Opdracht #12: Maak een fietstocht van minstens 10 kilometer.

Dat ik een opdracht krijg om ‘maar’ tien kilometer te fietsen zegt voldoende over mijn relatie met de befaamde tweewieler. De wederzijdse betrekkingen zijn vrij tot zeer koel. Toen we dus te horen kregen dat de makkelijkste/goedkoopste manier om Inle Lake te verkennen per fiets was, volgde er eerst een golf van teleurstelling. Pas daarna kwam het besef dat er iets mee gewonnen kon worden dankzij de opdrachten. Daarom nu het verhaal van een fietstocht, drie kledingwissels en veel pijn.

0 tot 7,5 kilometer

Alle begin is moeilijk: met ons vers gehuurd fietsje reden we eerst de verkeerde kant op om vervolgens zeer elegant opnieuw voorbij de verhuurzaak te fietsen. Daarna was het één rechte lijn tot Shwe Yan Pyay: het meest gefotografeerde klooster van de stad. Het klooster is bekend voor z’n jonge leerling-monniken, ovale ramen en lichtinval. Die drie factoren maken het tot een geliefde fotografielocatie. Onze eerste hindernis was dan ook een Italiaan die elke leerling-monnik aansprak om te poseren – ondanks het gigantische bord dat dit verbood.

IMG_20180112_222803_103

Shwe Yan Pyay

IMG_20180112_222603_819

Shwe Yan Pyay

IMG_20180112_222529_096

Outfit #1: cultureel zeer gepast, niet zo fietsvriendelijk.

IMG_20180112_222356_821

Detail tempel.

De tweede hindernis kwam er in de vorm van kittens. Eindeloos veel kittens. Dit is een zware hindernis, omdat ik moreel verplicht ben elke kat die mijn pad kruist aandacht te schenken. Lang verhaal kort: onze uitstap van een half uur, duurde uiteindelijk anderhalf uur à twee uur.

IMG_20180112_222159_092

Wie wil nu niet de hele voormiddag doorbrengen bij zogende kittens?

IMG_20180112_222233_872

De gemiddelde bezoeker wil dat de monniken poseren, maar ik verkies de katten.

IMG_20180112_221954_312

LIEFDE.

Na urenlang kittens knuffelen, slaagde onze Italiaanse vriend er dan ook eindelijk in om de leerling-monniken te overtuigen te poseren. Dit kostte hem zakken vol geld, de tussenkomst van een local en nog meer zakken vol geld toen de monniken hem doodleuk meldden dat ze er toch niet zo veel zin in hadden. Hadden wij toch een beetje gratis entertainment.

IMG_20180112_222100_578

Mediterende monnik.

IMG_20180112_222855_769

Na urenlang aandringen (en het aanvaarden van meerdere bribes) ging de jonge monnik dan toch voor het raam zitten. Alleen niet in de positie die de fotograaf wou.

Na het kloosterbezoek terug richting Nyaung Shwe. Na al die religieuze activiteiten was het opnieuw tijd voor harde wetenschap. Daarom startte ik een experiment op: ‘hoe lang kan een persoon met een lange jurk fietsen zonder problemen’. Het antwoord bleek uiterst ontnuchterend: vijf minuten was zowat het langste dat er gefietst kon worden zonder kleed tussen de spaken. Niet goed.

7,5 kilometer tot 8 kilometer

Wardrobe change! Enige probleem: alle ‘gepaste’ kleding zat in de was – op de lange jurk na. Oplossing: kort kleedje. Nadeel: cultuur zeer ongepast in Myanmar. Het wetenschappelijk experiment ‘kan je op 500 meter te vaak aangestaard worden’ werd ondernomen. Het antwoord: ja.

8 kilometer tot 31 kilometer

Hup, kortgerokt naar de eerste de beste winkel om ‘meer gepaste’ kledij te kopen. In realiteit hield dit in: er zwaar opgelegd worden door een Chinese immigrante. Na – letterlijk – een halve dag konden we dan eindelijk beginnen aan onze fietstocht. Jonas ook eindelijk minder geïrriteerd.

IMG_20180112_223735_558

Outfit #3: cultureel semi-gepast en fietsvriendelijk.

Eerst fietsten we langs de noordoostelijke kant van het meer: van Nyaung Shwe naar Maing Thauk. Onderweg prachtige zichten: rode bergen aan de linkerkant, het meer aan de rechterkant.

IMG_20180112_222928_130

Het Inle Meer is omringd door prachtig riet.

