Cat alert: opdracht #21

Trek in elk land een foto met een kat. Zij die mij kennen weten dat ik alles laat vallen als er een harige kattengod voorbij komt gewandeld.

WARNING: CUTENESS OVERLOAD!

Singapore

IMG_20180326_220311_077

Hartzeer: afgewezen door de lokale God.

In Singapore zijn er weinig straatkatten te vinden. In totaal vond ik er amper twee en ze hadden niet meteen zin om te socializen.

Gelukkig was dit exemplaar gelukkiger om mij te zien – of wacht, was ik gewoon héél gelukkig om een kat vast te houden?

IMG_20180326_212447_261

Dan maar liefde zoeken in plastic. Life in plastic, it’s fantastic.

Australië
 
IMG_20171025_191126_341_1

Campingkitties for the win!

Onze reis door Australië kenmerkte zich vooral door nationale parken en natuur. Jammer voor de poezen: In Australië worden katten gezien als een uitheemse soort die de inheemse dieren het leven lastig maakt. Katten zijn – samen met o.a. vossen en honden – verantwoordelijk voor sterfte van heel wat vogelsoorten. Ze zijn daarom niet welkom in nationale parken. Er wordt actief vergif gelegd om hen uit te roeien. In een bepaald gebied in Queensland is het probleem met straatkatten zo groot geworden, dat de lokale overheid (op moment van verblijf, november 2017) een premie uitreikt per gedoodde kat: 10 dollar of 5 dollar voor een kitten. Dierenrechtenorganisaties – zoals PETA – zetten zich in om langetermijnoplossingen na te streven en meer humane manieren om de kattenpopulatie in de hand te houden.

IMG_20171023_185920_494_1

Ondanks hun dubbele relatie met katachtigen waren er toch voldoende eerbetonen aan dit superieure ras.

Indonesië

IMG_20171204_084510_368_1

Wanneer de Goden je aanwezigheid erkennen.

Deze aanhankelijke kat was in a league of her own. Ze miauwde luid en sprong volledig uit zichzelf op mijn schoot. Dat zinde de hotel/restaurant-eigenaar niet erg, maar ik stond erop dat ze zou blijven zitten. Haar gejank was alleszins zo luid dat menig decibelmeter zou pieken. Jammer maar helaas had deze poes een klein ontlastingprobleempje en hing ik na de knuffelsessie vol met diarree. Shit happens.

IMG_20171202_224939_090_1

Verkennende cuddles.

IMG_20171208_154343_738_2

Tiger on the loose.

IMG_20171205_205833_982_1

Eyes of jade.

IMG_20171205_205911_527_1

Adorbs.

Katten in Indonesië zagen er anders uit dan in Europa: de meeste katten hadden geen staart of een heel erg korte staart. Na heel wat opzoekingswerk is de conclusie dat dit komt door inteelt op de verschillende Indonesische eilanden. Gili Meno blijft een topper:

IMG_20171205_210156_864_1

Short tail, don’t care.

IMG_20171208_154258_867_2

Toch nog een schoon poepke.

Maleisië 

IMG_20171226_220117_536

Playing hard to get.

IMG_20171226_220039_547

Beter dan eten of drank op tafel: een kat.

In Maleisië vonden we opnieuw heel weinig sociale straatkatten. Er zat dan niets anders op dan in Penang een kattencafé te zoeken.

IMG_20180326_215654_843

Toch nog een bezoekje op straat.

IMG_20171227_203008_362

Ik poseer bij een afbeelding van Onze Verlosser.

Myanmar

IMG_20180109_180948_993_1

Wurggreep.

Ik blijf erbij: Myanmar was het walhalla van sociale (!) straatkatten. Jammer genoeg waren ze met veel, maar ze leken het goed te stellen. Elke boeddhistische tempel leek wel minstens voor één kattenfamilie te zorgen. Dit contact met mensen zorgde er – volgens mij, kattenexpert 101 – voor dat de straatkatten minder schuw waren dan in de andere Aziatische landen. Heel wat kittens en volwassen katten kwamen naar je toe.

IMG_20180112_222029_267_1

Rosse katten zijn da bomb.

IMG_20180112_221443_593_1

Genieten.

IMG_20180112_221414_098_1

Vriendjes maken.

IMG_20180112_221954_312_1

Zonnestreep.

Laos

IMG_20180326_215758_145

Black panthers.

Van het walhalla naar… nu ja, niet het walhalla. Gelukkig kent Laos nog wel enkele boeddhistische tempels en jawel, daar zaten dan telkens wat katten te wachten op aandacht.

IMG_20180326_215823_095.jpg

Al mijn rugklachten zijn terug te brengen tot deze wezens.

IMG_20180211_113625_181_1

Gezelschap op het Bolaven Plateau.

IMG_20180326_215714_283

Zelfs een soort merkkat, volgens mijn ongetraind oog.

IMG_20180211_100142_338_1

Ook Jonas kan met katten omgaan.

Cambodja

IMG_20180213_220335_197_1

Siem Reap had ook wel wat katten.

Hetzelfde verhaal in Cambodja: de enige plaats om makkelijk sociale kittens/katten aan te trekken is bij tempels; waar monniken zonder eigenbelang voor de katten zorgen.

IMG_20180215_181930_302

Rosse kittens zijn pure liefde.

IMG_20180215_170926_964_1

Voet ter referentie voor ieniemienie gestalte.

Vietnam

IMG_20180326_212811_322

Nee, ik was geen vervanging voor Win aan het zoeken.

En dan even tijd voor de schrijnende waarheid in Azië. In Vietnam vonden we amper katten en daar is een goede reden voor. Katten en honden worden in Vietnam (én andere Aziatische landen) van straat gestolen. Dit geldt zowel voor huisdieren als straatdieren. In Hoi An bezochten we een kattencafé dat zich volledig richt op het redden van katten die anders in de voedselconsumptie zouden terecht komen. Jack’s Cat Café ontstond toen de eigenares een kitten vond op straat. Ze nam het dier – genaamd Jack – mee naar huis en begon ervoor te zorgen. Al snel werd duidelijk dat Jack een kattin was en zwanger. Twee weken na de bevalling verdween de kattin: cat snatchers hadden haar meegenomen. De katten in Jack’s Cat Café kenden een gelijkaardig lot, maar werden allemaal bevrijd. Nu ja: ze zitten letterlijk in een gigantische kooi. Ze kunnen vrij rondlopen op het (grote) domein van Jack’s Cat Café, maar het café is omheind en beveiligd als een militaire basis. Dit om de cat snatchers buiten te houden én de katten binnen.

