Bloed, zweet, tranen: Het Groot Barrièrerif

Eén van de redenen waarom ik naar Australië wou reizen, is het Groot Barrièrerif. Ik heb in mijn leven enkele obsessies opgebouwd. Zoals jullie weten gaat het hier om:

  • Eten, in allerlei vormen
  • Katten, in allerlei vormen
  • Dinosaurussen, in allerlei vormen
  • Haaien en zeewezens, in allerlei vormen

Het Groot Barrièrerif smaakt vreselijk, telt bijzonder weinig katten en bevat enkel nog de laatste overlevende dinosaurussen (bah, vogels), maar daar heb je weinig aan. Het rif huisvest wel een ruime variëteit aan levende zeewezens: koraal, vissen en ongetwijfeld – maar niet waargenomen (spoiler alert!) – haaien.

We kozen ervoor om het rif op twee manieren te bezichtigen: één keer per zeilboot en één keer per watervliegtuig. Kwestie van even decadent ons geld overboord te gooien. De basis: Airlie Beach, vlakbij de Whitsunday eilanden. Deze zijn in maart getroffen door een zware cycloon en de plaatselijke middenstand ondervindt hier nog steeds de gevolgen van: huizen raken niet gerepareerd, veel Australiërs blijken op straat te wonen en ook het rif is getroffen door de cycloon. Het geld dat overboord gegooid wordt, komt dan hopelijk toch iets ten goede.

IMG_20171116_174225_843IMG_20171116_173905_636

Wat kost het nu exact om het Great Barrier Reef te bezoeken, per watervliegtuig? Aan de gemiddelde bezoekers kost dit voornamelijk tonnen geld. Aan mezelf kost dit bloed, zweet en tranen… en oh ja, ook diezelfde tonnen geld.

Stap 1: Zweet

 IMG_20171116_180231_287

Het begint allemaal met het zweet. Eerst omdat het letterlijk warm is, later omdat het figuurlijk warm wordt: angstzweet. Ondanks het vele reizen is, gaat de vliegangst er moeilijk uit. Wanneer het kleine amfibievliegtuig voor het eerst van de grond gaat, hangen de zweetparels op mijn voorhoofd. In ruil krijg ik wel een prachtig uitzicht over de Whitsunday eilanden.

IMG_20171116_174153_625

Deze stap gaat razendsnel over in de tweede stap: tranen.

Stap 2: Tranen

De eerste stop van het watervliegtuig is het grootste eiland van de Whitsunday-eilandengroep: Whitsunday. Erg origineel met hun benamingen zijn ze hier niet. Het vliegtuig doet hier een waterlanding. Van de waterlanding weet ik nog dat Jonas zijn vingers gevaarlijk paars begonnen kleuren, tussen mijn vingers. Vervolgens liepen er wat tranen vanachter mijn gigantische zonnebrilglazen. Elegant en geruisloos bang zijn: ik heb de kunst volledig onder de knie.

IMG_20171116_173807_322

Alle wrevel was echter snel vergeten, want op Whitehaven Beach – het mooiste strand ter wereld – kregen we een ‘lunchpakket’ dat volledig op mijn lijf was geschreven. Het soort lunchpakket dat je als kind altijd al wou maken, maar dat je als volwassene niet kunt maken, want sociale druk: een zakje chips, een muffin en een koekje. SCORE! Menig Tripadvisor review zal argumenteren dat we voor de bakken geld die we geven een voedzamer lunchpakket hadden kunnen krijgen. Mijn review zal argumenteren dat deze ingrediënten ideaal zijn voor de gemiddelde stress-eter, na een waterlanding.

IMG_20171116_174251_413

Tijdens de lunch kregen we bezoek

IMG_20171116_174000_495 IMG_20171116_174619_637

Stap 3: Bloed

En dan de laatste stap: bloed. Heb je in het begin ook gelezen dat het Great Barrier Reef niet goed smaakt? Dat heb ik alleen geschreven, omdat ik het proefondervindelijk getest heb. Zodat jullie het niet moeten doen natuurlijk.

