10 redenen waarom Gili Meno het beste Indonesische eiland is

Indonesië bestaat uit meer dan 14.000 eilanden. Na een praktijkstudie van vier eilanden is het dan ook ruim tijd voor een conclusie: Gili Meno is het beste Indonesische eiland. En wel hierom:

1. George De Aanhankelijke

IMG_20171204_084510_368

George miauwt de hele buurt wakker en komt vervolgens op je schoot liggen. George weer van je schoot afkrijgen: onmogelijk

2. Minerva De Hongerige

IMG_20171205_205833_982

Minerva spoort het eiland af op zoek naar voedsel. Eens het doelwit in zicht wacht ze geduldig af. Minpunt: bij gebrek aan geduld durft Minerva op tafel springen. Pluspunt: Minerva steelt geen voedsel.

3. Jos De Apathische

IMG_20171205_205911_527

Jos slaapt de hele dag. Werp je stiekem voedsel op de grond dan kijkt hij van ver naar je en valt vervolgens terug in slaap.

4. Ben De Magere

IMG_20171205_205947_600

Ben is zodanig mager dat je besluit hem eten te geven. Ben eet alleen voedsel dat op zijn poot ligt; alles dat de grond geraakt heeft, is afval voor Ben.

5. Lieve De Schurker

IMG_20171205_210052_155

Lieve loopt graag voor je benen. In haar handtas zit een verborgen camera waarmee ze hoopt struikelende toeristen te filmen. Goed geprobeerd, Lieve.

6. Pieter De Dorstige en Marlène De Slokop

IMG_20171205_210156_864

Pieter en Marlène zitten graag bij de haven. Na enkele pogingen om te drinken uit een verhoogd voetbad, besluiten ze het te houden bij enkele makkelijkere voedselopties.

7. Victor De Slaperige

IMG_20171208_151656_598_1

Victor slaapt graag. In zijn slaap maakt hij graag stuiptrekkingen met zijn neus. Victor wordt niet graag opgepakt, want dan miauwt hij tot zijn mama komt. Mamaskindje.

8. Edwin De Gemanierde

IMG_20171208_151509_542_1

Edwin ligt graag bij mensen tijdens het middagmaal. Edwin zaagt niet voor eten. Hij wilt alleen een beetje knuffels.

9. Beatrice De Prachtige

IMG_20171208_154258_867_1

Beatrice doet graag dienst als straatmeubel. Zo maakt ze de straten van Gili Meno alweer een beetje prachtiger.

10. Minnie De Tijger

IMG_20171208_154343_738_1

Minnie is een echte hustler. In ruil voor een foto moet je haar verplicht minutenlang strelen.

* Om de katten van Gili Meno te beschermen zijn hun namen gewijzigd.

Voor de heidenen die niet zo erg into katten zijn, ook nog even tien andere redenen:

1. Gili Meno kent geen gemotoriseerd verkeer. Op het hele eiland rijden twee elektrische bromfietsen, waarvan eentje volledig Hello Kitty is. Ah lap, ik ging zwijgen over katten zeker?

IMG_20171209_154654_344

Meest gebruikte vervoersmiddel op Gili Meno: bootjes.

2. Gili Meno is het kleinste Gili-eiland en het minst ontwikkelde. Dit betekent ook het minst toeristische en het meest pure.

IMG_20171205_210018_232

Weg, palmbomen en één van de vele dagelijkse vuurtjes op Gili Meno.

3. Dit eiland heeft enkele prachtige duikplekken en staat bekend om zijn schildpadden. We werden niet teleurgesteld.

IMG_20171208_143946_711

Turtle Heaven doet z’n naam alle eer aan.

IMG_20171208_134231_285

Modelvaardigheden: 1-0 voor de schildpad.

IMG_20171208_134156_067

Vreemde slaaphoudingen.

4. Los van de schildpadden heeft Gili Meno – ondanks het bomb fishing van enkele jaren geleden – mooie stukken koraal en rijk zeeleven. Mooiste moment van de duik: een school catfish die ritmisch tesamen bewoog.

IMG_20171208_132800_051.jpg

Omdat onscherpe foto’s meer zeggen dan geen foto’s.

5. Geen geld of zin om te duiken? Snorkellen loont hier ook.

IMG_20171208_133402_560

Sculptuur van Jason deCaires Taylor, bedoeld om een nieuw koraalrif te maken.

IMG_20171208_133939_483

Veel koraal is er nog niet, maar de vissen zijn wel al aanwezig.

IMG_20171208_133154_846

Volledig zicht op het beeldwerk.

6. ‘s Avonds kan je hier in alle rust genieten van prachtige stranden en zonsondergang; zonder massatoerisme.

IMG_20171208_190458_301_1

Sunset in ons eigen privé-restaurant.

7. Het hele eiland kent een 500-tal inwoners en geen criminaliteit: een heel erg relaxte sfeer is het eindresultaat.

IMG_20171204_160401_227.jpg

De enige criminele activiteit op Gili Meno? Hipsterfoto’s trekken.