IMG_20180326_215846_509

Een fractie van de katten opgevangen door Jack’s Cat Café.

IMG_20180326_212839_698

Gelukkig leiden ze er een rustig en aangenaam leven.

IMG_20180326_212908_345

Dit kitten had een grote voorliefde voor het lint van de camera.

IMG_20180326_212935_908

Vermoeiend.

IMG_20180326_213013_007

Eten versus kitten: Kitten wins.

Taiwan

IMG_20180325_222633_520_1

Genegeerd worden is een levensstijl.

Voor deze kattenliefhebster kon de reis maar op één manier afgesloten worden: met een bezoek aan een écht kattendorp. Houtong Cat Village, nabij Tapei. Dit kleine mijndorpje had z’n hoogdagen achter zich liggen tot een lokale vrouw in 2008 voor katten begon te zorgen. Het dorp is nu een toeristische trekpleister in Taiwan.

IMG_20180325_221828_340_1

Magic touch.

IMG_20180327_213419_208

Heaven’s a place on Earth: Houtung Cat Village genaamd.

IMG_20180327_213140_740

Very much alive, yet very very sleepy.

IMG_20180327_213104_203

Keep on petting, baby.

IMG_20180327_213452_539

Chilling.

IMG_20180327_213006_543

Elke twee meter een nieuwe kat? Check.

IMG_20180327_212619_008

Ook plastic poezen.

IMG_20180327_213651_926

Oranje.

IMG_20180327_212903_610

De klassieke pose.

IMG_20180327_213616_235

Familiezaakje.

IMG_20180327_213810_711

Coffee addict.

IMG_20180327_213348_173

Alles in thema.

IMG_20180327_213314_128

Ook in de cafés gaat het thema door.

IMG_20180327_212552_026

Happiness is just a kitty ignoring my existence.

IMG_20180327_213531_187

Slapen in één van de mooie houten bakken? Ain’t nobody got time for that.

BONUS voor de dog lovers die zich door dit artikel geworsteld hebben:

IMG_20180326_215912_295

Museumbezoek gone wrong.

Opdracht #20: Maak in elk land een foto van jullie samen

No words, only pictures.

SINGAPORE

received_10155057651613932

Botanische tuinen in Singapore.

IMG_20171004_230849_161

Gardens by the Bay.

AUSTRALIË

received_10155073531298932

Litchfield National Park.

received_10155082696773932

Litchfield National Park.

received_10155082696928932

Litchfield NP.

IMG_20171013_174802_186

Ayers Rock.

IMG_20171019_205253_598

Great Ocean Road.

IMG_20171019_211424_036

Great Ocean Road – Part II.

IMG_20171027_210343_424_2

Mt Oberon in Wilsons Promontory.

IMG_20171114_201553_652

Fraser Island.

IMG_20171112_210933_930

Fraser Island – Part II.

IMG_20171103_173338_252_1

Sydney.

IMG_20171116_180231_287

Great Barrier Reef.

INDONESIË

IMG_20171129_174816_814_1

Leren duiken in Komodo.

IMG_20171208_134231_285

Verder duiken in Gili Meno.

IMG_20171215_193424_383

Fans!

IMG_20171215_193126_339

Borobudur.

IMG_20171215_193342_690

Nog meer fans.

IMG_20171215_193203_933

Prambanan.

IMG_20171211_190805_416

Yogyakarta.

IMG_20171202_231700_693_2

Bali.

IMG_20171202_232056_900_2

Nog meer Bali.

IMG_20171202_231006_964_2

Bali – Part III.

IMG_20171202_230614_913_2

Last one in Bali.

MALEISIË

IMG_20171228_165244_965

Penang.

IMG_20171228_165500_768

Penang.

MYANMAR

IMG_20180321_000603_428

Last-minute opdracht volmaken in Bagan.

IMG_20180321_000526_199

Best sunrise ever.

LAOS

IMG_20180212_120943_879

De befaamde selfie bij de Kuang Si Waterfalls.

IMG_20180211_112746_125

Overenthousiast.

CAMBODJA

IMG_20180215_171122_697

Zwemmen bij de watervallen nabij Siem Reap.

IMG_20180213_214438_513

Angkor Wat Tempelcomplex.

VIETNAM

IMG_20180307_190212_672

Cruisen door Tam Coc.

TAIWAN

IMG_20180325_212018_394

Boven de wolken: Shimenshan hiking trail.

IMG_20180325_211850_516

Mt. Hehuan peak.

IMG_20180325_211815_558

Qingshui cliff.

IMG_20180325_212138_191

Beiguan Tide Park.

 

Opdracht #3: Proef tien lokale snacks

De opdracht om tien lokale nagerechtjes/snacks te proeven is me op het lijf geschreven. Desserts zijn namelijk de enige echte interessante gang op restaurant. Mijn liefde voor desserts gaat zelfs zo ver dat ik er een aparte maag voor heb. Figuurlijk dan. Geloof mij maar: ik kan àl-tijd dessert eten. Onderstaande beoordeling van tien plaatselijke zoetigheden kan je dan ook beschouwen als een expert-visie.

AUSTRALIË

1. Sprinkles

In Australië kappen ze sprinkles op alles. Cake, brownie, croissants, brood. Yup, brood. Om deel uit te maken van de locals proefden we dus een brownie met gekleurde hagelslag. Ik ben een grote fan van sprinkles. Ze zijn kleurrijk, ze zijn suikerig en ze zijn zo ongezond dat ze politiek incorrect zijn.

Officieel verdict: 4/5 – de sprinkles waren the bomb, maar de brownie was middelmatig.