IMG_20171116_175944_579

Na alweer een waterlanding ging ik even sierlijk en professioneel snorkelen. Ik keek naar de twee kapiteinen met een blik die hen duidelijk maakte dat ik – na welgeteld al één dag gesnorkeld te hebben – de volgende Wereldkampioene Snorkelen was. Stinger suit aan (rits vanvoor), zwemvinnen aan (met truucje om de achterkanten om te plooien) en duikbril op (met het truucje om eerst in te ademen door de neus om te zien of het een goeie fit is).

Na enkele meters zwemmen begon de duikbril bij mijn neus volledig vol te lopen. ‘Don’t care‘, dacht ik, ademen moest ik immers toch via de snorkel. Er liep een klein beetje water bij mijn ogen. ‘Ik ga wel even naar het wateroppervlak om de bril uit te kappen‘, dacht ik bij mezelf. Wat volgde was een erg vreemde verdrinkingsscène waarbij de elegante zeekoe die ik eerder was, vervangen werd door een letterlijke koe in de zee. Bij het bovenkomen hadden mijn hersenen het fantastische idee om mij te laten inademen door mijn neus. Die zat nog steeds in de bril vol water. Water kan je niet inademen en die fantastische hersenen van mij gaven dan maar het signaal om door mijn mond te ademen – als de neus niet ging. De mond ging ook niet echt, want daar moest ik hoesten van al het ingeademde water. Na dit proces verschillende keren te herhalen, besliste ik dan maar de aftocht te blazen en aan te spoelen bij de kapiteins. Daar vroeg ik met het nodige gevoel voor dramatiek een andere bril.

Die bril zat perfect. De ademhaling die zat wat minder perfect: een uur heb ik al hoestend het rif rondgezwommen. Leuk weetje: je kan al hoestend snorkelen. Ook een leuk weetje: als je via je neus zoutwater ademt dan krijg je een bloedneus. Of ik heb volledig toevallig mijn eerste bloedneus ooit gekregen na het snorkelen en ik zoek gewoon een zondebok. Dat kan ook.

Alleszins: ongeacht het potsierlijk verzuipen, ben ik nog altijd van één ding overtuigd: ik hoor thuis in het water. Ik moet alleen wat meer mijn innerlijke zeekoe chanellen en wat minder het onhandige kalf dat ik werkelijk ben. Opgeven zal ik alleszins nooit doen, want het Groot Barrièrerif is mooier dan alles wat ik al ooit boven de grond zag.

IMG_20171116_175207_088IMG_20171116_185006_728IMG_20171116_184450_815IMG_20171116_175207_088IMG_20171116_175710_447IMG_20171116_175442_612IMG_20171116_175559_337IMG_20171116_180117_732IMG_20171116_175413_855

Inburgeren in Australië

Als ik op reis ga, probeer ik zo snel mogelijk in te burgeren. Ik steek vol vertrouwen straten over die ik nooit eerder zag, ik bespioneer alle locals en probeer hun trekjes over te nemen. De missie is pas geslaagd zodra ik een vraag krijg die alleen locals krijgen: ‘Do you know where X is‘.

Eerlijkheidshalve: dat punt zal in Australië allicht nooit bereikt worden. Het inburgeren lukt voorlopig niet zo goed. Even enkele verschilpunten op een rij:

1. Tanning on the beach

Hoe Australiërs het doen: Ze sporten op het strand: surfen, zwemmen, lopen, volleybal. Of ze zijn helemaal chill en liggen een dag te zonnekloppen op het strand. Hoedanook: Ze komen perfect egaal gebruind terug.

Hoe Anneke het doet: Na meer dan een maand Australië heb ik twee bruine armen en that’s it. Ik besluit te doen wat ik nog nooit eerder succesvol heb gedaan: chillaxen. Ik leg me – na me ingesmeerd te hebben met zonnecrème uiteraard – op een handdoek en neem me voor 30 minuten niets te doen. Zodra ik denk dat de dertig minuten voorbij zijn, vraag ik hoopvol aan Jonas hoeveel tijd er gepasseerd is. Vijf minuten. Er wordt zo consistent zand over mij geblazen dat ik me een zandkasteel voel. Na een kwartier geef ik het op, zet ik me recht en lees ik. Nog een kwartier later geef ik het volledig op en gaan we dingen doen. Ik denk nog spierwit te zijn. Na inspectie ‘s avonds in de dus blijk ik toch kleur te hebben: rood, wit, rood. Lesson learned: vetrollen bruinen niet. Daarom ligt iedereen dus plat.