Aangekomen in Maing Thauk namen we een boot om ons en onze fietsen over het Inle Meer te zetten. Na stevige onderhandelingen – oh, wat ga ik blij zijn met vaste prijszettingen als ik terug ben – gingen we aan boord. Vreemd genoeg kon dit niet via het trapje aan de steiger. Als je weinig betaalt, moet je over boten klimmen. En moet je blijkbaar 10 liter water over je heen krijgen – of toch als je Jonas bent.

IMG_20180112_223002_172

Drijvende tuinen op het Inle Meer, waar groenten geteeld worden.

Kurkdroog kwam ik aan in Khaung Daing. Het geluk stond één keer aan mijn zijde. Na de boottocht opnieuw de fiets op, ditmaal met meer pagodes en kloosters op onze weg.

IMG_20180112_223309_083

Pagodes.

IMG_20180112_223553_719

Uitzicht op de bergen.

IMG_20180112_223515_898

Zicht op één van de kleine dorpjes nabij Inle Meer.

IMG_20180112_223433_344

Zicht op het meer.

Het advies bleek alleszins correct: een fietstocht is de ideale manier om Inle Lake en haar omliggende dorpjes te verkennen. En tegen alle verwachtingen in was het Jonas die meer kloeg dan ikzelf. Al moet ik eerlijk zijn: ik begrijp fietsen nog altijd niet. Eénendertig kilometer lang zeer hebben aan uw gat is geen sport, maar een moderne marteling. En de staat van de wegen in Myanmar verergert de pijn alleen maar.

Eindoordeel van deze opdracht: ***/*****

Twee minpunten voor de eindeloze pijn die we momenteel ondervinden.

IMG_20180112_223033_840

Selfie-boat!

Een bijbeltocht van Kalaw naar Inle Lake.

Voor alles een eerste keer: alsook voor een tweedaagse trekking. Ideale plaats om voor het eerst meerdaags te trekken, leek ons Kalaw. Kalaw ligt in de bergen en de temperatuur is er dan ook een pak lager dan in pakweg Yangon. De plaatselijke bevolking heeft het hier zeer moeilijk mee en draagt de hele dag door skijassen en wintermutsen. Hoe zou je zelf zijn bij vrieskou van 20°C à 25°C?

‘s Ochtends maakten we in deze onmenselijke kou kennis met onze groepsleden. Onze trekkinggroep telt 10 personen: twee Belgen (wij), 1 Française, 1 Duitse, 2 Amerikanen en 4 Indonesiërs. De zeven laatste blijken één grote groep te zijn.

En zo kwam het dat twee Belgen en één Française – zonder het te beseffen – terecht kwamen in een bijbelkamp nabij Kalaw. Bij de eerste lunch werd er plots een collectief bidmoment ingelast. In de namiddag volgde er een emotioneel zwaar moment waarbij alleen christelijke gospelmuziek kon helpen. Gelukkig werd God gevonden en was de zevenkoppige groep opnieuw sterk genoeg om de tocht verder te zetten.

Sommige mensen zouden argumenteren dat het vrij onbeschoft is om tijdens een begeleide trekking – met als doel kennis te maken met lokale stammen – luid (religieuze) muziek te spelen. Jammer genoeg waren ‘sommige mensen’ in de absolute minderheid.

Na nog wat gebeden ‘s avonds konden we slapen in een lokale homestay. ‘s Ochtends luidden de alarmklokken christelijke liederen en werd de dag gestart met Bijbelstudie. Naar de razend interessante mythe over de plaatselijke stam (Pa-O) werd slechts geluisterd door drie mensen. Zeven andere mensen vonden het vervolgens nodig om tijdens de trekking het geloof van Jezus te delen. Onze getraumatiseerde gids begon nadien elke zin met ‘I know Christian people don’t believe in spirits’.

Onze trekking van Kalaw naar Inle Lake zal zich eeuwig laten herinneren als christelijk uitje. Contact met de plaatselijke bevolking was er nauwelijks – misschien maar goed ook. Eén getraumatiseerde gids en drie getraumatiseerde Europeanen is al schade genoeg.

IMG_20180112_220420_618

De geteelde pepers worden gescheiden (goede kwaliteit versus minder goed) en vervolgens op de lokale markt verkocht. 

IMG_20180112_220448_846

Toch maar niet durven proeven.

IMG_20180112_220816_866

Is het een boom, is het een pagode?

IMG_20180112_220744_952

De runderen krijgen hun kenmerkende bult door het trekken van wagens.

