bij het uithuwelijken van jonge meisjes, zeker aan oude mannen. Mr. Hook is er dan ook van overtuigd dat hij op een dag vermoord zal worden door de dorpsoudste.

Voor zo’n verhaal bestaat er maar één woord: SHOOK. En als een man met zo’n intriest levensverhaal mieren bovenhaalt dan kan je alleen maar instemmen om ze op te eten. Dus zo kwam ik te weten dat mieren smaken zoals ze ruiken: naar azijn en citroen. Een smaak die volledig overeenstemt met het zure leven van Mr. Hook: gevangen in een gemeenschap waar hij niet weg kan, maar ook niet thuis is.

IMG_20180211_100607_355

Mieren: niet mijn favoriete voedingsbron, maar toch nog 100x beter dan bijvoorbeeld rode biet. Bij deze ook weer een #ehsaldmc-opdracht volbracht!

IMG_20180211_105940_341

Na de verhalen van Mr. Hook krijgt het Bolaven Plateau toch een andere kleur.

IMG_20180211_110133_106

De natuur blijft wel wondermooi.

IMG_20180211_110230_184

Geen gevaarlijke slangen gespot, wel creepy crawlies.

IMG_20180211_111647_999

De creepy crawlies zijn het allemaal waard met een zicht als dit.

IMG_20180211_111610_701

Zo veel watervallen dat je over de ene naar de andere kan wandelen.

IMG_20180211_110852_879

Genieten van het zicht.

IMG_20180211_110422_417

Mooier gezelschap dan de spin.

IMG_20180211_110514_003

NOG mooier gezelschap.

IMG_20180211_110933_599

Favoriete waterval.

IMG_20180211_110015_685

De hippies zijn ook gepasseerd.

IMG_20180211_100142_338

Jonas kwelt graag kleine, hongerige katten.

De selfie van €574,50

Dit is ‘m dan: de selfie van 574,50 euro. Hij is genomen op wat onze laatste dag in Luang Prabang moest zijn, bij de overdrukke Kuang Si waterval. Veel geduld hebben we ervoor gehad ook: erg lang gewacht op een moment waarop we alleen op onze selfie zouden staan. Mission failed: achter mij zit namelijk een vrouw die ik krampachtig probeer te verbergen door… nu ja, krampachtig te poseren.

IMG_20180130_164019_501

Toegegeven, de watervallen zijn sowieso mooier zonder ons ervoor.

IMG_20180130_164345_992

Drop dead gorgeous.

IMG_20180130_163340_612

Het mooiste blauw.

IMG_20180130_164145_096

Zelfs compleet over- en onderbelicht nog een kunstwerk.

IMG_20180212_121027_226

Een betere GoPro foto.

We hadden het wel wat gehad in Luang Prabang: we hadden vijf dagen uitgetrokken voor de stad, maar eigenlijk ook vooral om eens langer eenzelfde uitvalsbasis te hebben. Toen we richting Pakse vertrokken met als einddoel de Cambodjaanse grens waren we dan ook echt klaar om afscheid te nemen van de culturele hoofdstad van Laos.

IMG_20180129_213310_680

Kinderen in de straten van Luang Prabang

IMG_20180129_213638_055

Boottocht vanuit Luang Prabang.

IMG_20180129_213100_722

Een tempel in de stad.

IMG_20180129_212836_062

Op de populaire avondmarkt.

IMG_20180129_213230_636

Tuk-tuk.

IMG_20180127_152412_224

De cliché-foto.

IMG_20180129_214032_192

Gouden tempels en rode bloemen.

IMG_20180129_213852_997

Hipster-borden hebben ze hier ook al uitgevonden.

IMG_20180129_213419_811

Prachtige stad, maar na vijf dagen toch tijd voor iets nieuws.

Eens aangekomen in Pakse begonnen we onze anti-malariakuur en deed ik de eerste dag niet veel meer dan klagen en in bed liggen. Die 30 dagen zonder klagen zijn hier niet helemaal doorgebroken. Toen Jonas meedeelde dat hij de GoPro niet vond, besteedde ik er dan ook niet te veel aandacht aan. Jonas verliest elke dag gemiddeld drie voorwerpen en om de vrede in onze relatie te bewaren heb ik als coping mechanism een strategie uitgewerkt waarbij ik hem gewoon negeer telkens hij zegt dat hij iets verloren is. Hij vindt het meestal toch terug binnen het half uur.

Toen de kamer een half uur later echter volledig vol lag met spullen, maar geen GoPro begonnen er toch wat alarmbellen af te gaan. Tijd om ter hulp te schieten:

‘De laatste keer dat ik de GoPro gezien heb, was bij de Kuang Si waterval. We zaten daar bij een café en ik heb de foto’s bekeken op de GoPro. Vervolgens heb ik de GoPro weggestoken in de rugzak. Ik ben 99% zeker dat ik hem weg heb gestoken, want toen we het café verlieten, ben ik nog teruggegaan naar onze tafel om deze zelf af te ruimen. We hadden twee Cornetto’s gegeten en mijn Cornetto was blauw met roos en smaakte naar chemische dingen. Ik heb de papiertjes van de Cornetto’s weggenomen van tafel en in de vuilbak gegooid. Er lag dus echt wel zeker niets meer op tafel.’

Ik hoorde Jonas al zuchten van Pakse tot Tokyo. Telkens hij iets kwijtspeelt, ontspint zich namelijk hetzelfde scenario: ik vertel tot in de kleinste details waar het verloren voorwerp de laatste keer gespot werd. Zo probeer ik via herinnering op te sporen waar het voorwerp kan zijn. Jonas heeft echter altijd hetzelfde antwoord op de vraag ‘waar heb je het dan het laatste gezien?’. Ik weet het niet meer‘.