IMG_20171104_212450_173_1 IMG_20171110_172835_015 IMG_20171110_172507_724

 

2. Getting the perfect beach body

Hoe Australiërs het doen: Zie hierboven: sport. Na een niet-wetenschappelijke steekproef concludeer ik dat het lichaam van de gemiddelde Australiër bestaat uit 10% vetmassa en 90% spiermassa.

Hoe Anneke het doet: Na een niet-wetenschappelijke steekproef concludeer ik dat mijn lichaam bestaat uit 10% spiermassa en 90% roomijs.

20171110_114820

3. Walking on sand

Hoe Australiërs het doen: Zij het een strand, een duin of een blow-out: Australiërs lopen erdoor zoals een mes een taart snijdt in een reclamespot. Smooth.

Hoe Anneke het doet: Ik loop door het zand zoals een mes een taart snijdt in het echt: De eerste seconden lijkt alles goed te verlopen, dan valt alles in duizend stukken uit elkaar.

IMG_20171112_210526_990IMG_20171112_210714_471IMG_20171112_210820_747

 

4. Hiking through woods

Hoe Australiërs het doen: Zij sprayen zich in met insect repellent en lopen vervolgens door het bos.

Hoe Anneke het doet: Ik spray mij vol met insect repellent, loop vervolgens door het bos, begin als een maniak insecten aan te trekken en te doden en kom met meer dan 100 muggenbeten het bos uit. Dit laatste is jammer genoeg geen hyperbool.

IMG_20171112_211939_085.jpg

5. Camping

Hoe Australiërs het doen: Barbecue, tonnen vlees, gekoelde drank, tenten bovenop 4wd auto’s en dan maar chillen tot middernacht.

Hoe Anneke het doet: Krabben, krabben, krabben, proberen niet te krabben, toch krabben, meer krabben en zo snel mogelijk met alle ramen gesloten in de campervan zitten zodra de zon zakt.

IMG_20171114_202440_954

6. Couples photos 

Hoe Australiërs het doen: Ze vragen aan voorbijgangers om een foto te nemen of ze nemen zelf een couplefy.

Hoe Anneke het doet: Ze geeft de Go Pro aan Jonas, die er vervolgens mee in het water speelt en eindigt met een bijzondere reeks foto’s.

IMG_20171112_210933_930 IMG_20171114_201521_383IMG_20171114_201553_652

72 uur in Sydney

Onze 72 uur in Sydney begon fantastisch: voor we Sydney binnen reden, spendeerden we een halve dag in het Royal National Park. Het tweede oudste nationaal park ter wereld (numero uno: Yellowstone NP in USA). We maakten een wandeling naar Eagle Rock en wauw: wat een uitzichten, wat een rock pools en wat een kustlijn. Ook mooi meegenomen: de strandjes en rock pools waren voor ons alleen. Minder mooi meegenomen: geen zwemgerief mee én de temperatuur lag behoorlijk laag.

IMG_20171031_211736_692 received_10155134155508932received_10155134155568932

Jonas had tijdens deze wandeling opnieuw heel wat vriendjes. Het hoogtepunt van de vriendschappelijkheid werd bereikt toen er veertig vliegen op hem zaten. Ik strandde op de tweede plaats in deze vriendschapswedstrijd en had slechts zes vriendjes. Ik probeer het niet persoonlijk te nemen.

received_10155134147838932

Een dag later begon het citytrippen – de vriendjes lieten we (grotendeels) achter. Op de eerste citytripdag werden we een beetje cuurrraaazzyyy en bleven we wandelen. Een ochtendwandeling met Free Walking Tours, een klim naar boven de brug vlak na de middag, een wandeling in de haven, een avondwandeling met Free Walking Tours door de Rocks en dan toch ook nog even naar het lichtspektakel kijken bij het Sydney Opera House.

IMG_20171103_173617_002IMG_20171103_173643_004IMG_20171103_173722_178

Hoogtepunt van dit alles: de commentaar van één van de deelnemers aan de Free Walking Tour door de Rocks. Na een klein uurtje slenteren ging het zo: ‘There’s a lot of walking on this tour‘. Opgepast dus bij de volgende wandeltour waar je je bij aanmeldt: er bestaat een risico dat je gaat moeten wandelen.