8. Door het kleine formaat kan je het hele eiland afwandelen op ongeveer 1 uur.

IMG_20171209_154606_412.jpg

Een uurlang wandelen met alleen dit soort uitzichten.

9. De plaatselijke inwoners zijn supervriendelijk. En niet alleen omdat ze het Belgisch elftal vanbuiten geblokt hebben.

IMG_20171205_210309_878.jpg

‘s Avonds mijmeren na het vissen.

10. Het ligt slechts op 143 meter van België. Ideale weekend-uitstap dus.

IMG_20171204_160317_174

Dichtbij (t)huis.

Second date with Bali

Liefste Bali,

Ik was hard voor je toen ik je pas leerde kennen. Misschien was het cultuurshock. Misschien was het gewoon de ondraaglijke hitte die je uitstraalt. Of een mix van beide.

Ik ben graag eerlijk met je: ik ben naar een ander eiland geweest. Flores, was zijn naam. Bij mijn eerste blik op het eiland was ik stevig underwhelmed. Er werd overwogen om Indonesië voortijdig te verlaten. Toen werd ik verliefd. Op Komodo.

IMG_20171129_173051_767_1

Eén van de vele eilandjes vlakbij Labuan Bajo

Niet op de komodovaraan. Die varanen liggen in grote getale te chillen bij de keuken van de ‘rangers’. Die rangers blijken gidsen die niet graag gidsen. De varaan – die geen eten krijgt bij de keuken – blijkt een rustige diersoort die zichzelf graag kwelt. Of ze krijgen er toch eten. Kies zelf maar de meest geloofwaardige optie.

IMG_20171129_173217_011_1

Komodovaranen, vlakbij de keuken van de rangers.

Op zo’n dubieuze vorm van massatoerisme kan ik niet verliefd worden. Nee, het was aan het talrijke onderwaterleven dat ik mijn hart verloor.

Daarom, Bali, geef ik jou een tweede kans. Ik ben intussen gewend dat ik permanent nat ben van het zweet. Ik ben intussen gewend dat ik 56 keer gevraagd word om op een motorfiets te stappen. En we spreken één ding af: ik mijd jouw apen. Als toerist moet je je sowieso ethische vragen stellen bij o.a. het Ubud Sacred Monkey Forest. 

Bali, onze tweede date was beter dan de eerste. Het begon met een voorstelling van de Barong en Kris dans. Ditmaal op een minder toeristische plaats en met lokale (Indonesische) toeristen in het publiek. Vreemd soort van humor, Indonesisch, trouwens. De bric-a-brac kostuums van de bijrolspelers waren charmant; de prachtig uitgewerkte kostuums van de hoofdrolspelers onvergetelijk.

IMG_20171202_220237_104

De Barong

IMG_20171202_223007_395

Superveel zin in.

IMG_20171202_223043_652

Typische Balinese dans.

Vervolgens volgden er enkele onvergetelijke tempels. De Elephant Cave (Goa Gajah) heeft een kenmerkende Indiana Jones ingang. Het meest indrukwekkende vond ik echter de mix tussen hindoeistische en boeddhistische elementen. Een prachtig pad leidt naar een boeddhistisch schrijn.

IMG_20171202_223221_922

Goa Gajah

IMG_20171202_223321_761

Pad naar de boeddhistische tempel bij Goa Gajah

IMG_20171202_223346_675

Offers.

Gunung Kawi had mooie – lege – rijstterrassen en ook het tempelcomplex zelf werd niet overrompeld door toeristen. Verfrissend.

IMG_20171202_223625_300

Gunung Kawi.

IMG_20171202_223531_627

Van dichterbij.

IMG_20171202_223849_043

Rijstvelden vlakbij Gunung Kawi.

Even verfrissend: Pura Tirta Empul, de tempel van het heilige water. Op het moment dat wij er waren regende het stevig – wat veel toeristen misschien afschrikte. In het water zagen we hindoes het reinigingsritueel uitvoeren. Een prachtig zicht. Ik moet toegeven, Bali, ik begon je te appreciëren.

IMG_20171202_224148_228

Reinigingsritueel bij de Tempel van het Heilig Water.

IMG_20171202_224019_129

Het water is zodanig diep dat kindjes gedragen moeten worden.

IMG_20171202_224416_903

My kind of fish soup.

Toen maakten we een kapitale fout: de Tegallalang Rice Terraces. Bij aankomst werden we twee keer aangerekend (lees: één keer opgelicht). Vervolgens stonden we op het meest gefotografeerde rijstterras ter wereld (noot: niet wetenschappelijk bevestigd, louter aanvoelen). Er waren 43 Insta-fotoshoots bezig. De rijkste uitslover had z’n drone mee waardoor ik continu dacht dat ‘s werelds grootste wesp in de nabijheid was. Je moest je langs de Insta-shoots een weg naar beneden navigeren.

IMG_20171202_224755_596

Insta-shoot nummer 23.

