Hoe het noorderlicht (niet) te spotten

Drie Britten, twee Italianen en twee Belgen… Het zou het begin kunnen zijn van een middelmatige mop, maar voor ons zijn het de ingrediënten die nodig waren om het noorderlicht te spotten.

Eerste pogingen

Zodra het vliegtuig touchdown had met Reykjavik Airport, zat ik voortdurend op de site van het Icelandic Met Office. Niet alleen om het weer als een maniak te volgen, maar ook om de aurora voorspellingen vanbuiten te leren.

Dat vanbuiten leren ging erg makkelijk, want verder dan Quiet en Low kwamen de voorspellingen niet. De leek in mezelf vertaalde deze voorspellingen als: ‘er is geen scheet te zien’. Tot de forecast wijzigde naar Moderate – plots zeiden IJslanders en plaatselijke gidsen ons dat we héél zeker het noorderlicht zouden zien. Als leek zou ik ‘moderate’ vertalen als ‘meh’, maar blijkbaar was het a big thing. En, zeiden ze al troostend, als we het de avond dat het moderate was niet zouden zien, dan zeker wel tegen het eind van onze vakantie.

Dus de avond dat het ‘moderate’ was, verliet ik ’s nachts de campervan om naar het toilet te gaan. Dat was al een hele prestatie, want het was al 48u code geel en ik had al even veel uur geen oog dicht gedaan door de hevige windstoten die onze camper heen en weer schudden. Ik keek naar de lucht en waar er bij het slapengaan nog geen enkele wolk te zien was, zag ik nu wat wolken. Ik keek nog wat verder naar de wolken; het was wel wat vreemd. Ik zag nergens felgroene dansende lichten, dus ik besloot ASAP de camper terug in te sprinten. De wind gaf de uitdrukking freezing my tits of een iets te letterlijke invulling voor mij. Bovendien waren we verzekerd dat we het zeker zouden zien.

Elke avond ging ik naar de lucht kijken, maar de voorspellingen bleven hangen op Quiet en Low. En de lucht, nu ja, die bleef zwart.

Vidgelmir Cave Tour

De sleutel tot het zien van het noorderlicht bleek helemaal niet te liggen in het kijken naar de lucht, maar wel in het volgen van een groepstour door een lavagrot in Zuid-IJsland. Nu ja, groepstour: we waren met acht – gids incluis – en waren hiermee ook de enige toeristen van de dag. Voor een tour waar normaal dagelijks 150 personen aan deelnamen, waren we dus een erg kleine groep. Dat maakte interactie niet alleen gemakkelijk, maar ook noodzakelijk. Niets zo awkward als acht mensen die niets tegen elkaar zeggen maar wel anderhalf uur samen door moeten brengen.

En zo kwam het dus dat we na heel wat corona-gerelateerde klachten tot leukere gesprekken kwamen en leerden dat het Italiaanse koppel op huwelijksreis was. Ze waren niet alleen op huwelijksreis: ze hadden hun vijfdaagse quarantaine afgesloten met het zien van het noorderlicht. Per ongeluk, want de man was uit hun camper gestapt om naar het toilet te gaan en had het noorderlicht zomaar gespot. Exact zoals ik dacht dat het zou verlopen bij ons. Tot overmaat van ramp had de vrouw er zevenduizend foto’s van gemaakt en begon ze deze spontaan te tonen.

In coronacontext is het héél moeilijk om foto’s te bekijken als je maar 1m64 bent. Maar de glimpsen van het camerascherm die ik tussen alle ruggen door zag waren zo groen als een kikker. En niet zomaar eender welke kikker, maar zo groen als onderstaande Glass Frog.

(Afbeelding: Wikipedia)

Ik zag ondertussen even groen van jaloezie als bovenstaande kikker. Haar man bleef intussen maar herhalen dat de foto’s helemaal niet overeenkwamen met de realiteit en dat de camera kleuren anders ziet. In al mijn verblindende jaloezie dacht ik dat hij bedoelde dat hun foto’s de werkelijkheid geen eer aandeden.

Tot onze Britse gids plots vroeg of het ook groen was. Beetje onhandig om kleurenblind te zijn als geoloog, dacht ik. De foto’s waren toch overduidelijk helgroen? Wat een vraag. Het antwoord van de twee Italianen was plots minder eenduidig. Ja, het was wel een beetje groen, misschien, ja, een hint, een vleugje, iets.