IMG_20180112_221030_026

Na een dag werken op het land, komen de landbouwers terug naar hun dorp.

IMG_20180112_221144_241

Kleine kinderen gaan mee met de ouders werken: geen opvang hier. 

IMG_20180112_221414_098

Luisteren en kittens strelen? Ik doe het allemaal, tegelijkertijd.

IMG_20180112_221211_215

Uitzicht.

IMG_20180112_221325_575

Bezoek aan een lokale school.

IMG_20180112_221542_607

Op Inle Lake: deze dame haalt draad uit lotusstengels. Vervolgens wordt de lotus verweven tot héééél erg dure doeken ($250 voor een kleine ‘handdoek’).

IMG_20180112_221806_417

Zonsondergang op het meer.

IMG_20180112_221917_072

My hair still going strong.

 

 

 

IN BEELD – 72 uur in Yangon

IMG_20171230_161307_421

Onze eerste uren verkwisten we in het hotel: na een laatste slapeloze nacht in Maleisië en een nachtvlucht zit er niet veel pit meer in. De slaperigheid verdwijnt onmiddellijk wanneer we Shwedagon Paya betreden.

IMG_20171230_133319_246

Ontzettend veel monniken in de tempel. 

IMG_20171229_200116_315

Enkele zitten te mediteren. 

IMG_20171229_195827_188

Zoals ook deze.

IMG_20171230_161009_904

Andere zijn druk in de weer met hun smartphone. Selfies en Facebookposts zijn niet vreemd.

IMG_20171230_133923_192

We pikken zonsondergang mee.

IMG_20171230_133221_346

Duizenden kaarsen worden aangestoken rondheen de pagode.

IMG_20171230_133022_415

Intussen blijven de Myanmarezen bidden.

IMG_20171230_132946_142

Hub van bedrijvigheid, ook ‘s avonds.

IMG_20171231_183318_253

Op onze tweede dag: een snikhete zon en enkel een hartjesvormige wolk boven City Hall om bescherming te bieden.

IMG_20171231_183246_934

Independence Monument. Als achtergrondmuziek: superluid door de opgestelde boxen = Candy Bar van 50 Cent.

IMG_20171231_183223_118

Shule Paya. Veel boeddhistische tempels hebben ook een hoek waar ze de ‘nat’ – de heilige geesten uit eeuwenoude folklore – eren. Dit doen ze met een schaal waarin bananen en een kokosnoot liggen. Ook hier interessante achtergrondmuziek: Hawaii-Five-O Theme Song.

IMG_20171231_183343_598

Ook al uitgevonden in Yangon: de file. Op de achtergrond: appartementen. Elk appartement telt 1 deur en dat is exact ook hoe breed het is. In vergelijking met de vele mensen die op straat wonen: pure luxe.

IMG_20171231_183445_860

‘s Avonds gingen we naar Htwe Oo Puppet Theatre. Mr. Htwe is een man met een droom: hij wilt de traditie van het poppentheater levend houden. Vroeger werd het poppentheater in pagodes gespeeld en duurde een show vlotjes acht uur. De traditie stopte echter nadat er een avondklok werd ingesteld (twee jaar) en daarna kwam er televisie, film, smartphones,… Omdat er niet meer in de pagodes gespeeld wordt, doet Mr. Htwe het dan maar in zijn woonkamer. 

IMG_20171231_183637_668

Botahtaung Paya in de stellingen: Kontrimo kan nog iets leren.

IMG_20171231_183610_871

De bevolking in Yangon is ontzettend goed in het gooien van munten in bakjes op een draaiende schijf. Maar echt krankzinnig goed.

IMG_20171231_183800_689

Een lokale man sprak ons aan in Botahtaung Paya en introduceerde ons in de traditie van het boedhisme. Hij leerde ons heel wat bij over onze geboortedag en wat deze betekent. Aan al zij die op dinsdag geboren zijn: onze spirit animal is een leeuw, onze windrichting is zuid-oost, ons geluksnummer is acht en onze gelukssteen is amber. You’re welcome.

IMG_20171231_183912_359

Yangon: wandelen van de ene tempel naar de andere. Tegen alle verwachtingen in eveneens Yangon: Walhalla van Johnnys.

IMG_20171231_184007_318

Chaukhtatgyi Paya, vooral bekend van z’n liggende boeddha.

IMG_20171231_184038_307

En ze hebben ons wijsgemaakt dat deze boeddha Belgische ogen heeft, omdat ‘België zo goed is in glas en spiegels’. Het is eens iets anders dan ‘wafels, bier en frieten’.