Ik werd overmoedig. Om de perfecte foto te nemen zou ik drie meter van het pad afwijken. Ook minder toeristen in beeld dan. Minder toeristen, meer rijst én verse bananen in beeld. Missie genoteerd. Intussen ademden twee nieuwe toeristes in m”n nek. Drie stappen van het pad af, gebeurde het.

IMG_20171202_224723_402

Rijst.

Bali, I let my guard down and you took advantage of me. Na drie luttele stappen op het rijstterras voelde ik de zwaartekracht op mij inwerken. Mijn linkerbeen verloor eerst haar stabiliteit en ging met enige vorm van dramatiek de lucht in. De peperdure camera en lens die ik rond mijn nek had hangen moest gered worden van het spektakel dat zich aan het afspelen was. Met een vreemd soort spagaat probeerde mijn rechterbeen de situatie recht te trekken. Tot mijn grote horror zag ik het rechterbeen 30 centimeter diep in modder zakken tot enig teken van schoen/voet/onderbeen volledig verdwenen was. In ‘s werelds meest bevreemdende houding lag ik verzonken in de modder op het meest toeristische rijstterras ter wereld.

IMG_20171202_224615_129

‘s Werelds bekendste rijstveld. Ongeveer ter hoogte van het hutje in het midden van de foto oefende ik mijn manoeuvre uit.

De twee toeristes die achter me liepen, maakten supersnel rechtsomkeer en deden alsof ze niets gezien hadden. Toch een beetje waardigheid dat me gegund was. Ik krabbelde recht, verzekerde Jonas dat het fototoestel in orde was – ik ken zijn prioriteiten. Vervolgens ging ik – intussen lokaal bekend als het moddermonster – op zoek naar een stroompje om mij af te spoelen. Zo verbleef ik een halfuur op ‘s werelds beruchtste rijstterras. Tien minuten Insta-shoots omzeilen, 1 minuut fotograferen, 19 minuten mezelf presentabel maken.

Sindsdien leef ik in voortdurende angst. Angst dat die mottige drone mijn niet zo gracieuze val geregistreerd heeft en dat ik binnenkort op een lokale luchthaven herkend zal worden als YouTube fenomeen.

Dus Bali, yet again I think we should see other islands.

IMG_20171202_224904_871
Beeltenis van mijn gelaatsuitdrukking toen ik in de modder lag.

Rondtrekken in Indonesië

Transport in Indonesië is altijd een avontuur:

  • Hoe vaak gaan we op vijf minuten gevraagd worden of we transport nodig hebben?
  • Hoeveel gaan ze ditmaal aanrekenen?
  • Zitten we in een bonafide taxi of worden we opgelicht met onze ogen open?
  • Hoe kan je je evenwicht bewaren op een motorfiets met bamboestokken van 7 meter op je schouder?
  • Is die motard eigenlijk al twaalf of begin ik zodanig oud te worden dat iedereen er zo jong begint uit te zien?
  • Met hoeveel mensen kan je op een motorfiets?
  • Met hoeveel motorfietsen kan je op één baanvak?
  • Hoe gaat die boot er in godsnaam uitzien?
  • Is dat eigenlijk wel een boot?
  • Hoeveel boten gaan we moeten overklimmen om tot onze boot te geraken? (*)
  • Hoeveel gaan we moeten betalen om een voet op deze haven te mogen zetten?

(*) Het maximum dat we al gedaan hebben ligt voorlopig op vijf.

IMG_20171202_225350_944

Word ik oud of zijn dit écht nog kinderen?

Omwille van permanente veiligheidsproblemen met boten – zeker tijdens het regenseizoen waar we momenteel volop in zitten – gaat onze voorkeur voor lange afstanden naar het vliegtuig. Ironisch genoeg kost dit niet meer dan een (betrouwbare) boot.

IMG_20171129_174913_988_2

Zicht op de haven van Labuan Bajo; met goede, doorsnee en minder goede boten.

Voor geen geld word je van het ene eiland naar het andere gevlogen én kan je genieten van prachtige vergezichten. Je kan ook genieten van de chaos die het Indonesische luchtverkeer is: eindeloze vertragingen, twee vliegtuigen die tegelijk boarden aan dezelfde gate, geannuleerde vluchten, gates die zonder aan te kondigen wijzigen. Het went en geeft je tijd om… welja, blogposts te typen bijvoorbeeld.

IMG_20171129_175216_789_1

Indonesië telt meer dan 1000 eilanden. Altijd de moeite om over te vliegen.

IMG_20171202_225430_044

Oké, soms hangt er een motor in de weg.

Wat minder went: het gebedskaartje. In zes verschillende religies kan je je god oproepen om Haar/Hem te smeken het vliegtuig veilig te laten landen. Gewoon, voor moest je nog niet genoeg vliegangst hebben uit jezelf. Eén van de zes goden lijkt alleszins de juiste te zijn, want vliegverkeer blijft hier – net zoals wereldwijd – één van de veiligste transportmiddelen.