I’ve seen the Northern Lights a lot, but for me they almost always appear as a milky white substance, not green’, zei de Britse geoloog. En hij voegde er nog iets aan toe: ‘In mijn ervaring tonen de lichten zich het vaakst tussen 23u30 en 00u30 en dan nog eens rond 02u00. En meestal tonen ze zich zo ongeveer vijf dagen na elkaar’.

De voorlaatste avond

Het spreekt dus voor zich dat het plan onmiddellijk gemaakt werd om die avond te gaan spotten, ondanks de ‘low’ voorspelling. De Italianen hadden het licht namelijk de dag ervoor gezien, dus volgens de gids hadden we een verhoogde kans om het ook te zien.

Dus reden we om 21u30 naar een meer vlakbij Reykjavik waar geen lichten waren. En we wachten. En wachten. En bleven maar voor ons uit kijken in de auto. En we zagen niets. Letterlijk niets. Zelden reed er een wagen voorbij en werden we verblind door autolichten. Wat niet zo erg was, want er was toch niets te zien.

De laatste twee Britten

Nog vijf minuten, gingen we het geven. In die vijf minuten gebeurde er iets vreemd. Een wagen parkeerde zich naast ons. Twee mensen sprongen uit de wagen en begonnen dingen op hun wagen te plaatsen. De dingen… ze wezen naar achter ons. Was er daar iets te zien?

‘Gaan we uitstappen en ook kijken?’, vroeg ik.
‘Nee’, kreeg ik.

Hoe langer ik naar de vreemde objecten op de wagen keek, hoe zekerder ik was dat het fototoestellen waren. Waar neem je in godsnaam in het midden van de nacht foto’s van?

‘Ik ga uitstappen’, zei ik. Geen vragen meer.

Twee uur lang was ik al voor me uit aan het kijken in de auto. Nu stond ik naast de wagen naar de andere kant te kijken. En daar waren ze weer. Die rare wolken die ik ook had gezien op die ijskoude avond met code geel op de camping.

‘Ik zie alleen maar rare wolken, maar ze zijn wel echt heel raar en ze bewegen wel redelijk snel voor een wolk, misschien moet je eens komen kijken’.

En zo stonden we dan plots te kijken naar wat rare wolken, die voor onze ogen echt begonnen te dansen en zo onmiskenbaar na enkele minuten geen wolk meer waren.

En zo realiseerde ik mij: ‘Shit, als ik die avond op de camping drie Britten en twee Italianen had ontmoet, dan had ik de vreemde wolken die avond ook herkend voor wat ze waren: strepen noorderlicht’.

Reizen tijdens Corona

De informatie in deze blogpost dateert van eind augustus 2020 en heeft betrekking op de reisvoorwaarden die op dat moment van toepassing waren. Wil je zelf op reis vertrekken? Check dan zeker de actuele stand van zaken.

En jullie hebben dan beslist om toch nog naar IJsland te gaan?’ – het was één van de meest gestelde vragen vlak voor ons vertrek. Tot onze eigen grote verbazing hebben we inderdaad zelf beslist om onze reis (toch) door te laten gaan.

Waar we in maart dachten dat ‘de problemen’ in september toch opgelost zouden zijn; waar we in mei geloofden dat alles wel geannuleerd zou worden voor ons en waar we in juli nachtmerries hadden van bubbels, rode zones en eeuwigdurende quarantaines… Nooit hadden we gedacht dat de beslissing in onze eigen handen zou liggen. En dat we er toch vollenbak voor zouden gaan.

Pre-registration Form: Twee tests én verplichte quarantaine

Op 19 augustus 2020 verstrengde de IJslandse overheid haar toegangscriteria voor toeristen. Maximaal 72 uur op voorhand moet je een formulier invullen waarin je verklaart geen COVID19 symptomen te ervaren en waarbij je je persoonlijke gegevens én verblijfsgegevens nalaat. Je geeft hier ook aan of je opteert voor 14 dagen quarantaine of voor twee coronatests met daartussen een verkorte quarantaine (5 à 6 dagen). Wanneer je hier al opteert voor die tweede optie dan zijn de tests goedkoper dan als je ter plaatse pas de beslissing neemt.