IMG_20171110_195950_522

Kleurrijke madness.

2. Golden Gaytime

Magnum heeft z’n marktaandeel in Australië volledig verloren aan Connoisseur en Golden Gaytime. Hoewel Connoisseur ook best lekker is, wil ik even specifiek focussen op Golden Gaytime. De naam. De smaak. De varianten. Alles klopt.

Officieel verdict: 6/5 – Ola moet dit product ASAP lanceren in België.

IMG_20180320_232158_147.jpg

Meer van dit. ASAP!

INDONESIË

3. Klepon

Rijstballetjes gevuld met suiker en gehuld in kokosnoot. Onze eerste klepon kregen we aangeboden van een jonge gids. Haar jeudig enthousiasme werkte aanstekelijken de klepon was een aangename comfort food tijdens een regenachtige dag.

Officieel verdict: 3,5/5 – Lekker en best nog redelijk gezond.

IMG_20171202_232534_583_1

Extra punten voor de milieuvriendelijke verpakking.

4. Indonesische wafels

Ondanks de vele voedselschandelen in België zou het FAVV steil achterovervallen van de hygiëne van het doorsnee wafelkraam in Indonesië. Maar het resultaat mocht er wel zijn. Beste dessert van Indonesië.

Officieel verdict: 5/5 – Met vulling enal! Kei lekker!

IMG_20171217_141355_965

Oké, ze zien er niet uit als doorsnee wafels, but damn!

5. Nog meer kokosnoot en suiker

Streetfood is big business in Azië en ze zijn er verzot van straatverkopers die er zoetigheden verkopen. Jammer genoeg voor ons bleken de zoetigheden nogal vaak een variant van hetzelfde: rijst, suiker en kokosnoot. Maar wel mooi om te zien.

Officieel verdict: 3/5 – De kokosnoot, rijst en suiker begint te vervelen.

IMG_20171215_194646_836

Het is een kunst.

IMG_20171215_194719_959

RIJST. SUIKER. KOKOSNOOT.

MALEISIË

6. Durian ijs

Ik wou het per se geprobeerd hebben: durian. Durian is een grote vrucht die enorm stinkt en daarom in heel wat Aziatische landen verboden is in hotels en openbare gebouwen. In Penang kochten Jonas en ik een potje durian-ijs en ontspon zich een ondenkbaar scenario: voor het eerst – en hopelijk laatst – in mijn leven at ik mijn ijs niet op.

Officieel verdict: 0/5 – Durian is de rode biet van Azië: alle gezondheidsfreaks zijn er zot van, maar we weten allemaal dat het op geen bal trekt.

IMG_20171226_213712_203

I’m not too happy about this one.

7. Dragonball

Penang is de food capital van Maleisië dus moesten we het ijs wel een tweede kans geven. Deze keer in de vorm van een dragonbal: een gekleurde bal ijs (letterlijk ijs) met daarin noten en roomijs. Op te eten met behulp van een stok en een gebrek aan gène – dit is niet elegant aan te pakken.

Officieel verdict: 2/5 – Het moest het toch vooral van z’n looks hebben en wat minder van z’n smaak.

IMG_20180321_002215_568

Wat chemisch oogt, smaakt ook chemisch.

IMG_20180321_002153_258

Niet makkelijk te eten.

MYANMAR

8. TAMARIND FLAKES

Typisch voor de Bagan area: deze zoetigheden worden vaak aangeboden na een maaltijd, bij het afrekenen. Zoals de naam zegt zijn het tamarindevlokken met een suikerlaagje. Ze worden verpakt aangeboden en per verpakking zitten er een vijf-tal vlokken ter grote van een klein muntstuk.

Officieel verdict: 3/5 – Lekker, uniek, maar écht missen ga ik ze niet doen (de typisch Birmaanse tealeaf salad daarentegen mis ik wel, maar dat is geen dessert).

IMG_20180321_002124_193

Tamarindevlokken in Bagan.

CAMBODJA

9. Coconut cookies

GIGANTISCHE koeken gemaakt van kokosnoot en suiker? Ja, graag!

Officieel verdict: 5/5 – Will miss these.

IMG_20180321_001358_073

Ik kon zelfs niet wachten met bijten voor de foto.

VIETNAM

10. Bahn mi & egg coffee

In Hanoi volgden we een food tour. In totaal deden we een zevental restaurants aan: vijf maaltijden en twee desserts. Toen we bij het dessert-gedeelte kwamen, waren we dan ook al volledig volgepropt. Groot was dan ook mijn verbazing toen het ‘kleine dessert’ een belegen stokbrood van 20 cm bleek te zijn. We kregen er dan typisch Vietnamese egg coffee bij. Hoewel ik nooit koffie drink, ging na vijf gangen de koffie toch beter binnen dan het brood. Moest koffie overal egg coffee zijn dan zou ik misschien zelfs de obsessie kunnen begrijpen.

Officieel verdict: 2/5 – EEN VOLLEDIG BELEGD BROOD ALS DESSERT?! ARE YOU KIDDING ME?!

11. Sticky rice met kokosnootijs

Het laatste dessert van de foodtour: zoete rijst met kokosnootijs.

Officieel verdict: 3/5 – Beter dan het broodje, maar eerlijk…Na al die maanden rijst en kokosnoot is alles dat geen chocolade is het woord ‘dessert’ niet meer waard.

IMG_20180321_001322_515

Lekker coupke.

TAIWAN

12. Schattige koekjes

In Taiwan is alles schattig: schattige animaties op politievoertuigen, getekende mannetjes vrolijken brandweerwagens op en zandkoekjes zijn hier enkel beschikbaar in panda- of giraf-vorm.

Officieel verdict: 4/5 – Een koek die er schattig uitziet met een milimeterdikke laag suiker? Yes, please!

 

13. Schattig over-the-top ijs

Een ijszaak binnenstappen en buitenkomen met een pot ijs die doet denken aan een kunstwerk uit het Louvre? Daily business in Taiwan.