IMG_20171203_132356_713

Graag volgende zondag bidden voor ons.

IMG_20171129_175129_972_1

De blik van mensen met vliegangst nadat ze het gebedskaartje lezen.

De vulkaan en de gevolgen

Spoiler: Wij zitten op het moment van schrijven niet op Bali en dus ver weg van de rook en lava spuwende vulkaan. Het houdt ons echter wel een beetje tegen … maar #wearesafe enzo.

Het einde van onze duikcursus naderde en de berichten werden steeds minder rooskleurig. De Agung vulkaan in het noorden van Bali begon steeds meer en meer rook te spuwen. Mensen in de buurt werden geëvacueerd (velen wilden blijkbaar niet) en meer en meer berichten bereikten ons dat luchthavens wel eens gesloten konden worden.

Gelukkig zaten we nog niet meteen onder tijdsdruk. Het andere Amerikaanse koppel dat ook naarstig op zoek was naar een duikbrevet stond al wat meer onder stress, zij moesten maandag al terug aan de slag. Het was nu dinsdag en de vulkaan was nog niet eens uitgebarsten.

Ondertussen hadden we ook contact met de homestay in Denpasar. Pittig detail: om ons een beetje moeite te besparen, hadden we daar de helft van onze baggage achtergelaten. Dit zorgde ervoor dat onze volgende bestemming sowieso Denpasar diende te zijn. Alles bleek onder controle in Denpasar. De eigenaar maakte zich blijkbaar weinig zorgen (terwijl wij meer en meer berichten lazen over aswolken die over Denpasar passeerden). Fingers crossed, maar het mocht niet baten, op de dag van ons vertrek werd aangekondigd dat de luchthaven voor nog minstens 24 uur gesloten zou blijven. Onze vlucht werd gecancelled.

Maar opnieuw: wij hadden tijd. Vol goede moed trokken we naar de luchthaven. Te voet, ja, zo groot is Labuan Bajo. Even terzijde: het is al verdomd warm om half 9 in de ochtend als we te voet de ‘berg’ op klimmen.

De luchthaven stond gelijk aan een wreedzame chaos. We kwamen onze Amerikaanse duikvrienden opnieuw tegen die steeds groener lachten. De rijen bij Wings Air, onze luchtvaartmaatschappij, waren lang en leken niet vooruit te gaan. Gelukkig voor de Indonesiërs kunnen ze dan wel nog hun sigaretje opsteken om te ontstressen. Binnen. In de ‘Customer Service’ hal.

In de rij is er veel tijd om na te denken. Wat zijn de opties?

  • Een refund vragen: slecht idee, als je dan opnieuw een vlucht wil boeken, betaal je plots veel meer. Wings Air, net zoals alle andere maatschappijen strooiden kwistig met geld, maar dat leek ons absoluut geen goede oplossing.
  • De vlucht herboeken en hopen: de optie die wij kozen. We herboekten onze vlucht naar twee dagen later (vrijdag) en hoopten simpelweg dat hij zou vertrekken. Indien niet, dan stonden we gewoon weer bij de luchthaven en dan zouden we waarschijnlijk – en helaas – voor optie 3, 4 of 5 moeten kiezen.
  • De heel trage ferry nemen: Toegegeven, we zouden wel wat geld uitsparen, maar minimaal 36 uur doorbrengen op verschillende boten en bussen en bussen op boten, we zouden het niet uithouden. Een Indonesiër gaf ons zelfs de raad deze boot echt pas te nemen als het echt niet anders kon. Hij zou deze boot zelf nooit nemen. Dat zegt al iets.
  • De normaal trage ferry nemen: 2 Keer per maand komt er nog een andere boot langs. Duurder, maar wel direct, zonder al te veel stoppen. Nog steeds 24 uur onderweg. En guess what? Hij passeerde net op donderdag.
  • Een Booze Cruise boot, die per definitie 1 keer per jaar zinkt nemen: Op voorhand in België onderzocht. Gammele zelfgemaakte overjaarse boten vol dronken backpackers. Het is officieel, we voelen ons daar te oud voor en gezien wij Tripadvisor aanbidden, is het ook echt geen aanrader.

Wij kozen dus voor herboeken en horen ondertussen dat de luchthaven toch al terug open zou zijn. Spijtig, maar wij hebben ondertussen opnieuw een fun dive geboekt. Water van om en bij de 29°c en een tiental meter onder het zeeoppervlak schildpadden, manta’s en haaien spotten, daar zeg ik geen neen tegen.

IMG_20171202_192443_107

En joepie: de luchthaven heropent!

Ons eerste duikavontuur: Zijn versie en haar versie.

Zijn versie:

Maandenlang was het al hetzelfde liedje: “wij gaan duiken in Australië!”. Anneke die me probeerde te overtuigen om mij vrijwillig te laten verdrinken. Ik had er weinig zin in, vermoedelijk gewoon door het onbekende en ja, verdrinken sprak mij ook zo niet aan. Was ik even blij toen het heel duidelijk werd dat we te weinig tijd zouden hebben in Australië. Het paste simpelweg niet meer in de planning. Ik weet het, echt avontuurlijk klinkt dit allemaal niet.