Er kwam dus weinig schot in de zaak. Ik begon te bellen naar ons guest house in Luang Prabang: niemand nam op. Het was dan ook al midden in de nacht. Dat hield me niet tegen om te blijven zoeken en strategieën uit te werken om de verloren camera op te sporen. Tot Jonas de welgevleugelde woorden sprak: ‘Leer ermee leven, we zijn hem kwijt en gaan hem nooit nog terug zien.’

 

IMG_20180203_090531_955

Sommige reizigers waren hun action camera’s niet kwijt.

IMG_20180203_091603_835

Oké, het was rondbellen met een view.

Als een rode lap op een stier. Zo werkt dat. Ik verlies namelijk nooit iets. Geen wedstrijden, geen voorwerpen en geen geduld. Als ik al begin met GoPros te verliezen: wat blijft er dan nog over van mijn identiteit? Hoe kan ik dan dagelijks Jonas zijn verloren voorwerpen terugvinden en mijn superieure vindingrijkheid – letterlijk dan – onder zijn neus wrijven? Vanaf dat moment werd het een staatszaak om de GoPro terug te vinden.

Na enkele vergeefse telefoonpogingen kon ik maar één conclusie trekken: het opgegeven telefoonnummer van het guesthouse was nep. Intussen was ik nochtans doodzeker dat onze GoPro daar lag: het spoor stopte in het guesthouse. Na urenlange therapiesessies had Jonas namelijk toegegeven dat hij mogelijks misschien maar ook niet helemaal zeker maar toch wel waarschijnlijk daar het laatst de Go Pro had gezien. Als detective kon ik dan ook maar één iets concluderen: de GoPro was gevallen en lag in kamer veertien van het guesthouse.

IMG_20180211_105205_858

In de filmversie van dit verhaal zou dit dan de back drop zijn.

Dus begon ik maar willekeurig andere hotels te bellen. Tot één hotel het echte telefoonnummer gaf van het guesthouse. En er daar gereageerd werd met: ‘Yes, we have camera’. 

IN YOUR FACE, JONAS! Dat zei ik niet helemaal letterlijk, maar mijn blik zei het wel. Geslaagd in mijn opzet: het vinden van de camera. En zo verblind door het winnen dat ik koste wat kost de camera terug in mijn handen moest hebben: enkel dan zou de cirkel rond zijn. Enkel dan zou mijn identiteit hersteld worden en zou ik opnieuw kunnen verkondigen dat ik nooit verlies. En zo komt het dan we nu een selfie hebben van 574,50 euro: de kost om herenigd te worden met de camera. Om broodnodige tijd te sparen, moesten we immers twee vluchten nemen die we anders nooit zouden nemen.

Dus de volgende keer dat je pakketje van Bpost, DHL of UPS een dag vertraging heeft, weet dan: postservices zijn niet vanzelfsprekend in de rest van de wereld. Dat had ik alleszins niet verwacht.

5 redenen om van Myanmar te houden

Myanmar stond al enkele jaren op mijn travel wishlist. Door de inbreuken op de mensenrechten in het noordwesten van het land twijfelde ik echter of ik wel zou gaan: kan je zo’n regime wel steunen door toerisme? Ik denk dat dit een vraag is die elk individu anders zal beantwoorden. Na lang twijfelen, hakten we de knoop door en besloten we toch te gaan. En daar hebben we geen seconde spijt van gehad. Na amper vier dagen Myanmar was m’n hart gestolen – en wel om deze vijf redenen:

1. De mensen van Myanmar

De gastvriendelijkheid van de Myanmarezen is als een bodemloze put. Hoewel Zuid-Oost Azië sowieso bekend staat om z’n gastvrijheid, laat Myanmar z’n buren met schaamrood op de wangen achter. De meest oprecht vriendelijke mensen ter wereld wonen hier. Loop je door de straten? Dan word je om de vijf minuten begroet met een enthousiaste ‘Mingalabar‘. Niet om je iets te verkopen, maar gewoon: omdat het kan. Wil je ergens naartoe? In Myanmar bewegen ze hemel en aarde om hun land te tonen, op een authentieke manier. Zelfs in Bagan – het toonbeeld van ‘onecht’ Myanmar volgens veel Myanmarezen – laten verkopers alles vallen als je problemen hebt met je e-bike of als je iets te snel richting toilet stuift: ‘oooh noo, everything okay? I help you‘. En nogmaals: nooit om je iets te verkopen.

Je kan geen zaak binnenwandelen of iedereen staat voor je recht. Er is geen beginnen aan om zelf je rugzak ergens in een laadruim te leggen, want zeven mannen vechten om deze eer. En als je – zoals ik – zwaar op je muil gaat in een tempel dan staat de hele lokale gemeenschap klaar om je te helpen. Niet omdat je blank bent: deze gastvrijheid delen ze gratis uit aan iedereen: locals én toeristen.

De Myanmarezen houden dan ook stevig vast aan hun traditie: vrouwen én mannen lopen in longyi over straat. Nivea bestaat hier, maar ziet z’n marktaandeel volledig opgesnoept door de thanaka boom waarmee de lokale bevolking een geelachtige pasta maakt (tegen zonnebrand en als gezichtscreme). We hopen dan ook dat Myanmar z’n traditie, gastvrijheid en glimlach kan bewaren, terwijl steeds meer westerse invloeden zich opdringen.

IMG_20180119_205854_682

Elke Myanmarees gaat in z’n leven twee keer naar het klooster: één keer als kind en één keer als twintiger.