Officiaal verdict: 2,5/5 – Presentatie absoluut top, grote fan van het concept, maar als je ijszaak zeventig (!) smaken heeft dan zou er voor vanille, stracciatella of hazelnoot toch plaats moeten zijn. Hell, zelfs de alomtegenwoordige kokosnoot had verstek gegeven. Waren wel van de partij: tig exotische fruitsmaken en theesmaken. Als ik fruit en thee wil dan… nu ja, eet ik wel gewoon stukken fruit met thee.

IMG_20180320_232236_167

Well, this was lunch.

En over het algemeen kan ik België geruststellen: de beste chocolade in Azië wordt geproduceerd in Singapore of Maleisië en behaalt zowat het niveau van de slechtste chocolade die ik in België gegeten heb. Onze exportmarkt is veilig.

 

 

 

 

The Good, The Bad & The Ugly in Indonesia

Indonesië was een verzameling van vele ‘eerstes’. Een overzicht van de goede en minder goede momenten in Indonesië:
The good
 
Indonesië zal voor eeuwig het land blijven waar we hebben leren duiken. De dingen die ik onderwater zag zijn van een ongekende schoonheid die ik boven water nog nergens heb gespot. Het absoluut hoogtepunt hier Komodo National Park waar verschillende manta’s rond ons cirkelden.
IMG_20171210_103819_350

Wie is er gelukkiger? Wij of de vissen?

 Het rijke culturele verleden van Indonesië met prachtige dansvoorstellingen op Java en Bali. Indonesië was dan ook het eerste land waar ik oprecht geïnteresseerd was in de vele verschillende soorten dans.
IMG_20171215_193525_616

Traditionele dans in Java

 De harmonie waar verschillende godsdiensten hier naast elkaar leven. Oké, Indonesië was in het verleden het toneel van verschillende terroristische aanslagen, maar de doorsnee bevolking respecteert elkaars religieuze keuze. Het was dan ook het eerste land waar we met een katholieke gastheer richting de boeddhistische tempel Borobudur trokken om vervolgens met scholen moslima’s op de foto te gaan.
IMG_20171215_201023_005

Hoogtepunt

 
The bad
 
Indonesië is het eerste land waar ik ooit cultuurshock ervaarde. Toegegeven, ik geloofde niet echt in ‘cultuurshock’. Maar eerlijk: de eerste dagen dat ik in Indonesië was, wou ik er alleen maar weg. Terug naar Australië, waar je makkelijk gesprekken kan voeren. Terug naar huis, waar je je niet elke vijf minuten moet afvragen of je er opgelegd wordt. Ik vroeg me luidop af of we ons vliegtuigticket niet konden wisselen en onmiddellijk het land konden verlaten. Toegegeven, zodra ik Bali uitwuifde, wuifde ik ook de cultuurshock uit.
IMG_20171202_231807_726_1

Inwendig aan het sterven aan cultuurshock.

Tijdens het duiken bij de Gilis voelde ik ook voor het eerst in mijn leven een heel erg scherpe, stekende pijn in mijn knie. Instinctief greep ik onmiddellijk mijn knie vast en staarde er vol ongeloof naar. Niets te zien. De prikkende pijn bleef echter. Zo kwam het dat Jonas en ik een totaal andere tiende duik beleefden. Jonas zag een octopus. Ik zag een knie. Jonas zag een baby cuttlefish. Ik zag nog meer knie. Kortom: veel herinneringen aan mijn knie en bijzonder weinig aan de rest van de duik. De knie zag er alleszins uit zoals mijn knie eruit hoort te zien: spierwit. Eens aan het oppervlak bleek dat een optisch bedrog avant la lettre. Mijn knie was vuurrood met witte blaren in het knalrode oppervlak. Indonesië is dus de eerste – en hopelijk – laatste plaats waar ik ooit door een kwal gestoken ben. Indonesië is ook de eerste plaats waar ik ontdekte dat ik allergisch ben aan kwallen. Ook een grote shoutout aan de Nederlandse vrouw die Jonas serieus op z’n plek zette toen hij mij uitlachte met mijn pijn. You tell him, sister! 
IMG_20171208_145453_246

Een kwallenbeet na 48 uur. Knie = beet en arm = allergische reactie.

 En de very, very bad: In Indonesië was ik voor het eerst in mijn leven zo buiten raad dat ik geen andere oplossing zag dan te bidden tot de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Mijn hersencellen hadden gelukkig nogal snel door dat dit de situatie niet meteen zou verbeteren en begonnen dan maar met verschillende gradaties toe te kennen aan de ramp en per gradatie de genoodzaakte actie op te lijsten. Het is wonderbaarlijk hoe snel het eigen moederbord kan werken zodra het zich van een noodsituatie bewust is. Alleszins: in Indonesië zat ik voor het eerst op een slecht geladen en overladen boot in een ruwe zee en was ik zeker dat we zouden zinken. Dat de plaatselijke bevolking er exact hetzelfde over dacht en begon te krijsen en reddingsvesten begon te zoeken, hielp dit gevoel niet meteen vooruit. In the end kwamen we in één stuk aan en leerde ik een belangrijke levensles: als je je bij het instappen van een boot extreem onveilig voelt, dan moet je gewoon terug uitstappen.
20171209_115046

Helemaal rechts op de foto: Das Boot.

… And the ugly
 
Ondanks alle mooie herinneringen die ik heb aan Indonesië zal ik me er nooit kunnen over zetten hoe vuil het land is. Stranden vol sigarettenpeuken, straten vol plastic. Eindresultaat: oceanen vol afval. In Indonesië gingen mijn ogen voor het eerst open: afval is één van de grootste problemen in onze wereld. Het afval dat op het land wordt achtergelaten, komt via regenval in stromen terecht die uiteindelijk naar de zee/oceaan leiden. Laat je alleszins nooit wijsmaken dat het geen Europees probleem is. Wereldwijd komt al het niet-gerecycleerde afval terecht in vijf grote vuilnisbelten in de oceaan. Grootste boosdoeners: sigarettenpeuken, plastic en vissersnetten. Ik had een duikcursus nodig om mijn ogen te openen: afval is een wereldwijd probleem.
IMG_20171217_165427_517

Vissen in plastic soep.