‘Helaas’ was daar ook nog Indonesië. Indonesië heeft ook een aantal zeer mooie duikplekken en het plan om te leren duiken werd verdergezet. We zochten op Tripadvisor naar een goede duikschool en vonden veel positieve reacties op Blue Marlin Dive. Er werden mails uitgewisseld om wat informatie te verkrijgen (uit mijn naam uiteraard) en het leek steeds moeilijker te worden om er onderuit te geraken.

Ik onderging mijn lot en heb uiteindelijk aanvaard dat ik één van de komende dagen zou verdrinken, 10 meter onder het wateroppervlak. We schreven ons in. ‘Klaar’ voor 3 dagen cursus (PADI Open Water Diver).

Er waren in totaal 4 studenten. We werden vergezeld door twee Amerikaanse toeristen. Duidelijk meer het avontuurlijke type. Alles begon met een aantal uur gezellig video kijken en vraagjes beantwoorden. Deze video’s waren deels leerrijk (de bedoeling), deels hilarisch. Ja, ok, ik vind het belangrijk dat mijn snorkel qua kleur goed bij mijn bril past. Langs de andere kant, zeer onverwacht: mijn interesse was gewekt.

IMG_20171129_174839_164_1

Het oefenzwembad bij Blue Marlin Dive Komodo

Voor het eerst het zwembad in. Helemaal opgekleed met een volledige duikersuitrusting. Enkele opmerkingen:

  • Jeetje, dat weegt.
  • Die duikbril moet helemaal niet zo geweldig hard ‘plakken’ zoals ze ons al eeuwen wijsmaken bij het snorkelen.
  • Bestaat die uit uitrusting echt uit zoveel onderdelen?
  • Ik ga hier sowieso meteen zinken.

De basics: ademhaling onder water (steeds blijven ademen!), proper maken van de duikbril onder water en zwemmen zonder bril, “zonder lucht vallen” (of iemand anders helpen die zonder lucht valt helpen), en vooral: gewichtloos zijn. Jonas begon het zowaar leuk te vinden. Onze instructeurs Ecko (local) en Dima (Duitser) namen voldoende de tijd om ons gewoon te laten worden aan het onderwaterleven (ook al was dat momenteel nog gewoon een zwembad).

Voor het eerst het zoute zeewater in. Er volgende nog twee dagen met telkens twee duiken. Alvast een spoiler: ik typ dit zelf en ben dus niet verdronken. Zeewater is toch nog wat anders dan zwembadwater. Je blijft er namelijk beter in drijven. Even aanpassen dus.Ecko kon er helaas niet meer bijzijn omwille van familiale zaken en werd vervangen door Elisha. Zij had ons ook ingeschreven een aantal dagen eerder en straalde een soort kalmte uit waar we beide rustig van werden, want ja, we waren toch nog wel wat zenuwachtig.

En toen begon de madness. De BCD’s (Buoyancy Control Device – fancy woord voor duikvest waarmee je je eigen zwaartekracht kan regelen) liepen leeg, snorkels uit, regulators (ademen, blijven ademen!) in en we zakten naar beneden. Aanvankelijk zeer traag omdat we onze oren eerst wat moesten laten wennen. Daarna ging dit steeds vlotter en vlotter. Onze duikcomputer kroop stilletjes richting de 6, 7, 10 meter. Vrij hallucinant, en nog steeds niet verdronken.
IMG_20171202_192558_155

We’re okay.

Het onderwaterleven was adembenemend. Duik na duik leken we meer en meer te ontdekken. We doken ook steeds dieper, tot de grens van 18 meter bereikt werd. We kwamen tot rust onder water. Pluim voor Elisha die echt wel haar tijd nam. We lieten ons overdonderden door alle vissen, groot en klein die overal rondom ons heenzwommen en alle prachtige koralen onder en naast ons. In een volgende duik kwamen we minstens 10 schildpadden tegen, waarvan enkele echt wel gigantisch groot. Topmoment van de duik: het slow motion gevecht tussen twee schildpadden voor een plaatsje op een koraal.

IMG_20171202_192512_060

Jonas bekijkt het slow motion gevecht om de beste slaapplaats van het rif.

Een nieuwe verslaving begon zich aan te dienen. Helaas nog geen manta’s of haaien. We hadden ons ‘examen’ succesvol afgerond en moesten nog één skill proef goed afronden: 10 minuten drijven op de zee. En dan was het zover, we waren beide Certified Open Water Divers (PADI). Nooit gedacht dat het zover zou komen. Terug aangekomen bij het duikcentrum/hotel/restaurant werden de foto’s genomen voor het certificaat en werden de logboekjes ingevuld. Het was allemaal officieel nu.