Wij opteren voor de twee tests en tussentijdse quarantaine. We hebben in totaal drie weken IJsland geboekt, dus twee weken volledig kwijtspelen is voor ons net iets te veel van het goede. We duiden dit al aan in het pre-registration form en betalen hiervoor ISK 9000 per persoon (omgerekend +/- €112 voor ons samen).

We kregen een bevestigingsmail en barcode toegestuurd. Die barcode is essentieel en we moesten deze verschillende keren tonen tijdens onze reis (zowel in de luchthaven van Brussel, als in Frankfurt en Keflavik).

De vlucht

Onze vlucht zou oorspronkelijk verzorgd worden door Icelandair en vertrekken vanuit Zaventem naar Keflavik (IJsland). Twee dagen voor vertrek werden we echter overgeplaatst naar een vlucht vertrekkende vanuit Frankfurt (Duitsland). Daardoor werd onze korte vliegreis serieus verlengd.

We werden ’s ochtends vroeg (+/- 07u45) door een fantastische schoonbroer (en met mondmasker!) naar de luchthaven gebracht. Daar ging de controle heel vlot. Er waren bijzonder weinig reizigers. Alle procedures verliepen zoals gekend. De enige bijzonderheden waren het opnemen van de temperatuur (in een aparte container met warmtecamera’s), het voortdurend dragen van mondmaskers en de aanwezigheid van extra wasbakken en handgels.

Onze vlucht naar Frankfurt zat – tegen onze verwachtingen in – toch voor 75% vol. In Frankfurt aangekomen waren er verschillende terminals dicht. Eén van de drukste luchthavens op het Europese vasteland lag er uitzonderlijk leeg bij – en dat tijdens een vakantieperiode. In Frankfurt werd ook meteen duidelijk waarom we overgeboekt werden: de vlucht naar IJsland was bijzonder leeg. Enkele IJslandse gezinnen die terugkeerden en vijf toeristen vulden de Icelandair vlucht.

Aankomst in de luchthaven (en COVID19-test)

Ook hier een mondmaskerplicht en de langverwachte coronatest. Dit was de eerste horde die we moesten nemen: nog voor het afhalen van de bagage of de grenscontrole werden we naar een grote zaal geleid waar verschillende cabines gebouwd waren. In elke cabine zit een verpleger met medisch materiaal. Hij scant je barcode en voert het onderzoek vervolgens uit.

Er worden twee swipes genomen: één uit de keel en één uit de neus. Beide stalen zijn niet pijnlijk; enkel de staal uit de neus is onaangenaam. De staaf irriteert en kan zorgen voor hoestbuien en je moet er ook van snuiten. Pro tip: snuit dus zeker je neus voor je eraan begint.

Al bij al duurt het onderzoek zo’n twee minuten. Vervolgens ga je door naar de paspoortcontrole en ga je het land binnen.

Quarantaine

Het is de bedoeling dat je na aankomst in de luchthaven onmiddellijk naar de plaats gaat waar je in quarantaine zal gaan zitten. Deze plaats moet aan een hoop vereisten voldoen. Er is een lijst beschikbaar met alle accommodaties die personen in quarantaine mogen en kunnen ontvangen. Het mag dus geen camping, campervan, tent,… zijn. Het moet een vaste verblijfsplaats zijn waar je gescheiden leeft van anderen (en dus eigen sanitair hebt). Je mag niet gaan winkelen en moet er dus voor zorgen dat je leeft op een plaats waar het voedsel tot bij jou kan komen (zonder contact). Daarom besloten we uit de lijst een appartement in Reykjavik te kiezen.