Opdracht #19: Leer een lokaal gerecht klaarmaken

Toegegeven, toen ik deze opdracht voor het eerst las, kon ik alleen meer ‘uuurgh‘ denken. Als er één iets is dat ik nooit uit mezelf zou doen op vakantie dan is het wel koken. Oké, dat is een flagrante leugen: als er één iets is dat ik nooit uit mezelf zou doen op vakantie dan is het wel bungeejumpen, parachutespringen, bergbeklimmen of deelnemen aan een deathride. Maar alles met hoogtes buiten beschouwing gelaten: koken.

Daar zijn een aantal redenen voor:
  • Ik kook absoluut niet graag.
  • Ik ben een extreem moeilijke eter. Wortelen op een broodje? Oké. Wortelen in spaghettisaus? Niet oké. Tomaten op een broodje? Niet oké. Tomaten in een salade? Oké. Eten dat elkaar raakt op een bord? Niet oké. Fruitsap met pulp? Niet oké. Soep die niet volledig gemixt is? Niet oké, tenzij het vegetarische Tom Ka Kai soep is. Bon, u begrijpt het: moeilijk.
  • Ik ben extreem onhandig. Elke handeling met een mes is levensbedreigend voor mezelf en mijn omgeving. Daarom kan ik alleen ellendig traag snijden.
  • Ik eet bij voorkeur alleen vegetarisch of vis. Niet altijd even interessant voor vleeseters in de groep
Kortom: ik zag deze opdracht helemaal niet zitten. En al helemaal niet, omdat ik de Indonesische keuken maar zo-zo vond. Doodgeslagen met Mie Goreng (gefrituurde noedels) en Nasi Goreng (gefrituurde rijst). En dan de absurde hoeveelheid kipgerechten.
Bij deze opdracht had ik dan ook een groot ‘omdat het moet’ gevoel. ‘Omdat het moest’ schreven we ons bij ViaVia in voor een kookles. Omdat we de eersten waren, mochten wij de menu kiezen. Jonas – die al elf jaar mijn moeilijke eetgewoontes vanbuiten probeert te leren – duwde het kookboek onder mijn neus. De keuze viel op:
  • Terong Balado – iets dat onze kok later zou vertalen als een Indonesische variant op ratatouille.
  • Kare Udang – curry met garnalen
De kookles zelf begon met een ochtendlijk bezoek aan een zondagse markt. Intussen hadden we ook een extra leerling: een soloreiziger uit Duitsland die het bezoek aan de markt professioneel van commentaar voorzag. ‘Sometimes it is better that you don’t know‘, zei hij van de vele standjes waar het FAVV een hartaanval van zou krijgen. Dat we al een maand in Indonesië zaten en nog nooit problemen hebben gehad met het eten, zorgde voor de nodige geruststelling.
IMG_20171217_142359_651

Fruitstalletje net buiten de markt.

IMG_20171217_141129_191

Groentenstalletje in de markt.

IMG_20171217_141254_022

Visstalletje.

‘Why don’t they make it fresh‘, vroeg onze Duitse vriend bij het wafelkraam waar een Indonesiër aan sneltempo hopen wafels aan het bakken was – vooralsnog zonder klanten. Die vraag bleek zo buitenwerelds dat niemand een antwoord kon bieden. Ik stelde mij alleen vragen bij de vorm van zijn wafelijzer. Nevertheless, de wafels waren lekker.
IMG_20171217_141355_965

De Indonesische variant van wafels

IMG_20171217_141721_832

Visstalletje waar we onze garnalen gekocht hebben.

‘Why are the shallots so small, in Germany much larger‘. De Thaise sjalotten bleken groter, maar die moeten geïmporteerd worden. En waarom importeren als je ook twee kleinere sjalotten kan eten in plaats van één grote, vroeg de kok zich af. Ik vraag me af hoe zij zou denken over de afvalberg aan imperfecte groenten die in West-Europa weggegooid wordt.
IMG_20171217_141540_536

De kleine sjalotten die we en masse ingekocht hebben.

IMG_20171217_141218_079

En ook tempe (vegi)  wordt ingekocht.

Na het shoppen, was het tijd voor het koken. Ik bleek als enige fan van pikant eten. De twee heren wouden er niet van weten. Dus werd het een niet pikante lunch, met een apart potje zelfgemaakte sambal voor mezelf.
IMG_20171217_141039_597

Master Chef cooking

IMG_20171217_141005_931

Currypasta maken met verse kruiden

IMG_20171217_140911_436

Niet-pikante tomatensaus voor de mannen.

IMG_20171217_140826_898

Gefrituurde tempe in twee vormen: plain en gekarameliseerd

Tot mijn eigen grote verbazing:

  • Vond ik het best leuk om te koken. Al moet ik eerlijk toegeven dat onze kok het meeste gedaan heeft. Zij heeft bijvoorbeeld alle garnalen schoongemaakt. Thank God, want anders zouden we er uren over gedaan hebben.
  • Ging alles best vlot. Oké, drie Europeanen hebben er 15 minuten over gedaan om currypasta te maken terwijl zij later al giechelend toegaf daar ongeveer twee minuten mee bezig te zijn.
  • Heb ik niemand verwond – ook mezelf niet.
  • Heb ik maar één keer na het snijden van de chilipeper mijn oog aangeraakt. Doorsnee gebeurt dit minstens drie keer alvorens ik van mijn fouten leer.
  En het allerbeste: ik lustte het eten. Graag, zelfs. It’s a Christmas miracle.
IMG_20171217_140724_734

Een feestmaal: kroepoek, tempe, paarse rijst, terong balado, kare udang, sambal en fruitdessert

7 Dagen in Yogja

Een hele week in Yogyakarta. Zo stond het alleszins niet gepland. Nee, we zouden Yogya doen, naar Borobudur trekken en dan Java wat verder verkennen alvorens richting Jakarta te trekken voor onze vlucht.