Einde van ons eerste duikavontuur? Neen. Er was een vulkaan op Bali die er anders over besliste. We boekten ons opnieuw 2 FUN Dives (geen les meer nu, nu gewoon for fun!) en trokken weer op pad. Deze keer met Toby, de snelste boot van Labuan Bajo. We hadden het geluk dat Elisha opnieuw van de partij was.

Nog meer geluk? Deze twee laatste duiken waren fantastisch. Opnieuw heel veel mooie vissen en kleine zeediertjes (het aantal ‘Nemo’s’ dat we zijn tegengekomen was niet te tellen) en schilpadden. Maar vooral – en toen vergat ik toch wel heel even te ademen – drie gigantische Manta’s die rondjes zwommen, vlakbij ons. Nooit gedacht dat deze zo groot zouden zijn en dat ze zo dichtbij zouden komen. Om het verhaal compleet te maken poseerden we ook nog even naast een slapende White Tip Shark. Uiteindelijk werd hij wakker en ging hij er vandoor. Te gek voor woorden.

IMG_20171202_192757_903

Anemoonvissen – dankzij Disney ook beter gekend als nemo’s.

Eens terug boven het wateroppervlak kreeg ik de big smile niet meer af mijn gezicht. Zelfs nu is het nog steeds moeilijk. Dit was een fantastische ervaring. Bedankt om me te overtuigen, Anneke!

IMG_20171129_174816_814_1

Happy as a clam!

Haar versie:

Traantjes werden gejankt toen bleek dat we tijd noch geld hadden om in Australië te duiken bij het Great Barrier Reef. Eén van mijn ‘must do’ puntjes kon niet afgevinkt worden. Jonas leek dit fantastisch te vinden. Hij leek even vergeten dat mijn nummer één eigenschap – volgens hem – mijn doorzettingsvermogen is. Mijn eerste woorden op Indonesische bodem waren dan ook: duiken, Komodo?

En dan ging het zoals het altijd gaat wanneer ik geniale ideeën heb: de uitwerking was iets minder dan het idee. Op dag 1 van de PADI Open Water Dive Course had ik al onmiddellijk spijt van mijn doorzettingsvermogen. Eerst moesten we ons urenlang worstelen door video’s die alleen maar tonen wat er allemaal kan mislopen tijdens het duiken. Vervolgens moest ik – helemaal getraumatiseerd – in het zwembad om te oefenen. Ik veranderde in een dramalama en dat was een slecht idee: lama’s zijn helemaal geen zeedieren!

IMG_20171129_175018_554_1

Zelfs Bart Cannaerts’ evil twin kon me niet geruststellen tijdens de duikcursus.

Eens terug op hotel leek Jonas er al meer zin in te hebben. Ik rondde de discussie diplomatisch af – nog voor ze begonnen was – met een: ‘Ik doe gewoon die 3 dagen en dan daarna duik ik nooit meer.’ 

Bij de eerste duik (Sabolan Besar) in het open water deed ik het zowat in mijn broek. We moesten voor het certificaat nog heel wat testjes doorlopen, het equalizen lukte niet zo goed en mijn lichaam – dat sowieso al lak heeft aan de dagelijkse zwaartekracht – deed in het water maar wat rare semi-oncontroleerbare bewegingen.

Toegegeven, de vissen werkten wel kalmerend, maar de druk op mijn oren was dan weer zenuwslopend. Gelukkig had ik de kalmste instructrice ter wereld die me bijna centimeter per centimeter liet dalen en daar breed bij bleef glimlachen. Engelengeduld in een mensenlichaam. Ook bij duik nummer twee (Sabolan Kecil) bleef ze me steunen.

En toen was daar duik nummer drie (Siaba Besar). Onbeschrijflijk mooi. ‘I like to call it turtle soup‘, zei één van de leerling Dive Instructors op de boot. Beter kan een duiksite niet omschreven worden. Het equalizen werd makkelijker en de rust die de schildpadden uitstraalden werkte aanstekelijk. Ik dacht dat ik twee schildpadden romantisch zag spelen; bleek het vechten te zijn. Tja, hangt van je definitie van romantiek af zeker? Ik zag gigantische schildpadden, kleine schildpadden, duikende schildpadden, stijgende schildpadden: you get it. Na deze duik voelde ik me thuis en gleden alle zorgen van me af. We deden onze laatste oefeningen; hadden nog een vierde duik (Mauan) te gaan en waren vervolgens PADI certified. Met pijn in het hart zouden we Komodo verlaten…

IMG_20171202_192443_107

Green Sea Turtle Soup @ Siaba Besar

IMG_20171202_192407_840

Verstoppertje spelen.

… Ware het niet dat de assen van Mount Agung (Bali) richting Denpasar waaiden en onze vlucht zo geannuleerd werd. Eerste idee: duiken. Twee extra fun dives in het logboek en wauw: wat een duiken. We bezochten opnieuw dezelfde sites (Mauan en Siaba Besar) en leerden zo uit eerstehand dat je naar dezelfde plaatsen kan duiken en totaal andere belevingen kan hebben.