IMG_20180114_132314_401

Hoewel de vissers al lang niet meer op deze traditionele manier vissen, komen enkele locals dagelijks een show geven op het Inle Lake – in de hoop zo inkomsten uit het toerisme te halen.

IMG_20180119_210551_068

Kinderen spelen op straat en dat gebeurt zowel in voetbalshirt als in traditionele klederdracht.

IMG_20180119_210629_538

Twee monniken lopen over straat.

IMG_20180102_212856_197_1

De lokale bevolking vaart door de velden en verdient op die manier extra geld aan toerisme.

IMG_20180109_194801_335

‘De jeugd’ houdt een feestje – in longyi. Hoewel de jongen centraal in de foto er eerder een ‘shortyi’ van gemaakt heeft.

IMG_20180109_202726_780

Thanaka op neus en wangen, bidden in het hart.

IMG_20180112_221542_607

Eindeloos veel geduld.

2. Het Gouden Land

Een bijnaam die het alle eer aandoet: niet alleen omwille van z’n ontelbaar aantal gouden stupa, maar vooral omwille van de niet te evenaren zonsopgangen/ondergangen. Nog nooit eerder zag ik onze zon zo dramatisch op het toneel verschijnen om twaalf uur laten met dezelfde elegantie terug achter de coulissen te gaan.

IMG_20180119_210350_571

When the sun goes down.

IMG_20180120_202006_145

Zonsopgang in Bagan.

IMG_20180121_204432_348

Een tweede zonsopgang in Bagan.

IMG_20180120_202159_101

Zelfs zonder ballonnen eindeloos mooi.

IMG_20180121_205417_822

De kleuren van zonsondergang: geel, oranje, rood, paars.

IMG_20180112_221806_417

Echte vissers op het Inle Meer vissen bij zonsopgang en (hier) zonsondergang. Dan is het meer op z’n kalmst. Ze verdienen per week ongeveer 20.000 Kyat met vissen (12 euro, ofwel bijna 2 euro per dag).

IMG_20171230_133851_884

En als de zon niet voldoende goudgloed voorziet dan doen de tempels het wel.

3. De tempels en de natuur

Myanmar heeft een eindeloze voorraad tempels, zo veel dat de befaamde ‘temple fatigue‘ soms om de hoek loert. Geen nood though: de meeste tempels worden omgeven door prachtige natuur. Ben je de tempels even beu? Dan hoef je soms maar vijf minuten te wandelen om in een prachtig, onaangeroerd landschap te mijmeren. De mooiste tempels van Myanmar combineren bovendien religie en natuur: in de befaamde grottempels zie je niet alleen duizenden boeddha beelden, maar ook mooie stalactieten.

IMG_20180102_211906_397_1

De exacte plaats waar ik na vier dagen verliefd werd op Myanmar: in het ‘platteland’ nabij Hpa-an.

IMG_20180102_211829_112_1

‘Bat Cave’ nabij Hpa-an: miljoenen vleermuizen vliegen bij zonsondergang uit hun grot.

IMG_20180102_212028_477_1

Just a road.

IMG_20180102_212641_995_1

Stoepa’s op de meest ontoegankelijke plaatsen.

IMG_20180112_222603_819

Eeuwenoude tempels.

IMG_20180121_204951_568

Een ander beeld van Bagan.

IMG_20180119_205614_268

Maak anders nog mooiere, meer gedetailleerde houten tempels. Ah nee, wacht, mooier kan letterlijk niet.

IMG_20180119_210442_179

Is het een grot? Is het een tempel? Zijn het eeuwenoude muurschilderingen? Yes! Yes! Yes!

4. Alle toeristen zitten in Thailand

Enerzijds hoop je dat het massatoerisme Myanmar nooit echt bereikt. Anderzijds besef je dat dit slechts een kwestie van tijd is. Hopelijk kunnen de Myanmarezen ooit voldoende geld verdienen met toerisme, zonder hun waarden en cultuur te verguisen. Op dit moment lukt hen dat behoorlijk goed: het ‘massatoerisme’ houdt zich aan één bepaalde route en is hierdoor makkelijk te vermijden. In plaatsen die nog maar ‘recent’ vrij zijn gegeven voor toerisme, ben je zelf nog een attractie. In heel Hpa-an zaten er welgeteld twintig toeristen. Maar ook op de meest toeristische locaties, zoals Bagan, is het makkelijk om het betreden pad te verlaten. De toeristen in Myanmar lijken ook van een ander kaliber dan deze in bijvoorbeeld Thailand: geen bars, geen full moon parties en geen korte broeken in Myanmar. Ben je dus op zoek naar booze cruises dan kijk je beter even verder.

IMG_20180119_210736_759

Monywa: een stad tussen Bagan en Mandalay. Aantal gespotte toeristen in deze stad: drie. De tourbussen van Bagan naar Mandalay stoppen hier even bij de belangrijkste tempels als break, maar het loont de moeite om hier langer te blijven.

IMG_20180121_204339_267

Wanneer de locals je vertellen over een ‘geheime’ tempel waar je helemaal alleen naar zonsopgang/ondergang kan kijken en je niet kan stoppen met lachen – omdat ze 100% gelijk hebben.

IMG_20180121_204544_209

Bagan: bij de populairste tempels staan twintig tourbussen, bij de ‘mindere’ tempels staan gewoon twee mensen Titanic na te doen. Your choice.

IMG_20180102_211447_736_1

Totaal aantal toeristen in Hpa-an stad: ongeveer twintig. Totaal aantal toeristen op deze tempel: onze groep van zes.

IMG_20180109_203001_497

Pidaya Caves met meer dan 8000 boeddhabeelden, een doolhof (!), een geheime grot (hier afgebeeld) en toch bijna geen enkele toerist.