Tijdens de quarantaine zijn er een hoop zaken die je wel en niet mag doen. Deze wijzigen regelmatig, maar op het moment van schrijven waren deze maatregelen van kracht:

  • Enkel telefonisch contact met gezondheidsdiensten
  • Enkel wandelen op niet-toeristische plaatsen, buiten het stadscentrum en ten alle tijden 2 meter afstand bewaren
  • Geen contact met personen die behoren tot een ander huishouden
  • Geen gebruik maken van bussen, enkel privé-vervoer toegestaan (eigen wagen, taxi of huurwagen)
  • Je mag niet met de wagen rijden, behalve om van de luchthaven naar je plaats van quarantaine te gaan (en naar de plaats van je tweede test)
  • Je mag geen toeristische attracties bezoeken
  • Je mag geen restaurants, bars, fitnesscentra, zwembaden, cinema’s, theaters bezoeken
  • Je mag geen supermarkten, apotheken of andere winkels bezoeken
  • Je mag niet naar school of het werk

Testresultaten

De resultaten van je eerste test krijg je binnen de 24u. Wij deden onze test rond 16u00 woensdagnamiddag en hadden diezelfde dag om 22u30 een sms met onze resultaten in (negatief, geen COVID19). Je krijgt de resultaten per sms. Je wordt ook sterk aangemoedigd om de Rakning C-19 app te downloaden, een contact tracing app die voortdurend je locatie bijhoudt. Als je deze app hebt, verschijnt het resultaat ook in deze app.

Na het ontvangen van de testresultaten, krijg je ook een mail met de locatie en het tijdstip van de opvolgtest. Onze opvolgtest vindt plaats 5 dagen na aankomst (dus aankomst op woensdag en tweede test op maandag). Als je na 24u nog geen telefoon hebt gehad na het afnemen van deze 2e test dan wordt je quarantaine opgeheven. Test je positief? Dan word je opgebeld en moet je de instructies van de IJslandse overheid volgen.

Het quarantaine appartement

Het appartement dat we uitkozen ligt vlak naast het centrum van Reykjavik. Daar hebben we momenteel weinig aan, ware het niet dat eten hier makkelijk bezorgd kan worden. We verblijven in één van de Mjölnir Appartments en dat bevalt goed.

  • 2 Slaapkamers
  • Badkamer met douche en wasmachine
  • Grote keuken met oven en vaatwasser (whaaaat?)
  • Grote leefruimte waar we ook makkelijk nog enkele dagen van ‘thuis’ uit konden werken in alle comfort
  • Snellere WiFi dan in België, ik wou dat al mijn Teams-calls zo goed gingen de afgelopen maanden. @Telenet: DOE BETER UW BEST.
  • Enige nadeel: onze bel werkt niet dus we moeten als haviken op uitkijk staan bij leveringen. Nu ja, we hebben toch niets beter te doen.

Boodschappen doen tijdens je quarantaine

Je kan makkelijk boodschappen doen online via aha.is. Dit is een verzamelwebsite waar je zowel boodschappen kan doen als afhaalmaaltijden op kan bestellen. Een soort Delhaize Collect meets Deliveroo.

Het boodschappen doen zelf is niet mega handig. Je kan alleen zoeken op IJslandse zoekwoorden dus Google Translate is je beste vriend. Of je kan zoals ons gewoon door eindeloze lijsten scrollen en op prentjes klikken die je leuk vindt.

Het bezorgen is gratis boven een bepaald bedrag en daar zaten we snel aan. We hebben voor vijf dagen eten besteld en zaten hiermee aan +/- €100. Voor die €100 hebben we minder dan wat we in België voor €100 zouden kopen in de Delhaize. Het leven is hier dus inderdaad duurder dan bij ons. Hou daar zeker rekening mee bij het budgetteren van je reis.

Verder hebben we hier ook al een restaurantmaaltijd laten bezorgen (Indisch: 2 curries, 2 naans en 1 portie samosa). Hiervoor hebben we €63 betaald: beduidend meer dan in België. De supermarkt leverde echter al niet meer en we hadden verdomd honger. Er werden €9 bezorgkosten aangerekend en gelukkig hadden we wel voldoende eten om ook de dag daarna nog middagmaal te hebben.  

Het leveren en bestellen via aha.is verloopt dus erg vlot en is volledig te vertrouwen.

Veilig reizen

Dus ja, we houden ons hier scherp aan alle regels. Geen Belgische foefjes waarbij we regels en wetten proberen te omzeilen. We zitten hier nu, op moment van schrijven, in ons appartement.