Tweede hoogtepunt: Frankie’s Pizza. Nietsvermoedend volgden we de tip van de tour guide om goedkoop overheerlijke pizza te eten. Ik zeg nooit ‘nee’ tegen overheerlijke pizza. Wel een beetje vreemd was die buitenwipper die bij de pizzeria stond. Maar ik kon me er nog wel iets bij voorstellen: gevechten om pizza slices; ik heb het zelf al vaak overwogen. En dus wandelden we nietsvermoedend een rockbar binnen. Geweldige muziek, fantastische pizza’s – weinig licht, beetje gehoorschade. Je moet iets over hebben voor je eten.

IMG_20171103_173220_018

 

Dag twee focussen we ons op de stranden: we wandelen de Bondi to Coogee Coastal Walk en genieten van het Sculptures by the Sea Festival. Hoogtepunten van de wandeling: de vele mooie zwembaden langs de kust en enkele toppers van kunstwerken. Gespot: twee oudere hippie-vrouwen die niets liever deden dan elk kunstwerk beklimmen. Dieptepunt: we hadden ons zwemgerief wéér niet mee. Flaters!

IMG_20171102_225120_822IMG_20171102_235411_479IMG_20171103_174009_537IMG_20171103_174433_239IMG_20171103_174709_724IMG_20171102_235213_052IMG_20171103_181151_092IMG_20171102_235017_038IMG_20171103_181312_273IMG_20171103_173938_336

Dag drie: de focus ligt op dat wat we al wekenlang fout doen in Australië: géén zwemgerief meenemen. Gepakt en gezakt trekken we dus met de ferry naar Manly Beach met één missie: zwemmen. Bij aankomst treffen we een soort Blankenberge à la Australië. En wat spot het oog? Een hele reeks geplaatste bordjes die verbieden om te zwemmen én een naderende storm. Plan Zwembroek: afgevoerd.

We trekken terug richting centrum, spotten nog enkele zeer beangstigende clowns in het lunapark en besluiten om de trip verder te zetten richting Port Stephens. Die zwembroeken moeten dringend nog eens nat worden – en niet door de aanhoudende regen.

received_10155134155853932IMG_20171103_200624_133IMG_20171103_172805_965

 

 

 

Challenge #6 Ice, ice baby

En dan heb ik het niet over de drug die blijkbaar razend populair is in Australië (niet doen, kids, niets zo onsexy als sommige zombies die wij hebben zien wandelen). Nee, ik heb het over opdracht nummer zes: Eet nutella-, nocciola- of ferrero rocher ijs.

Een makkelijke opdracht dus ik maakte ‘m een beetje moeilijker: ik mocht alleen een ijsje eten als:

  • De zon scheen
  • Het ook warm was
  • We aan de oostkust waren

Ja, het regent hier ook best wel vaak. Nee, het is hier niet altijd warm als de zon schijnt (wiiiiind). Dus ja: ik heb het mezelf een klein beetje moeilijker gemaakt en gewacht… en gewacht… en tijdens de Bondi to Coogee Coastal Walk kon ik niet meer wachten. Na verschillende ijsstandjes uit te pluizen – makkelijke opgave, de meerderheid was gesloten – vond ik een verkoper met mijn favoriete ijs: hazelnoot.

Dit alles eindigde in één van de meest geforceerde foto’s ooit:

IMG_20171103_181348_728

Warmte + snel smeltend ijs + hongerige Anneke + snel foto nemen voor opdracht = geen flatterende positie om in te zitten, blijkbaar. Ik ben duidelijk nog niet klaar om een Insta-influencer te worden.

P.S. Even helemaal eerlijk: de dag nadien at ik ook nog een ijsje bij een Ben&Jerrys ijssalon – ik ben het aan mezelf verplicht om elk B&J ijssalon dat ik zie binnen te gaan – en oh mijn God… wat ik daar at ga ik nooit vergeten. NOOIT. Dus whatever you do: twee dagen ijs na elkaar is helemaal oké én blijkt het ook waard te zijn. Beste conclusies van deze trip, yet. 