5. De dieren in Myanmar

Myanmar is straatarm. We hebben mensen zien leven op straat (heel veel), in hun wagen, in een ambulance of in hun winkelkraampje. Deze mensen hebben niets: geen toilet, geen douche, geen bed. Ondanks het feit dat de meerderheid van de Myanmarezen in armoede leeft, hebben we nergens zo’n weldoorvoerde straatdieren gespot. Dit zegt volgens mij ook iets over de plaatselijke bevolking: hoewel ze zelf niets hebben, laten ze de weinige rijst die ze ‘over’ hebben op straat staan voor de dieren. Nabije elke tempel (en dat is zowat om de 100 meter) staat er een kommetje met water. Waar straatkatten in Indonesië en Maleisië schichtig wegschieten als je dichterbij komt, komen de kittens in Myanmar naar je toe gelopen. Ze zijn dus helemaal niet bang van mensen, zoals de doorsnee straatkat. En dit kan je als de vreemdste reden ooit zien om verliefd te worden op een land, maar voor mij zegt dit alles. Een bevolking die weinig heeft, altijd lacht en waar zelfs de straatdieren met je komen knuffelen.

IMG_20180119_210109_663

Strike a pose: veel straatdieren cirkelen rond tempels omdat monniken hen hier dagelijks voorzien van voedsel.

IMG_20180120_201610_211

Zonsopgang in Bagan op een ‘drukke tempel’: veertien personen, vier pups en één volwassen hond.

IMG_20180109_180948_993

Katten zijn mijn ware liefde.

IMG_20180112_221954_312

Beste diersoort ter wereld.

Opdracht #12: Maak een fietstocht van minstens 10 kilometer.

Dat ik een opdracht krijg om ‘maar’ tien kilometer te fietsen zegt voldoende over mijn relatie met de befaamde tweewieler. De wederzijdse betrekkingen zijn vrij tot zeer koel. Toen we dus te horen kregen dat de makkelijkste/goedkoopste manier om Inle Lake te verkennen per fiets was, volgde er eerst een golf van teleurstelling. Pas daarna kwam het besef dat er iets mee gewonnen kon worden dankzij de opdrachten. Daarom nu het verhaal van een fietstocht, drie kledingwissels en veel pijn.

0 tot 7,5 kilometer

Alle begin is moeilijk: met ons vers gehuurd fietsje reden we eerst de verkeerde kant op om vervolgens zeer elegant opnieuw voorbij de verhuurzaak te fietsen. Daarna was het één rechte lijn tot Shwe Yan Pyay: het meest gefotografeerde klooster van de stad. Het klooster is bekend voor z’n jonge leerling-monniken, ovale ramen en lichtinval. Die drie factoren maken het tot een geliefde fotografielocatie. Onze eerste hindernis was dan ook een Italiaan die elke leerling-monnik aansprak om te poseren – ondanks het gigantische bord dat dit verbood.

IMG_20180112_222803_103

Shwe Yan Pyay

IMG_20180112_222603_819

Shwe Yan Pyay

IMG_20180112_222529_096

Outfit #1: cultureel zeer gepast, niet zo fietsvriendelijk.

IMG_20180112_222356_821

Detail tempel.

De tweede hindernis kwam er in de vorm van kittens. Eindeloos veel kittens. Dit is een zware hindernis, omdat ik moreel verplicht ben elke kat die mijn pad kruist aandacht te schenken. Lang verhaal kort: onze uitstap van een half uur, duurde uiteindelijk anderhalf uur à twee uur.

IMG_20180112_222159_092

Wie wil nu niet de hele voormiddag doorbrengen bij zogende kittens?

IMG_20180112_222233_872

De gemiddelde bezoeker wil dat de monniken poseren, maar ik verkies de katten.

IMG_20180112_221954_312

LIEFDE.

Na urenlang kittens knuffelen, slaagde onze Italiaanse vriend er dan ook eindelijk in om de leerling-monniken te overtuigen te poseren. Dit kostte hem zakken vol geld, de tussenkomst van een local en nog meer zakken vol geld toen de monniken hem doodleuk meldden dat ze er toch niet zo veel zin in hadden. Hadden wij toch een beetje gratis entertainment.

IMG_20180112_222100_578

Mediterende monnik.

IMG_20180112_222855_769

Na urenlang aandringen (en het aanvaarden van meerdere bribes) ging de jonge monnik dan toch voor het raam zitten. Alleen niet in de positie die de fotograaf wou.

Na het kloosterbezoek terug richting Nyaung Shwe. Na al die religieuze activiteiten was het opnieuw tijd voor harde wetenschap. Daarom startte ik een experiment op: ‘hoe lang kan een persoon met een lange jurk fietsen zonder problemen’. Het antwoord bleek uiterst ontnuchterend: vijf minuten was zowat het langste dat er gefietst kon worden zonder kleed tussen de spaken. Niet goed.

7,5 kilometer tot 8 kilometer

Wardrobe change! Enige probleem: alle ‘gepaste’ kleding zat in de was – op de lange jurk na. Oplossing: kort kleedje. Nadeel: cultuur zeer ongepast in Myanmar. Het wetenschappelijk experiment ‘kan je op 500 meter te vaak aangestaard worden’ werd ondernomen. Het antwoord: ja.

8 kilometer tot 31 kilometer

Hup, kortgerokt naar de eerste de beste winkel om ‘meer gepaste’ kledij te kopen. In realiteit hield dit in: er zwaar opgelegd worden door een Chinese immigrante. Na – letterlijk – een halve dag konden we dan eindelijk beginnen aan onze fietstocht. Jonas ook eindelijk minder geïrriteerd.