Bij Mauan gingen we opnieuw op zoek naar manta’s. Die hadden we bij de vorige duik niet gevonden. Helemaal in het begin van duik horen we Elisha – nog steeds de beste instructrice ter wereld – op haar gastank tikken. Reef manta! In de verte zien we een grote flapflap. Indrukwekkend, maar super ver. Dat nemen ze ons al niet meer af, terwijl we voorbij het rijke zeeleven (koraalduivels, zeekatten, anemoonvissen, prachtig koraal,…) zwemmen. Zodra de duik afgerond wordt, gebeurt het. Drie rifmanta’s cirkelen rond ons. Ze komen steeds dichter en dichter. Het feit dat onderwater alles dichterbij lijkt dan het daadwerkelijk is, helpt ons hier ook. Ze zwemmen langs ons, boven ons, onder ons – als in een hypnotiserend ritueel. Nooit in mijn leven zag ik iets van zo’n ontastbare schoonheid.

Bij Siaba Besar werden we opnieuw deel van onze schildpaddensoep. Wat ons de eerste keer niet gegund was – ook omdat ik omwille van mijn oren niet diep genoeg kan toen – was ons nu wel gegund. Opnieuw een droom die werkelijkheid werd – en de eigenlijke reden waarom ik per se wilde leren duiken: een haai. Een white tip reef shark lag op de zanderige bodem te rusten.

IMG_20171202_192722_524

Sharks aren’t the problem.

Dus, #ehsaldmcchallenge: Opdrachten nummer 8 en 18 zijn bij deze hopelijk ruim geslaagd. Beoefen een nieuwe sport (check: duiken) en zwem met een dier (dubbelcheck). Als diehard strebers hebben we zelfs alle voorbeelddieren afgevinkt: schildpad, haai en zee-egel. Waren ook van de partij: zeeslang, mureen, papegaaivis, anemoonvis, koraalduivel, zeekat, koffervis, sweetlips, giant pufferfish, kreeft, krab, zeenaaktslak, zeester en ontelbaar veel andere prachtige vissoorten. Hoezeer ik ook zot word van het leven op het Indonesische vasteland, zodanig zot ben ik nu al van het onderwaterleven. A new love is born.

IMG_20171129_173613_462_1

Zee-egels (en een schooltje kleine visjes) in het ondiepe water bij Komodo National Park.

IMG_20171202_192642_726

Giant pufferfish – denkt de bioloog in ons.

IMG_20171202_192621_233

Zeenaaktslak, eveneens een gok van de ongetrainde bioloog in ons. Tijd om die biologieboeken nog eens boven te halen.

Extra informatie:

  • Er ontbreken nog wat foto’s die we later hopelijk kunnen toevoegen.
  • Wij leerden duiken bij Blue Marlin Dive (Komodo) http://www.bluemarlinkomodo.com en bevelen dit aan iedereen aan. Doe ze daar de groeten van ons!

 

First date with Bali

Liefste Bali,

Eerder deze week hadden we ons eerste afspraakje. Ik had torenhoge verwachtingen: magische tempels, prachtige natuur, vriendelijke mensen. Iedereen wil met jou op date, lijkt het, dus ik voelde me uitverkoren om je magie uit de eerste hand waar te nemen.

De date startte met een lekker ontbijt in onze idyllische homestay, geserveerd door onze charmante gastheer. Misschien was Australië verlaten niet zo erg als mijn hartpijn leek te zeggen? Hij had ons nog gewaarschuwd dat zijn huis niet in een toeristische wijk lag: winkels, eetgelegendheden en bezienswaardigheden zouden we er niet vinden – tenzij erg lokaal. Perfect, zo wilden we het.

IMG_20171202_232632_035_1

Lokaal ontbijt bij de Samblung Mas House in Denpasar.

Het was dus misschien wat gemeen van me toen ik je vertelde dat je stonk. Ik begrijp dat dit jou veel pijn deed. Ik had bij een eilandengroep verkeerdelijk een paradijselijk beeld: parelwitte stranden, Indiana Jones tempels… Wat ik alleszins niet verwachtte waren bergen afval langs de weg, in de rivieren, in de beekjes: zowat overal. En dat afval stonk. Het kwam er sneller uit dan ik zelf had verwacht en jij besloot wraak te nemen tijdens onze eerste date.

IMG_20171202_225219_797

Een typische wandeling in Indonesië: de mens maakt haar eigen paradijs stuk

Na 2 kilometer te wandelen langs veel te drukke (en natuurlijk voetpadloze wegen) stond ook ik nat in het zweet. ‘Ik stinken, jij stinken’ – dat moet je gedacht hebben. We waren bij Kuta Beach en de ene straatventer na de andere stond klaar om ons te leren surfen, iets te laten drinken of om iets raar te doen met een pijl en boog. Paradijzen worden doorgaans geserveerd zonder straatventers, maar daar heb jij lak aan.