Helaas dacht mijn lichaam daar anders over. Na een kleine week chillen op Gili Meno zag mijn lichaam het niet meer zo heel erg goed zitten. Vijf dagen niets doen is dan ook heel erg belastend voor uw gezondheid. Na urenlang sites opzoeken over malaria kon ik alleen maar tot de conclusie komen dat dàt alleszins niet was wat ik had. Wat ik dan wel had leek eerder op een heel erg zware verkoudheid of sinusitis. Alleen mijn lichaam zal het zeker weten.

Dus zo kwam het dat we na vier dagen Yogya en twee dagen Borobudur opnieuw in Yogyakarta belanden. Zowel in Yogya als Borobudur zagen de dagen er ongeveer hetzelfde uit:

  • Veel te lang slapen
  • Ontbijten, zonder iets te proeven
  • Alle levenslust verliezen, want eten is écht wel supercruciaal in mijn leven
  • Nog meer rusten
  • Uitstapje doen
  • Dramalama uithangen na het uitstapje
  • Meer rusten
  • Hoop doen opleven en opnieuw eten: helaas steeds zonder te kunnen proeven
  • Nog meer dramalama uithangen

Jonas had dus zijn handen meer dan vol. Hij moest voortdurend naar cafés en restaurants waar hij wél heel de tijd superlekker at en dronk, terwijl ik vol ongeloof naar mijn smakeloos bord zat te staren. Eén keer per dag raapte ik al mijn moed bij elkaar en gingen we op daguitstap. Excuseer, ik bedoel natuurlijk: één keer per dag nam ik een pijnstiller en zodra die ingewerkt was, gingen we op daguitstap. En zo slaagden we er in zeven dagen Yogya toch in om enkele highlights te verzilveren.

1 Odong-odong

IMG_20171215_194933_326

Odong-odong, go-karts voor gevorderden.

Mijn persoonlijke favoriet. Omdat de fut om zelf dingen op te zoeken en organiseren volledig verdwenen was, tekenden we in Yogya voor een hoop activiteiten met ViaVia. Eén van deze activiteiten was een avondwandeling: Alun-Alun Walk. Een lokale gids nam ons door de straten van de culturele stad, richting stadscentrum. We liepen voorbij kleine eetkraampjes, leerden over bewakingsposten en kleine marktjes.

IMG_20171215_194646_836

Lokale snack: kokosnoot en bruine suiker gestoomd.

IMG_20171215_194719_959

Eindresultaat.

Nadat de zon verdwenen was, kwamen we op een rondpunt waar we overdag al enkele keren gepasseerd waren. Plots stond het er vol go-karts met felle lichten, populaire tekenfilmfiguurtjes en oorverdovende muziek. Onze gids lachtte zoals alleen Indonesiërs dat kunnen: of we dat ook niet wilden doen.

IMG_20171215_194821_238

Enkele brommertjes rijden voorbije de geparkeerde odong-odongs.

IMG_20171215_194857_297

Our subject of choice.

IMG_20171211_190805_416

Jonas is er al helemaal klaar voor.

We kozen ons de allergrootste go-kart uit: eentje die ze getransformeerd hadden tot Volkswagen-busje. Met Ed Sheeran op de achtergrond waagden we ons op het rondpunt. Dat je geen meter voor ogen kon zien en het rondpunt ook door échte weggebruikers werd gebruikt, kon de pret duidelijk niet bederven. Als enige westerlingen zaten we in de odong-odong en konden we niet stoppen met onszelf uitlachen: die go-karts gingen geen meter vooruit. En dan deden de passerende Indonesiërs hetgeen dat ze het best kunnen: met je meelachen.

2 Prambanan en geheime tempels

IMG_20171215_182243_413

Een daguitstap vanuit Yogya: met gids trokken we eerst naar drie geheime tempels alvorens de hoofdvogel af te schieten in Prambanan.

Ondanks de razend interessante verhalen van onze gids werd de aandacht voortdurend afgeleid. Met het nieuwe jaar in zicht hebben heel wat scholieren nu schoolreizen gepland. In grote groepen strijken de tieners neer op de religieuze sites waar ze meer aandacht hebben voor westerlingen dan de eigenlijke tempels.

IMG_20171215_195007_388

Selfies, heel erg populair.

Hier kregen we dus onze eerste kennismaking met giechelende meisjes, wijzende jongens, openvallende monden en ingestudeerde zinnetjes. ‘Misterrrrrr, can we take selfie?‘. Na een bevestigend antwoord werden we onthaald met nog meer gegiechel en ook de Oh My Gods vlogen in het rond.

IMG_20171215_193424_383

Jonas probeert mij uit de foto te blokkeren zodat hij alleen met een bende vrouwen op de foto kan.

De jongens pakten het allemaal wat anders aan. Deze voelden zich vaak wat té coolio om onmiddellijk een foto te vragen. Nee, dan was daar bijvoorbeeld ineens de leerkracht die ons een foto kwam vragen. Hoogtepunt bij de verborgen tempels: een mannelijke scholier die in zijn luidspreker de hele school optrommelde om met ons op de foto te gaan.

IMG_20171215_193342_690

Deze jongens hadden toch wat hulp nodig van hun leerkracht om hun moed bij elkaar te rapen.

Je zou bijna vergeten dat de tempels de eigenlijke attractie zijn.

IMG_20171215_182103_223

Prambanan tempelcomplex.

IMG_20171215_182720_405

Verborgen tempel.

IMG_20171215_182916_209

Ambush.

IMG_20171215_193300_074

Verborgen tempel.

IMG_20171215_193203_933

Selfie @ Prambanan. 

IMG_20171215_195046_694

Nog veel restauratiewerk aan de winkel.

IMG_20171215_195326_054

Prambanan.

IMG_20171215_195525_939

Detail Prambanan.

IMG_20171215_195633_105

Hard aan het proberen om niet ziek te lijken.

3 Het Waterkasteel

IMG_20171215_194517_992

Stilleven met duif en waterkasteel.

Twee dagen hebben we gezocht om de ingang van deze ruïnes te vinden. Het is te zeggen: twee dagen hebben we gezocht om de ticket booth te vinden. Zodra we hem gevonden hadden, hadden we het hele waterkasteel al zowat bezichtigd. Tip: ‘Exit’ betekent blijkbaar niet altijd ‘uitgang’, maar wel ‘richting tickets’.