IMG_20180112_223735_558

Outfit #3: cultureel semi-gepast en fietsvriendelijk.

Eerst fietsten we langs de noordoostelijke kant van het meer: van Nyaung Shwe naar Maing Thauk. Onderweg prachtige zichten: rode bergen aan de linkerkant, het meer aan de rechterkant.

IMG_20180112_222928_130

Het Inle Meer is omringd door prachtig riet.

Aangekomen in Maing Thauk namen we een boot om ons en onze fietsen over het Inle Meer te zetten. Na stevige onderhandelingen – oh, wat ga ik blij zijn met vaste prijszettingen als ik terug ben – gingen we aan boord. Vreemd genoeg kon dit niet via het trapje aan de steiger. Als je weinig betaalt, moet je over boten klimmen. En moet je blijkbaar 10 liter water over je heen krijgen – of toch als je Jonas bent.

IMG_20180112_223002_172

Drijvende tuinen op het Inle Meer, waar groenten geteeld worden.

Kurkdroog kwam ik aan in Khaung Daing. Het geluk stond één keer aan mijn zijde. Na de boottocht opnieuw de fiets op, ditmaal met meer pagodes en kloosters op onze weg.

IMG_20180112_223309_083

Pagodes.

IMG_20180112_223553_719

Uitzicht op de bergen.

IMG_20180112_223515_898

Zicht op één van de kleine dorpjes nabij Inle Meer.

IMG_20180112_223433_344

Zicht op het meer.

Het advies bleek alleszins correct: een fietstocht is de ideale manier om Inle Lake en haar omliggende dorpjes te verkennen. En tegen alle verwachtingen in was het Jonas die meer kloeg dan ikzelf. Al moet ik eerlijk zijn: ik begrijp fietsen nog altijd niet. Eénendertig kilometer lang zeer hebben aan uw gat is geen sport, maar een moderne marteling. En de staat van de wegen in Myanmar verergert de pijn alleen maar.

Eindoordeel van deze opdracht: ***/*****

Twee minpunten voor de eindeloze pijn die we momenteel ondervinden.

IMG_20180112_223033_840

Selfie-boat!

Een bijbeltocht van Kalaw naar Inle Lake.

Voor alles een eerste keer: alsook voor een tweedaagse trekking. Ideale plaats om voor het eerst meerdaags te trekken, leek ons Kalaw. Kalaw ligt in de bergen en de temperatuur is er dan ook een pak lager dan in pakweg Yangon. De plaatselijke bevolking heeft het hier zeer moeilijk mee en draagt de hele dag door skijassen en wintermutsen. Hoe zou je zelf zijn bij vrieskou van 20°C à 25°C?

’s Ochtends maakten we in deze onmenselijke kou kennis met onze groepsleden. Onze trekkinggroep telt 10 personen: twee Belgen (wij), 1 Française, 1 Duitse, 2 Amerikanen en 4 Indonesiërs. De zeven laatste blijken één grote groep te zijn.

En zo kwam het dat twee Belgen en één Française – zonder het te beseffen – terecht kwamen in een bijbelkamp nabij Kalaw. Bij de eerste lunch werd er plots een collectief bidmoment ingelast. In de namiddag volgde er een emotioneel zwaar moment waarbij alleen christelijke gospelmuziek kon helpen. Gelukkig werd God gevonden en was de zevenkoppige groep opnieuw sterk genoeg om de tocht verder te zetten.

Sommige mensen zouden argumenteren dat het vrij onbeschoft is om tijdens een begeleide trekking – met als doel kennis te maken met lokale stammen – luid (religieuze) muziek te spelen. Jammer genoeg waren ‘sommige mensen’ in de absolute minderheid.

Na nog wat gebeden ’s avonds konden we slapen in een lokale homestay. ’s Ochtends luidden de alarmklokken christelijke liederen en werd de dag gestart met Bijbelstudie. Naar de razend interessante mythe over de plaatselijke stam (Pa-O) werd slechts geluisterd door drie mensen. Zeven andere mensen vonden het vervolgens nodig om tijdens de trekking het geloof van Jezus te delen. Onze getraumatiseerde gids begon nadien elke zin met ‘I know Christian people don’t believe in spirits’.

Onze trekking van Kalaw naar Inle Lake zal zich eeuwig laten herinneren als christelijk uitje. Contact met de plaatselijke bevolking was er nauwelijks – misschien maar goed ook. Eén getraumatiseerde gids en drie getraumatiseerde Europeanen is al schade genoeg.

IMG_20180112_220420_618

De geteelde pepers worden gescheiden (goede kwaliteit versus minder goed) en vervolgens op de lokale markt verkocht. 

IMG_20180112_220448_846

Toch maar niet durven proeven.

IMG_20180112_220816_866

Is het een boom, is het een pagode?

IMG_20180112_220744_952

De runderen krijgen hun kenmerkende bult door het trekken van wagens.

IMG_20180112_221030_026

Na een dag werken op het land, komen de landbouwers terug naar hun dorp.

IMG_20180112_221144_241

Kleine kinderen gaan mee met de ouders werken: geen opvang hier. 

IMG_20180112_221414_098

Luisteren en kittens strelen? Ik doe het allemaal, tegelijkertijd.

IMG_20180112_221211_215

Uitzicht.

IMG_20180112_221325_575

Bezoek aan een lokale school.

IMG_20180112_221542_607

Op Inle Lake: deze dame haalt draad uit lotusstengels. Vervolgens wordt de lotus verweven tot héééél erg dure doeken ($250 voor een kleine ‘handdoek’).

IMG_20180112_221806_417

Zonsondergang op het meer.