World’s greatest views: 10 beelden

Na Melbourne was het opnieuw tijd voor een stukje natuur. En niet alleen het pinguin-geweld van de Penguin Parade. Na Melbourne reden we via de Mornington Peninsula en Wilson’s Promontory richting Sydney. Omdat een beeld meer zegt dan duizend woorden: vijf prachtige locaties tijdens onze trip van Melbourne richting Sydney.

1. Cape Schanck

Maar mannekes toch… die houten paadjes, die vuurtoren, die stranden, die golven… en dan die Instagram fotoshoot (inclusief verkleedtent en twaalf outfits). Die laatste shoot was overduidelijk geen eigen shoot: wij hebben geen twaalf outfits.

IMG_20171025_191558_873IMG_20171025_191752_409

2. Phillip Island

Een ruwe kustlijn en tonnen wildlife: wat wilt een mens nog meer?

IMG_20171027_205942_061_1IMG_20171027_210042_862_1

3. Mt Oberon, Wilsons Promontory

De meest saaie wandeling tot dusver: een 4×4 track op een beboste berg. Heel de tijd één vraag door je hoofd: ‘waarom zijn we dit te voet aan het doen als dit gewoon een 4WD weg is?’. Dan kom je plots bij een gigantische antenne en smijt je bijna je handdoek in de ring: berg beklommen en dan gaat je uitzicht bepaald worden door zo’n ijzeren ding? Nee, naast het ijzeren gestalte: het paadje gaat nog verder naar boven en dan plots… WOW.

IMG_20171027_205811_426IMG_20171027_205741_389

4. Squeaky Beach, Wilsons Promontory

Parelwit strand, helderblauwe zee en rotsjes om op te klimmen.

IMG_20171027_205637_148IMG_20171027_205712_800

5. Jervis Bay

Opnieuw prachtige, afgelegen stranden en diepblauw water… met walvissen. Pluspunt!

IMG_20171030_181323_669_1 IMG_20171030_180908_756_1

48 uur in Melbourne

48 uur in Melbourne… Dat betekent voor elke reiziger iets anders. De ene gaat op zoek naar architectuur; de andere naar de beste eettentjes. Wij zochten in Melbourne vooral streetart. En streetart zoeken in Melbourne, dat is een beetje het equivalent van kerken spotten in Polen: om iedere hoek loert er wel iets.

We starten onze 48 uur in het CBD. CBD dat staat blijkbaar voor Central Business District. Dat raadsel hadden we na twee steden mooi opgelost – merci, Google! In het eigenlijke stadscentrum kon je geen meter lopen zonder graffiti te spotten. Melbourne moedigt streetart dan ook enorm aan. De klassieke trekpleisters – zoals Union Lane en Hosier Lane – spraken ons minder aan: enorme hopen toeristen en (sorry not sorry) vaak lelijke tags. Onze favoriete picks:

1. Presgrave Place 

Een klein straatje met nog kleinere kunstwerkjes die samen een geheel vormen – en tegelijk ook niet.

 

IMG_20171023_190729_474IMG_20171023_190810_706IMG_20171023_190645_545

2. Cocker Alley

Opnieuw een klein steegje – met heel wat achterkanten van restaurants en bars.

IMG_20171023_191031_102

3. AC/DC Lane

Toegegeven, deze toeristische trekpleister stal mijn hart. Niet alleen omwille van de straatnaam (ge-ni-aal), maar ook het streetart werk was fenomenaal. Des goûts et des couleurs, on ne discute pas. De meerderheid van de voorbijgangers leek het maar niets te vinden, maar ik heb mijn nieuw favoriet exemplaar gevonden.

IMG_20171023_190308_407

4. Duckboard Place 

Duckboard Place & omliggende steegjes: prachtige werken van o.a. Fintan Magee.

IMG_20171023_171845_575IMG_20171023_202009_982

En dan: de tweede dag in Melbourne. We besluiten naar het wijkje Fitzroy te trekken. Ooit een te mijden buurt; nu het epicentrum van artistiek Melbourne (lees: hipsters). Toegegeven: ze hadden veel betere werken dan het CBD. Ook toegegeven: in Melbourne hebben ze blijkbaar de ballen om een ROA te overschilderen. Mijn hart brak. Onze favoriete picks:

1. Fitzroy, algemeen

Tijdens onze doortocht in Australië wordt er een (niet-bindend) referendum gehouden rond het homohuwelijk. Verspreid over de hele stad dus prachtige werken rond dit thema. Daar staan we 100% achter.