IMG_20171231_184209_810

Ngahtatgyi Paya maakt zich klaar voor nieuwjaar: de monnikken en nonnen lopen rondjes rond het Boeddha-beeld en zamelen donaties in.

IMG_20171231_184107_394

Grote donaties worden op bordjes geschreven en afgegeven aan de monnik naar keuze.

IMG_20171231_184138_964

Deze monnik heeft een grote donatie ontvangen, krijgt tijdens zijn rondje nog ‘kleinere’ donaties. Deze zegent hij telkens alvorens in een grote jutte zak te stoppen.

IMG_20171231_183941_329

Yangon: bruisende stad met veel schotelantennes.

IMG_20171231_184246_467

Kandawgyi Lake: Karaweik Palace met op de achtergrond één van de nieuwbouwprojecten die ongetwijfeld de toekomst van de stad zullen domineren.

10 dagen Maleisië in 10 quotes

10 dagen Maleisië in 10 quotes. Omdat enkele woorden soms toch ook méér zeggen dan 1000 woorden.

Quote 1 : ‘We only hike in malls

Dit is voor mij allicht dé quote van héél de reis. Tijdens onze eerste hike in het Mossy Forest (Cameron Highlands) werden we verrast door de moeilijkheidsgraad van de wandeling. Onze ‘chille’ wandeling begon met het beklimmen van ladders – in allerlei vormen en staten – het optrekken aan touwen, het klimmen over bomen en vooral: het niet uitglijden op de spekgladde modderpaden.

Daar kwam bij dat we aan het begin van deze hike een Aziatisch gezin kruisten waarvan de vier familieleden de strijd met de zwaartekracht enorm aan het verliezen waren. Elk gezinslid leek plechtig gezworen hebben het meest uit te glijden. Het deed me nog het meest denken aan mijn allereerste schaatsbeurt ooit, maar dan zonder al het ijs.

Na minutenlang geklungel voelde de vrouw van het gezin de nood om aan ons de oorzaak van dit gezinsdrama uit de doeken te doen: ‘We only hike in malls‘, glimlachte ze. Nooit eerder voelde ik me zo verbonden…

IMG_20171226_000952_378

De befaamde familie, op een moment dat vader het even moeilijk had met de zwaartekracht.

IMG_20171225_233640_824

Mossy Forest doet z’n naam alle eer aan.

IMG_20171225_233614_976

Een orchidee ‘in het wild’. Een fototrekpleister voor toeristen, business as usual voor de locals.

Quote 2 : ‘I am the weakest link

… Nooit eerder voelde ik me zo verbonden. Ons wandelteam bestond namelijk uit zes personen: een Zwitsers koppel, een Slovaaks-Amerikaanse met haar moeder en wij. Enkele korte biografieën:

  • Het Zwitsers koppel deed wat elke Zwitser graag doet: bergbeklimmingen, hiken, iets met wolven en beren. Ze zagen er superprofessioneel uit en konden de autorit lang alleen maar praten over hoe graag ze wilden wandelen. Elke kans die ze zagen om te wandelen, moest gegrepen worden.
  • De Slovaaks-Amerikaanse en haar moeder waren in topconditie. Zij wandelt elke dag minstens 4 km in de snikhete zon van Kuala Lumpur en loopt marathons. Oh, en als ze zelf niet kan meedoen dan schrijft ze haar moeder in die dan op haar gezegde leeftijd even 10 km loopt in minder dan een uur.
  • Jonas en Anneke: wandelen kilometers in de niet zo snikhete zomerzon van het vlakke België. Ik laat me dan ook vooral kenmerken door een enorm irrationele angst voor hoogtes. Jonas hààt het om over dingen te klauteren. Na minutenlang geklungel voelde de vrouw van ons gezin dan ook de nood om de oorzaak van dit gezinsdrama uit de doeken te doen aan de andere teamleden: ‘I am the weakest link‘, biechte ik hen op.
IMG_20171226_001223_741

Twee Belgen en vijf Super Human Beings. Don’t be fooled by the smiles that I got, ik ben inwendig aan het sterven.

IMG_20171225_233159_539

Het gemakkelijkste stuk: de theeplantages in Cameron Highlands

IMG_20171225_233234_181

Achtergelaten werktuig in de theevelden.

IMG_20171225_233435_441

Zo rustig, zeg, in die theeplantages. HAHAHA, MOPJE! Eeuwen geduld voor uitgeoefend!