IMG_20180112_221917_072

My hair still going strong.

 

 

 

IN BEELD – 72 uur in Yangon

IMG_20171230_161307_421

Onze eerste uren verkwisten we in het hotel: na een laatste slapeloze nacht in Maleisië en een nachtvlucht zit er niet veel pit meer in. De slaperigheid verdwijnt onmiddellijk wanneer we Shwedagon Paya betreden.

IMG_20171230_133319_246

Ontzettend veel monniken in de tempel. 

IMG_20171229_200116_315

Enkele zitten te mediteren. 

IMG_20171229_195827_188

Zoals ook deze.

IMG_20171230_161009_904

Andere zijn druk in de weer met hun smartphone. Selfies en Facebookposts zijn niet vreemd.

IMG_20171230_133923_192

We pikken zonsondergang mee.

IMG_20171230_133221_346

Duizenden kaarsen worden aangestoken rondheen de pagode.

IMG_20171230_133022_415

Intussen blijven de Myanmarezen bidden.

IMG_20171230_132946_142

Hub van bedrijvigheid, ook ’s avonds.

IMG_20171231_183318_253

Op onze tweede dag: een snikhete zon en enkel een hartjesvormige wolk boven City Hall om bescherming te bieden.

IMG_20171231_183246_934

Independence Monument. Als achtergrondmuziek: superluid door de opgestelde boxen = Candy Bar van 50 Cent.

IMG_20171231_183223_118

Shule Paya. Veel boeddhistische tempels hebben ook een hoek waar ze de ‘nat’ – de heilige geesten uit eeuwenoude folklore – eren. Dit doen ze met een schaal waarin bananen en een kokosnoot liggen. Ook hier interessante achtergrondmuziek: Hawaii-Five-O Theme Song.

IMG_20171231_183343_598

Ook al uitgevonden in Yangon: de file. Op de achtergrond: appartementen. Elk appartement telt 1 deur en dat is exact ook hoe breed het is. In vergelijking met de vele mensen die op straat wonen: pure luxe.

IMG_20171231_183445_860

’s Avonds gingen we naar Htwe Oo Puppet Theatre. Mr. Htwe is een man met een droom: hij wilt de traditie van het poppentheater levend houden. Vroeger werd het poppentheater in pagodes gespeeld en duurde een show vlotjes acht uur. De traditie stopte echter nadat er een avondklok werd ingesteld (twee jaar) en daarna kwam er televisie, film, smartphones,… Omdat er niet meer in de pagodes gespeeld wordt, doet Mr. Htwe het dan maar in zijn woonkamer. 

IMG_20171231_183637_668

Botahtaung Paya in de stellingen: Kontrimo kan nog iets leren.

IMG_20171231_183610_871

De bevolking in Yangon is ontzettend goed in het gooien van munten in bakjes op een draaiende schijf. Maar echt krankzinnig goed.

IMG_20171231_183800_689

Een lokale man sprak ons aan in Botahtaung Paya en introduceerde ons in de traditie van het boedhisme. Hij leerde ons heel wat bij over onze geboortedag en wat deze betekent. Aan al zij die op dinsdag geboren zijn: onze spirit animal is een leeuw, onze windrichting is zuid-oost, ons geluksnummer is acht en onze gelukssteen is amber. You’re welcome.

IMG_20171231_183912_359

Yangon: wandelen van de ene tempel naar de andere. Tegen alle verwachtingen in eveneens Yangon: Walhalla van Johnnys.

IMG_20171231_184007_318

Chaukhtatgyi Paya, vooral bekend van z’n liggende boeddha.

IMG_20171231_184038_307

En ze hebben ons wijsgemaakt dat deze boeddha Belgische ogen heeft, omdat ‘België zo goed is in glas en spiegels’. Het is eens iets anders dan ‘wafels, bier en frieten’.

IMG_20171231_184209_810

Ngahtatgyi Paya maakt zich klaar voor nieuwjaar: de monnikken en nonnen lopen rondjes rond het Boeddha-beeld en zamelen donaties in.

IMG_20171231_184107_394

Grote donaties worden op bordjes geschreven en afgegeven aan de monnik naar keuze.

IMG_20171231_184138_964

Deze monnik heeft een grote donatie ontvangen, krijgt tijdens zijn rondje nog ‘kleinere’ donaties. Deze zegent hij telkens alvorens in een grote jutte zak te stoppen.

IMG_20171231_183941_329

Yangon: bruisende stad met veel schotelantennes.

IMG_20171231_184246_467

Kandawgyi Lake: Karaweik Palace met op de achtergrond één van de nieuwbouwprojecten die ongetwijfeld de toekomst van de stad zullen domineren.

10 dagen Maleisië in 10 quotes

10 dagen Maleisië in 10 quotes. Omdat enkele woorden soms toch ook méér zeggen dan 1000 woorden.

Quote 1 : ‘We only hike in malls

Dit is voor mij allicht dé quote van héél de reis. Tijdens onze eerste hike in het Mossy Forest (Cameron Highlands) werden we verrast door de moeilijkheidsgraad van de wandeling. Onze ‘chille’ wandeling begon met het beklimmen van ladders – in allerlei vormen en staten – het optrekken aan touwen, het klimmen over bomen en vooral: het niet uitglijden op de spekgladde modderpaden.

Daar kwam bij dat we aan het begin van deze hike een Aziatisch gezin kruisten waarvan de vier familieleden de strijd met de zwaartekracht enorm aan het verliezen waren. Elk gezinslid leek plechtig gezworen hebben het meest uit te glijden. Het deed me nog het meest denken aan mijn allereerste schaatsbeurt ooit, maar dan zonder al het ijs.