IMG_20171202_220051_592

Kuta Beach: niet het mooiste strand ter wereld; wel de grappigste beginner-surfers.

Uiteindelijk kozen we een vriendelijke straatventer uit voor een water en een cola, met stoeltjes en parasol. We zagen toeristen het water ingeduwd worden door lokale gidsen. We zagen deze gidsen hun sigaretten doven en begraven op het strand. We zagen bulldozers tonnen afval wegrijden. De mens maakt het paradijs graag kapot, bij voorkeur met plastic en sigaretten.

Ik besloot je nog een kans te geven: een prachtig strand, aan de andere kant van Bali. God, wat was het prachtig. We moesten via een smalle trap naar beneden en kregen dan toegang tot het paradijs. Dat opnieuw vol zat met toeristen, plastic en straatventers. Geld moet overal rollen.

IMG_20171202_225541_402

Op de foto: paradijs. Naast de foto: afval, straatventers en 54 Insta-shoots.

Eens terug boven spotte ik twee schattige aapjes. Makaak-aapjes. Ik was blij dat je onze eerste date terug serieus nam. Erg enthousiast houden we onze afstand en nemen we van ver foto’s. Andere toeristen gaven de aapjes chips. Als ik aan één ding een hekel heb, is het eten geven aan wilde dieren. A fed animal is a dead animal, zeggen ze in Australië.

Toen Jonas naar het toilet ging, liet hij zijn flesje water achter. Oké, het was geen goed idee van mij om een andere man mee te nemen op onze eerste date. Misschien verdiende ik het wel. Maar toch… Hij had zijn rug nog niet gedraaid of je aap greep naar het flesje water. Uit een reflex – en omdat ik de 106454763 regels nog niet kende voor het omgaan met makaken – greep ik ook naar het flesje. Dit amuseerde de andere toeristen: Monkey versus Female Human – Round One.

IMG_20171202_225725_680

Dé aap.

De aap krabde me onmiddellijk, toonde zijn – toegegeven, gigantisch grote – tanden. Ik zag dollartekens voor mijn ogen bij het idee aan de follow-up rabiës-inentingen die ik zou moeten krijgen en liet het flesje onmiddellijk los en maakte me uit de voeten. Na ronde één al onmiddellijk ingemaakt door een dier dat 5x zo klein is. De andere toeristen vonden het aapje zo schattig: ‘Oh look, it can open the bottle‘, gierden ze het uit. Niemand die mij vroeg hoe het met mij ging. Van je eigen soort moet je het hebben.

Alsof de aftocht blazen nog niet gênant genoeg is, moesten we nadien de puinhoop van Meneer Aap nog opruimen ook. Dop en flesje lagen verspreid op het plein. Ik stuurde met ogen vol angst Jonas om het op te rapen en weg te gooien. Van de aap geen spoor.

Dat het mijn eigen schuld was, dacht ik. Ik had maar onmiddellijk het flesje moeten lossen. Dat de apen het door jarenlang toerisme allicht gewend zijn om alles te krijgen dat ze willen. Ik gaf je nog een kans, Bali. Ik wilde zo graag je tempels zien en die beruchte Balinese dansen. Dat we bij die tempel wel moesten opletten voor de brutale apen; dat had ik intussen wel geleerd. We namen geen eten mee, geen drinken, geen losse objecten. De bril van Jonas werd opgeborgen en hij gidste zich blind verder.

Maar wat deed jij, Bali? Jij stuurde je apenleger op me af. Ze trokken aan mijn haar, stalen het rekkertje uit mijn haardos. Ze namen het speelgoedje van een peuter af en dropten het genadeloos in de oceaan. Ze plunderden camera’s en handtassen.

Hierna probeerde je je nog te herpakken – met the Dance Of Fire, enkele prachtige watervallen en tempels – maar de vertrouwensbreuk was te groot.

IMG_20171202_230248_192

Zelfs deze aap is minder beangstigend dan de echte aapjes op Bali.

IMG_20171202_230134_987

De Kecak, waarbij er geen muziek gespeeld wordt. De mannen zorgen voor ritme via klanken die ze uitstoten.

IMG_20171202_230318_563

Kecak wordt hier ook Fire Dance genoemd.

IMG_20171123_203047_717_1

Ulutwatu Temple

IMG_20171202_232436_112_1

Tanah Lot Temple, enkel bereikbaar bij eb.

IMG_20171202_231807_726_1

De traditionele hindu poort stelt twee tegengestelden voor die onderaan telkens met elkaar verbonden zijn. Het herinnert eraan dat goed en kwaad samenhoren.

IMG_20171202_231138_426_1

Jatiluwih Rice Terraces

IMG_20171202_230808_490_1

Sekumpul Waterfall

IMG_20171202_231058_713_1

Sekumpul Waterfall

Dus moet ik je zeggen: Bali, I think we should see other people, uh, islands.

(Noot: Dit stuk werd geschreven op 22 november 2017)