IMG_20171225_233512_003

En zo ziet een theebladje eruit van dichtbij.

Quote 3: ‘Ik moest gewoon even kokhalzen’

Dixit Jonas toen hij even met veel air aan mij ging tonen dat durian-ijs niet het meest vreselijke dessert ter wereld is. Ik had mijn potje ijs net aan hem gegeven, want ‘eten weggooien dat doe je niet’. Toen ik één seconde mijn aandacht verplaatste naar het nemen van een foto, zag ik plots in mijn ooghoek vreemde, schokkende bewegingen. Ik draaide me verschrikt om. ‘Ik moest gewoon even kokhalzen’, legde Jonas uit, ‘ik dacht als ik alles in één keer probeer op te eten dan is het weg, maar dat ijs van u was toch straffer van smaak dan het mijne’.

IMG_20171226_213712_203

Deze onflatterende foto zet ik online om jongeren te behoeden voor de gevaren van het eten van durian.

IMG_20171226_213734_945

De plaats des onheil: de Clan Jetties in Penang. De jetties zelf zijn gebouwd op emmers met cement in (zie rechtsonder foto)

IMG_20171226_214430_861

Gelukkig maakte de schoonheid van Penang het drama draaglijk.

IMG_20171226_214244_543

Zo, zo draaglijk.

Quote 4: ‘Allez jonge, niet dan he’

Dixit Anneke, na vier verwoedde pogingen om ‘good health’ te scoren in de Burmese tempel in Georgetown. Bij de eerste poging vloog het muntstuk in het kommetje ‘good health’ om er vervolgens met eenzelfde snelheid opnieuw uit te botsen. Dit had ik als een duidelijk sein van het universum moeten beschouwen, maar helaas probeerde ik nog drie keer alvorens ik de handdoek voorgoed en met veel air in de ring wierp. Bij de laatste twee pogingen ging ik bovendien duizelingwekkend dichtbij de urne staan om alsnog te falen. Goed nieuws: Jonas scoorde wel een goede gezondheid én geluk.

IMG_20171231_180706_955

Eerste poging: erin en er terug uit. 

IMG_20171231_180731_967

Ook van dichtbij bleek ik een faalaap. Het gemak waarmee locals dit doen is duizelingwekkend.

IMG_20171231_181408_540

Oud en nieuw: een perfecte mix in Maleisië.

IMG_20171227_171001_000

Opnieuw contrast tussen oud en nieuw.

Quote 5: Discount!!’

Ik ga niet liegen: al drie maanden zaag ik Jonas de oren van het hoofd telkens ik de plaatselijke bevolking met een ventilatortje zie rondlopen. Tot we in Georgetown een winkeltje met ventilators passeerden en er ook fans in de vorm van Totoro bij stonden. Blijkbaar is het toch grote liefde, want het was Jonas zelf die me erop attent maakte. Hij stopte mij zes ringit toe – want blijkbaar zou zijn mannelijkheid geschaad worden als hij te dicht in de buurt van die Totoros zou komen – en stuurde me op pad. Resoluut koos ik een Totoro-ventilator uit de doos en stopte ik de vrouw zes RM toe. Waarop ze heimelijk rond zich heen keek en samen met de Totoro-ventilator één ringit terug in mijn hand stak. ‘Discount’, lachte ze geheimzinnig. Bij deze mag er gebogen worden voor mijn onovertreffelijke onderhandelingsskills.

IMG_20171226_213131_600

Geluk: dat is een Totoro ventilator scoren voor 1 euro.

IMG_20171226_213239_877

En sindsdien zijn we onafscheidelijk!

Quote 6: ‘We hebben ons weer goed ingesmeerd’

Een goed voornemen voor 2018: toch wat kwistiger omgaan met de zonnecrème. Helaas waren we deze vergeten en de eindeloze trappen naar Batu Caves stonden te blinken onder de hete middagzon. Gelukkig konden we ons in de grotten zelf verkoelen.

IMG_20171223_142647_483

Paar trapjes, beetje zon.

IMG_20171223_133422_559

Close-up.

IMG_20171223_133759_910

De Batu Caves hadden apen met hopen. Gelukkig iets beschaafder dan hun Balinese collega’s.

IMG_20171223_134131_110

Naar beneden ging het zeer vlot.

IMG_20171223_135247_839

Nabij de Batu Caves liggen nog een aantal prachtige hindoetempels.

Quote 7: ‘Waarom hangt die auto vol met kauwgom?’