Na minutenlang geklungel voelde de vrouw van het gezin de nood om aan ons de oorzaak van dit gezinsdrama uit de doeken te doen: ‘We only hike in malls‘, glimlachte ze. Nooit eerder voelde ik me zo verbonden…

IMG_20171226_000952_378

De befaamde familie, op een moment dat vader het even moeilijk had met de zwaartekracht.

IMG_20171225_233640_824

Mossy Forest doet z’n naam alle eer aan.

IMG_20171225_233614_976

Een orchidee ‘in het wild’. Een fototrekpleister voor toeristen, business as usual voor de locals.

Quote 2 : ‘I am the weakest link

… Nooit eerder voelde ik me zo verbonden. Ons wandelteam bestond namelijk uit zes personen: een Zwitsers koppel, een Slovaaks-Amerikaanse met haar moeder en wij. Enkele korte biografieën:

  • Het Zwitsers koppel deed wat elke Zwitser graag doet: bergbeklimmingen, hiken, iets met wolven en beren. Ze zagen er superprofessioneel uit en konden de autorit lang alleen maar praten over hoe graag ze wilden wandelen. Elke kans die ze zagen om te wandelen, moest gegrepen worden.
  • De Slovaaks-Amerikaanse en haar moeder waren in topconditie. Zij wandelt elke dag minstens 4 km in de snikhete zon van Kuala Lumpur en loopt marathons. Oh, en als ze zelf niet kan meedoen dan schrijft ze haar moeder in die dan op haar gezegde leeftijd even 10 km loopt in minder dan een uur.
  • Jonas en Anneke: wandelen kilometers in de niet zo snikhete zomerzon van het vlakke België. Ik laat me dan ook vooral kenmerken door een enorm irrationele angst voor hoogtes. Jonas hààt het om over dingen te klauteren. Na minutenlang geklungel voelde de vrouw van ons gezin dan ook de nood om de oorzaak van dit gezinsdrama uit de doeken te doen aan de andere teamleden: ‘I am the weakest link‘, biechte ik hen op.
IMG_20171226_001223_741

Twee Belgen en vijf Super Human Beings. Don’t be fooled by the smiles that I got, ik ben inwendig aan het sterven.

IMG_20171225_233159_539

Het gemakkelijkste stuk: de theeplantages in Cameron Highlands

IMG_20171225_233234_181

Achtergelaten werktuig in de theevelden.

IMG_20171225_233435_441

Zo rustig, zeg, in die theeplantages. HAHAHA, MOPJE! Eeuwen geduld voor uitgeoefend!

IMG_20171225_233512_003

En zo ziet een theebladje eruit van dichtbij.

Quote 3: ‘Ik moest gewoon even kokhalzen’

Dixit Jonas toen hij even met veel air aan mij ging tonen dat durian-ijs niet het meest vreselijke dessert ter wereld is. Ik had mijn potje ijs net aan hem gegeven, want ‘eten weggooien dat doe je niet’. Toen ik één seconde mijn aandacht verplaatste naar het nemen van een foto, zag ik plots in mijn ooghoek vreemde, schokkende bewegingen. Ik draaide me verschrikt om. ‘Ik moest gewoon even kokhalzen’, legde Jonas uit, ‘ik dacht als ik alles in één keer probeer op te eten dan is het weg, maar dat ijs van u was toch straffer van smaak dan het mijne’.

IMG_20171226_213712_203

Deze onflatterende foto zet ik online om jongeren te behoeden voor de gevaren van het eten van durian.

IMG_20171226_213734_945

De plaats des onheil: de Clan Jetties in Penang. De jetties zelf zijn gebouwd op emmers met cement in (zie rechtsonder foto)

IMG_20171226_214430_861

Gelukkig maakte de schoonheid van Penang het drama draaglijk.

IMG_20171226_214244_543

Zo, zo draaglijk.

Quote 4: ‘Allez jonge, niet dan he’

Dixit Anneke, na vier verwoedde pogingen om ‘good health’ te scoren in de Burmese tempel in Georgetown. Bij de eerste poging vloog het muntstuk in het kommetje ‘good health’ om er vervolgens met eenzelfde snelheid opnieuw uit te botsen. Dit had ik als een duidelijk sein van het universum moeten beschouwen, maar helaas probeerde ik nog drie keer alvorens ik de handdoek voorgoed en met veel air in de ring wierp. Bij de laatste twee pogingen ging ik bovendien duizelingwekkend dichtbij de urne staan om alsnog te falen. Goed nieuws: Jonas scoorde wel een goede gezondheid én geluk.

IMG_20171231_180706_955

Eerste poging: erin en er terug uit. 

IMG_20171231_180731_967

Ook van dichtbij bleek ik een faalaap. Het gemak waarmee locals dit doen is duizelingwekkend.

IMG_20171231_181408_540

Oud en nieuw: een perfecte mix in Maleisië.

IMG_20171227_171001_000

Opnieuw contrast tussen oud en nieuw.

Quote 5: Discount!!’

Ik ga niet liegen: al drie maanden zaag ik Jonas de oren van het hoofd telkens ik de plaatselijke bevolking met een ventilatortje zie rondlopen. Tot we in Georgetown een winkeltje met ventilators passeerden en er ook fans in de vorm van Totoro bij stonden. Blijkbaar is het toch grote liefde, want het was Jonas zelf die me erop attent maakte. Hij stopte mij zes ringit toe – want blijkbaar zou zijn mannelijkheid geschaad worden als hij te dicht in de buurt van die Totoros zou komen – en stuurde me op pad. Resoluut koos ik een Totoro-ventilator uit de doos en stopte ik de vrouw zes RM toe. Waarop ze heimelijk rond zich heen keek en samen met de Totoro-ventilator één ringit terug in mijn hand stak. ‘Discount’, lachte ze geheimzinnig. Bij deze mag er gebogen worden voor mijn onovertreffelijke onderhandelingsskills.