We voelen ons hier zeer veilig. De besmettingsgraad in IJsland ligt lager dan het Europese vasteland, momenteel ligt er niemand in het ziekenhuis en onze plannen zijn om een 4×4 campervan te huren en daarmee door de highlands te reizen. In hindsight zou ik deze quarantaine nog altijd verkiezen boven een quarantaine-loze vakantie op het vasteland Europa, waar de zones elke vijf minuten lijken te veranderen. Zodra we de deur van dit quarantaine-appartement achter ons dichttrekken kunnen we, voor het eerst in maanden, zorgeloos het binnenland verkennen.

Reisadvies

Schuldig.

Dat ik dat thuisblijven wel fijn vind.
Dat ik te veel werk.
Dat ik niet graag facetime.
Dat ik geen coronakilo’s krijg.
Dat ik puzzelen dan toch niet leuk vind.

Schuldig.

Dat ik nog gelukkig ben.  
Dat ik te weinig werk.
Dat ik elke dag eindeloos wandel.
Dat ik het kantoor nog niet mis.
Dat ik nog niemand verloor.

Schuldig.

Dat ik nog werk heb.
Dat ik te veel commentaarsecties lees.
Dat ik te veel mondmasker draag.
Dat ik te weinig mondmasker draag.
Dat ik jou niet bel.

Schuldig.

Dat ik angstig ben.
Dat ik het koffiemachine mis waar ik nooit koffie dronk.
Dat ik toch nog op reis wil.
Dat ik die coronakilo’s er dan toch maar bij doe.
Dat ik mezelf verloren ben.  

Schuldig.

Op zoek naar compromis.
A friend to all is a friend to none, klinkt het door mijn oortjes.
Ik zoek mijn geluk in anderen.
Daar ligt het niet.
Ik voel me schuldig dat ik niet aan hun verwachtingen kan voldoen.
Alle verwachtingen conflicteren, ik vind geen compromis.
Ik loop verloren in hun wensen.

Met schuldgevoel het vliegtuig op.
Iedereen heeft plots een mening over alles.  
‘In case of emergency, oxygen masks will drop down in front of you. Please attend to yourself first, then help others’.

Het meest zinnige dat ik het afgelopen jaar heb horen omroepen.

2020!

2019 was een fantastisch jaar met tripjes naar de Faeroer, Azoren en Portugal, Normandië en Londen. Of 2020 nog beter zal worden? Ongetwijfeld!

Er staan alweer enkele mooie verkenningstochten gepland, waar we uiteraard zeer uitgebreid verslag over zullen uitbrengen.

Naast ons jaarlijks bezoekje aan Londen (Oktober) en onze occasionele wandeling in Oostende voor The Crystal Ship (April), staat het volgende al zeker op onze planning:

  • Jordanië (Februari): Amman naar Aqaba en terug. Duiken, Petra, geschiedenis!
  • Ijsland (September): Reykjavik en de Ring Road. In een 4×4 campervan!
  • Ibiza (Juni, enkel Anneke): Om eens te checken of alle verhalen waar zijn.

Daarnaast was onze typmachine vorige jaar precies toch een beetje defect en zijn enkele blogposts ongeschreven gebleven. Ergens in de komende maanden mag je dus nog zaken verwachten over:

  • Normandië: we gingen naar een trouwfeest in Frankrijk en maakten er een vakantie van. Helaas was dit tijdens een verlengd weekend.
  • Londen: het wordt eens tijd om hier nog iets over te schrijven, met alle ervaringen uit het (recente) verleden, moet dat vermoedelijk ook wel in boekvorm uitgebracht kunnen worden.
  • Mechelen: onze hometown tegenwoordig. Een beetje promotie kan nooit kwaad, meer bepaald over lekkere restaurants en dergelijke. Vooraleer we hier woonden, geloofden we namelijk niet dat hier iets te doen viel.
  • Dubai: een blogpost die letterlijk al bijna 3 jaar stof staat te vergaren. In de tijd van incentivetrips ooit eens een verslag over geschreven, nooit op ‘publiceren’ geklikt. Misschien dit jaar wel?

Onze Instagram wordt krijgt nieuwe updates als we onderweg zijn. Onze Facebookpagina zijn standaard onze blogposts die daar nog eens herpost worden.

Voor onze trips zullen we ook Polarsteps eens uittesten. Dit is een semi-automatische website waar onze reizen getracked zullen worden. Spannend.

Het amusement allemaal! Wij maken er alvast een mooi jaar van.