Het Water Castle werd voor een groot deel vernietigd door aardbevingen en plunderingen. Voor de vernieling was het een royaal badcomplex waar de Sultan – Yogya heeft een aparte status in Java en wordt geleid door een Sultan – het nogal bond maakte met zijn minnaressen.

IMG_20171215_194125_589

Detail bij één van de overgebleven zwembaden.

IMG_20171215_194151_743

Het grootste deel van het bouwcomplex is verdwenen, enkel deze baden bleven overeind.

IMG_20171215_194220_972

Stairway to untreated water.

Hoogtepunt: bij het Waterkasteel was ik mijn opperste best aan het doen om artistieke weerspiegelingfoto’s te maken. Dat lukte bijster slecht: het was er zodanig warm dat mijn wenkbrauwen geen partij waren voor de stromen zweet die in mijn ogen liepen.

IMG_20171215_194349_511

Poging 345 tot artistieke foto.

Bovendien waren er voortdurend lokale toeristen die voor het beeld liepen. Zoals die ene man die nu al heel de tijd met een gigantische, lege doos rondliep in het complex. De man ging voor de ingang staan, met de lege doos in zijn handen en glimlachte richting camera. Waarom zou je in godsnaam met een doos gefotografeerd willen worden? Wel hierom:

IMG_20171215_194419_752

Who wore it better?

4 Kraton & traditionele dans uit Java

IMG_20171215_193608_472

Traditionele dans bij het Kraton

Anderhalf uur geven verschillende dansers het beste van zichzelf. We zagen vier types dans, begeleid door een gamelan orkest.

IMG_20171215_193525_616

Elfje.

IMG_20171215_193652_535

Filmpje maken.

IMG_20171215_193731_245

Ik was al lang omver gevallen.

IMG_20171215_193811_182

Subtiele voetbewegingen.

IMG_20171215_193933_286

Gamelan orkest.

Hoogtepunt: de Mexican, euh Indonesian, stand-off tussen de twee mannelijke dansers.

IMG_20171215_193852_392

De uiteindelijke winnaar.

IMG_20171215_194009_314

Indonesian stand-off met gamelan orkest

IMG_20171215_194054_762

Afscheid.

5 River Walk

IMG_20171217_165457_219

Vervuiling, iemand?

Omdat we zo tevreden waren van onze eerste avondwandeling met ViaVia boekten we uiteindelijk ook een tweede wandeling. Deze keer: een wandeling langs één van de meest bevolkte wijken van Yogya, ver weg van de toeristen. En wat een beleving! Op amper 3 uur tijd:

  • Namen we deel aan een verjaardagsfeest van een nietsvermoedend jongetje en werden er overladen met cadeaus (in de vorm van eten)
  • Speelde Jonas een partijtje badminton tegen de lokale sportleerkracht
  • Zagen we hoe lokale mensen hun wijk proberen te verbeteren door muurtekeningen aan te brengen (duurtijd: minstens 5 dagen, een huzarenstukje met echte verf, geen graffiti).
  • Leerden we dat veel plaatselijke inwoners geen toilet/douche in huis hebben. De overheid heeft dus veel geld geïnvesteerd in openbare toiletten om zo de mensen weg te houden van de rivier.
  • Zagen we vooral mensen die het minst hebben het meest geven.
IMG_20171217_165354_727

Al vijf dagen was deze jongen bezig met het beschilderen van deze muur. Thema: aanklacht tegen de vervuilde rivier.

IMG_20171217_165524_011

Avondmaal: streetfood.

IMG_20171217_165624_381

Zonsondergang in één van de dichtst bevolkte wijken in Yogya.

IMG_20171217_165656_624

Chinese tempel. Chinezen mogen geen land bezitten in Yogya en mochten ook lang niet hun eigen godsdienst uitoefenen. Dit laatste mag nu wel. 

IMG_20171217_165250_993

Klein jongetje, grote mond.

IMG_20171217_165323_678

Spoiler alert: Jonas ging zwaar af. 

 

 

Borobudur, 2 keer dolle pret.

Borobudur is als ik me niet vergis één van de grootste Boeddhistische tempels ter wereld. Unesco Werelderfgoed en een gigantische toeristische trekpleister. Deze mocht dus zeker niet op ons lijstje ontbreken. Ikzelf had nog wat vage ideeën over mijn bezoekje 21 jaar geleden, maar deze kenmerkten zich vooral door het feit dat ze nogal vaag waren.

De eigenaar van onze homestay – een 39-jarige man met de looks van een 25-jarige, niet normaal – gaf ons alvast wat informatie mee en kon voor ons een ‘Borobudur Sunrise’ bezoek regelen. Dit wil zeggen dat je via het enige officiële hotel dat IN het park gelegen is (en uitgebaat wordt door de overheid) voor zonsopgang de tempel op mag. Dit wil zeggen, voor de massa. Helaas wil dit ook zeggen tegen een significante meerpijs.

Helaas konden we niet wachten en besloten we eens gek te doen. We zaten immers met een jarige onder ons.

Borobudur Sunset: ja, u leest het goed. Naast een Sunrise is er ook nog een Sunset natuurlijk. We kieperen onze portefeuille ondersteboven en volgen de massa naar de beroemde tempel. Het dient gezegd te worden, we waren niet alleen. Toeristen waren er met hopen, maar dit vooral in de vorm van grote schoolgroepen, allemaal mooi in uniform met bijhorende slogens/taglines (als in: Transformers, Loading en The Naughty Group – serieus, wie verzint deze dingen?).

IMG_20171215_181611_115

De jarige onder ons.

We besluiten de tempel van beneden naar boven af te werken. Dat vergt wel even tijd, aangezien we het hier over tien verdiepingen hebben. Gelukkig wordt elke verdieping weer een beetje kleiner. Het regent, de lucht is grijs. Het is moeilijk om de perfecte foto te maken. En daar lopen we dan. Ik loop in mijn knalgele jas (die van Anneke is blauw en minder opvallend) en val nogal op.