IMG_20171226_213131_600

Geluk: dat is een Totoro ventilator scoren voor 1 euro.

IMG_20171226_213239_877

En sindsdien zijn we onafscheidelijk!

Quote 6: ‘We hebben ons weer goed ingesmeerd’

Een goed voornemen voor 2018: toch wat kwistiger omgaan met de zonnecrème. Helaas waren we deze vergeten en de eindeloze trappen naar Batu Caves stonden te blinken onder de hete middagzon. Gelukkig konden we ons in de grotten zelf verkoelen.

IMG_20171223_142647_483

Paar trapjes, beetje zon.

IMG_20171223_133422_559

Close-up.

IMG_20171223_133759_910

De Batu Caves hadden apen met hopen. Gelukkig iets beschaafder dan hun Balinese collega’s.

IMG_20171223_134131_110

Naar beneden ging het zeer vlot.

IMG_20171223_135247_839

Nabij de Batu Caves liggen nog een aantal prachtige hindoetempels.

Quote 7: ‘Waarom hangt die auto vol met kauwgom?’

De eigenaar van deze bolide had zich allicht andere gedachten voorgesteld bij zijn gepimpte auto, maar van ver leek zijn Jaguar volgeplakt met kauwgom. Eens dichterbij – want wie wilt er nu geen kauwgomauto van dichtbij zien? – bleek het carception te zijn: de auto plakte vol met speelgoedauto’s. Een jongensdroom is duidelijk werkelijkheid geworden in Kuala Lumpur.

IMG_20171223_111148_698

Pimpen voor gevorderden.

 

IMG_20171223_111124_972

Tot in de details.

 

Quote 8: ‘Allez, nog maar eens naar het winkelcentrum dan, zeker?’

 In Kuala Lumpur hadden we een capsulehotel relatief vlakbij de befaamde Petronas Towers. Zoals dat in Azië gaat, hebben ze er maar meteen een heel winkelcomplex van gemaakt. En laten we eerlijk zijn: soms heb je na drie maanden reizen ook gewoon zin om heel de dag in de airco rond te lopen, van de ene food court naar de andere. Dus ja, in Kuala Lumpur hebben we onze guilty pleasure volledig gehad.

IMG_20171223_142550_348

Suria KLCC: Winkelcentrum nr. 46463 in Azië

IMG_20171223_142358_557

Kuala Lumpur, allerlei lichtjes.

 

IMG_20171223_143052_270

Nu zijn de winkelcentra de meest bezochte tempels, maar de échte tempels mogen er ook zijn

 

 

Quote 9: ‘This is Disney Buddhism’

 Voor we naar Kek Lok Si trokken, lazen we al enkele vernietigende reviews over deze tempel. Hij wordt als één van de belangrijkste boeddhistische tempels in Maleisië gezien, maar zou volgens heel wat bezoekers té gecommercialiseerd worden. Wat ze bedoelden met ‘Disney Buddhism’ werd ook onmiddellijk duidelijk toen we bij de tempel kwamen: lintjes met Disney-prinsesses op en standbeelden van Minnie Mouse versierden letterlijk de tempel. Daar hadden we ons toch even iets anders bij voorgesteld.

IMG_20171230_134152_713

Detail Kek Lok Si Tempel

IMG_20171230_134112_709

Sfeerbeeldje.

IMG_20171230_134228_083

Uitverkocht: ‘Luisteren naar mama en papa’. Nog volop in aanbieding: Wereldvrede. Tja, misschien heeft bidden voor het meest haalbare ook wel iets.

 Quote 10: ‘Ja, maar hebt ge een foto zonder al die mensen erop?’

 Maleisië in december: dat is niet het beste idee. Prijzen zijn torenhoog, net zoals het aantal (lokale) toeristen. Meterslange aanschuifrijen bij alles: eetkraampjes, musea én de befaamde street art. Elke foto zonder toeristen erop was één grote win. Aanschouw waarvoor we uren geduld hebben moeten uitoefenen:

IMG_20171226_215526_051

Soms moet je gewoon ’s nachts komen voor mensloze foto’s.

IMG_20171226_214003_330

Na twee dagen: succes!

IMG_20171226_213615_009

Omdat ik nog nooit iemand zo elegant op een vuilnisbak zag staan, mocht hij er mee op.

IMG_20171226_212947_134

Street art doesn’t last forever. Ook niet als het UNESCO Werelderfgoed is.

Opdracht #4 – Maak een originele nieuwjaarsboodschap

Elke keer dat we een idee hadden voor deze opdracht, kwam er wel een kink in de kabel.

  • Een video opnemen of foto nemen tijdens het duiken: monsoen-seizoen in Maleisië en slechte zichtbaarheid onderwater.
  • Een video-boodschap opnemen tijdens de odong-odong rit in Indonesië: idee kwam pas toen we de odong-odongs al lang achter ons hadden gelaten
  • Video opnemen tijdens nieuwjaar zelf: beetje riskant, wegens onvoorspelbaar internet. Ook iets met vijgen en Pasen.

Uiteindelijk kozen we voor het letterlijk uitbeelden van onze nieuwjaarsboodschap. Filmpjes volgen wegens technische problemen later, maar de foto’s zetten de boodschap toch ook al kracht bij.

Tip, tap, top: zet 2018 op z’n kop!

IMG_20171228_164927_831 IMG_20171228_164301_236.jpg IMG_20171228_165008_758 IMG_20171228_165637_357