IMG_20171025_192756_656

2. Wood Street, Fitzroy

Een werk dat intrigeert, beangstigt en begeestert.

IMG_20171025_192234_471

3. Charles Street, Collingwood

De naburige wijk Collingwood had ook enkele mooie werken. Fan!

IMG_20171025_192936_591

4. Johnston Street, Collingwood

Een echte Keith Haring – ik denk dat dit werk zowat het oudste streetart stuk is dat ik ooit zag: het staat er al meer dan dertig jaar.

IMG_20171025_192605_462

5. Easey Street, Collingwood

Eén van de betere buurten om streetart te spotten. Favoriet stuk op het moment van passeren: de anatomie van deze kangoeroe.

IMG_20171026_092354_303

Op 26 oktober stonden we voor een dilemma: to penguin parade or not to penguin parade. Een duur vraagstuk. We wikken en wegen de pro’s en contra’s:

  • Pro’s: Pinguins
  • Contra’s: Massatoerisme, prijskaartje, menig Tripadvisor-commentaar

Met zo’n lijst zou je denken dat de beslissing snel genomen is, maar we gingen voor een compromis à la belge: we kochten kaartjes voor de Penguin Parade Plus. De nog duurdere optie dus. Beslissingsprocessen zijn duidelijk niet altijd zo eenduidig als ze op papier lijken.

Zo kwam het dat we op 26 oktober om 18u00 bij de eerste stonden aan te schuiven om pinguins aan land te zien komen. Met de Tripadvisor-commentaren in het achterhoofd (‘We zagen maar 14 pinguins‘ en ‘Het walgelijkste in de mens komt naar boven; een vrouw schopte mijn 7-jarige dochter‘) betraden we het gebouw. Waar de commerce welig tierde: een souvenirwinkel, een restaurant, een kiosk: you name it, they had it. Behalve open deuren; daar moesten we nog op wachten. Een beetje het verhaal van 26 oktober: wachten.

De pinguins waren de dag ervoor met 1.800 en kwam aan land rond 20u15. We kregen uitleg van de ranger: veel pinguins hadden al een nestje gemaakt op het eiland en zouden dus zeker terug huiswaarts keren. Zwangere pinguins blijven thuis en keren ‘s avonds stroominwaarts richting kust, waar ze calcium uit het zand pikken. De dieren zitten in hun natuurlijke omgeving; met natuurlijke vijanden. Aangezien de pinguins – Little penguins – amper 30 cm groot zijn, worden ze nogal eens opgescoopt door grotere roofvogels. Dat zou betekenen dat ze nu allicht later aan land zouden komen – het was te helder – en dat ze bij elke perceptie van gevaar zouden reageren.

Na een uur te staren naar de prachtige natuur (lees: na een uur Logo Quiz te spelen) waren ze er plots. Een groepje van een 30-tal pinguins. Ze stormden samen uit het water en kwamen het land op. Bij dat proces viel elke pinguin zowat vier keer op zijn (of haar) muil. Pinguins blijken niet de meest wendbare wezens op land. Dat is ook de reden waarom ze en masse op strand komen: l’union fait la force. 

Zo, dat hebben we dan weer gehad, dacht ik. Tot er een half uur later een tweede golf pinguins aankwam. En een derde. En een vierde. En er plots vogels begonnen over te vliegen en de beestjes in alle staten probeerden zich te camoufleren… voor een zelfingenomen meeuw. Die meeuw herhaalde z’n grapje nog een keer of drie. Ik hoorde de stem van David Attenborough en waande me in een BBC-natuurdocumentaire.

Ja, het is commerciële waanzin. Nee, we mochten in ruil voor de hoge inkomprijs toch geen foto’s maken. Maar het was elke cent waard. Ik ging zelfs zodanig op in de belevenis dat we sinds die dag een nieuwe reisgenoot hebben. Ontmoet Pjotr.

20171031_212455