En dan komt nummer één aangeschuifeld: “Sir, can we take photo”? We werden er voor gewaarschuwd en merkten het ook al eerder in Prambanan. Kinderen gaan dolgraag op de foto met buitenlanders (op die paar duizenden mensen die er op dat moment rondliepen, telden we maximaal een vijftiental ‘targets’). Na nummer één komt er een oudere man op ons af. Hij begint een uitleg in het Indonesisch, maar de bedoeling is duidelijk: een foto! De dochter komt het uiteindelijk vertalen. Zo fier als een gieter, want de familie mag op de foto met een Belgische reus en zijn vriendin.

We klimmen naar boven. Het is wat rustiger op de tussenverdiepingen. Veel mensen lopen meteen naar boven. Ook hier gaan we nog een aantal keer op de foto.

IMG_20171215_200049_299

Wijzen naar de peperdure camera.

IMG_20171215_200208_295

Groepsidentiteit verstevigen.

Eenmaal boven zijn we blij dat we de volgende dag ‘s ochtends nog eens mogen langkomen. We kunnen ons nu inbeelden hoe Dimitri Vegas en Like Mike zich voelen als ze zich temidden van hun madness begeven. De bovenste drie verdiepingen staan overvol. Bewegen wordt letterlijk quasi onmogelijk. Er wordt gefluisterd, er wordt gelachen, geroepen en af en toe gegild. Iedereen komt het vriendelijk vragen. In het Engels, met wat handbewegingen, de ene al wat duidelijker dan de andere. Het schattigste jongetje kwam naar ons toe vol goede moed om een foto vragen: “Mister, … No Smoking?”, gevolgd door een blik van “ik wil een foto, maar ik heb geen flauw benul hoe ik dat moet vragen. Ik weet wel nog wat er daarnet op dat bordje stond”. Iedereen kreeg zijn zin. Uiteindelijk belanden we op minstens honderd foto’s. Ondertussen overal te vinden op Facebook. Famous in Indonesia.

Borobodudur zelf ging misschien wel een beetje aan ons voorbij, wetende dat we nog zouden terugkeren.

Om kwart over vijf stipt worden we quasi weggejaard. De Sunset ervaring is enkel van toepassing voor mensen die ook via het Manohara Hotel een duurder ticket kochten. Wij niet dus. Er blijven een viertal mensen achter, die nog een uurtje langer mogen blijven. De commerce moet blijven draaien.

Ook hier geldt het principe Exit through the gift shop. En wat voor één. Je denkt dan bij jezelf “volg de locals”, maar de locals blijken dan de grootste afzetmarkt te zijn. Ik weet niet hoe lang we tussen de kraampjes gelopen hebben, maar het moet toch minstens 10 à 15 minuten geweest zijn. Een weg rechtdoor leggen was te gemakkelijk.

Borobudur Sunrise: De wekker gaat zeer vroeg. 3u45 om precies te zijn. Borobudur bezoeken kan pijn doen. Om iets na 4 staan we klaar, Ika – homestayeigenaar – staat ook al klaar, met zijn grote glimlach. Het is nog pikdonker en we zijn nog helemaal alleen op straat (al staan er wel nog een aantal mensen te biljarten bij de plaatselijke minimart). Ook bij het hotel is de bedrijvigheid nog miniem. Op drukke dagen in de zomer trekt de Sunrise zowat 300-400 bezoekers. Momenteel tellen we er een vijftal.

We krijgen een flashlight en passeren 3 keer voorbij de controle. Neen, weer geen drones bij. Ika gidst ons tot helemaal bovenaan de tempel. We zijn de eerste toeristen die die dag tot boven geraken.

Het is vervolgens even wachten op de zon. We positioneren ons op een mooi plaatsje en geven de zon de tijd om op te komen. Helaas waren er ook wat wolken van de partij en zagen we de zon pas als ze al vrij hoog stond. Gelukkig was het zonlicht wel mooi en werd de hele tempel traag maar zeker voorzien van een mooie, betoverende gloed.

IMG_20171214_065320_160

Sereen moment: de zon zien opkomen en het landschap uit de mist/wolken tevoorschijn zien komen.

IMG_20171214_065219_044

Met sunrise is het plots geen probleem om foto’s te nemen zonder crowd.

IMG_20171214_065134_090

NO PEOPLE!!

In totaal liepen er misschien een dertigtal mensen op de tempel. Vergeleken met gisteren was het extreem rustig. Een foto nemen was supergemakkelijk en je moest al zwaar je best doen om een levend iets op de gevoelige plaat vast te leggen. De scholen waren nog niet gearriveerd en we moesten dus ook nog niet op de foto.

Om zes uur gaan traditiegetrouw de poorten open voor alle bezoekers en komen de schoolgroepen ook aan. We zagen ze al van ver komen en besloten te vertrekken. In het Manohara-hotel kregen we nog thee en een lichte snack en konden we zowaar ontsnappen aan de Gift Shop.

Moesten we de keuze hebben, dan kiezen we altijd opnieuw voor een Sunrise tour. We betalen wel 450.000 Rupiah per persoon (ongeveer 28 euro), maar de rust is de moeite wel waard. Langs de andere kant was elvendertig keer op de foto gaan ook wel een ervaring.

IMG_20171214_065441_212

Oké, in regenseizoen is er weinig zonsopkomst door wolken, maar de rust om ‘alleen’ te zijn is het waard.

IMG_20171214_065522_272

Looking over the fields.

IMG_20171215_200545_582

De dertig andere toeristen bleven graag op hetzelfde punt. 

IMG_20171215_200637_316

Beter dan dit wordt het niet in regenseizoen, maar ook niet slecht, toch?

IMG_20171215_201126_334

Boeddha overschouwt het terrein

IMG_20171215_201249_081

Twee stupa’s zijn opengelaten voor de toeristen: eentje aan de sunrise kant en eentje aan de sunset kant. How convenient.

IMG_20171215_200739_449

Mist.

IMG_20171215_200820_245

Sunrise.

IMG_20171215_200908_334

Mooi landschap.

IMG_20171215_201337_512

Stupa’s