De eigenaar van deze bolide had zich allicht andere gedachten voorgesteld bij zijn gepimpte auto, maar van ver leek zijn Jaguar volgeplakt met kauwgom. Eens dichterbij – want wie wilt er nu geen kauwgomauto van dichtbij zien? – bleek het carception te zijn: de auto plakte vol met speelgoedauto’s. Een jongensdroom is duidelijk werkelijkheid geworden in Kuala Lumpur.

IMG_20171223_111148_698

Pimpen voor gevorderden.

 

IMG_20171223_111124_972

Tot in de details.

 

Quote 8: ‘Allez, nog maar eens naar het winkelcentrum dan, zeker?’

 In Kuala Lumpur hadden we een capsulehotel relatief vlakbij de befaamde Petronas Towers. Zoals dat in Azië gaat, hebben ze er maar meteen een heel winkelcomplex van gemaakt. En laten we eerlijk zijn: soms heb je na drie maanden reizen ook gewoon zin om heel de dag in de airco rond te lopen, van de ene food court naar de andere. Dus ja, in Kuala Lumpur hebben we onze guilty pleasure volledig gehad.

IMG_20171223_142550_348

Suria KLCC: Winkelcentrum nr. 46463 in Azië

IMG_20171223_142358_557

Kuala Lumpur, allerlei lichtjes.

 

IMG_20171223_143052_270

Nu zijn de winkelcentra de meest bezochte tempels, maar de échte tempels mogen er ook zijn

 

 

Quote 9: ‘This is Disney Buddhism’

 Voor we naar Kek Lok Si trokken, lazen we al enkele vernietigende reviews over deze tempel. Hij wordt als één van de belangrijkste boeddhistische tempels in Maleisië gezien, maar zou volgens heel wat bezoekers té gecommercialiseerd worden. Wat ze bedoelden met ‘Disney Buddhism’ werd ook onmiddellijk duidelijk toen we bij de tempel kwamen: lintjes met Disney-prinsesses op en standbeelden van Minnie Mouse versierden letterlijk de tempel. Daar hadden we ons toch even iets anders bij voorgesteld.

IMG_20171230_134152_713

Detail Kek Lok Si Tempel

IMG_20171230_134112_709

Sfeerbeeldje.

IMG_20171230_134228_083

Uitverkocht: ‘Luisteren naar mama en papa’. Nog volop in aanbieding: Wereldvrede. Tja, misschien heeft bidden voor het meest haalbare ook wel iets.

 Quote 10: ‘Ja, maar hebt ge een foto zonder al die mensen erop?’

 Maleisië in december: dat is niet het beste idee. Prijzen zijn torenhoog, net zoals het aantal (lokale) toeristen. Meterslange aanschuifrijen bij alles: eetkraampjes, musea én de befaamde street art. Elke foto zonder toeristen erop was één grote win. Aanschouw waarvoor we uren geduld hebben moeten uitoefenen:

IMG_20171226_215526_051

Soms moet je gewoon ‘s nachts komen voor mensloze foto’s.

IMG_20171226_214003_330

Na twee dagen: succes!

IMG_20171226_213615_009

Omdat ik nog nooit iemand zo elegant op een vuilnisbak zag staan, mocht hij er mee op.

IMG_20171226_212947_134

Street art doesn’t last forever. Ook niet als het UNESCO Werelderfgoed is.

Opdracht #4 – Maak een originele nieuwjaarsboodschap

Elke keer dat we een idee hadden voor deze opdracht, kwam er wel een kink in de kabel.

  • Een video opnemen of foto nemen tijdens het duiken: monsoen-seizoen in Maleisië en slechte zichtbaarheid onderwater.
  • Een video-boodschap opnemen tijdens de odong-odong rit in Indonesië: idee kwam pas toen we de odong-odongs al lang achter ons hadden gelaten
  • Video opnemen tijdens nieuwjaar zelf: beetje riskant, wegens onvoorspelbaar internet. Ook iets met vijgen en Pasen.

Uiteindelijk kozen we voor het letterlijk uitbeelden van onze nieuwjaarsboodschap. Filmpjes volgen wegens technische problemen later, maar de foto’s zetten de boodschap toch ook al kracht bij.

Tip, tap, top: zet 2018 op z’n kop!

IMG_20171228_164927_831 IMG_20171228_164301_236.jpg IMG_20171228_165008_758 IMG_20171228_165637_357

Opdracht #9: Stuur ons het allerlelijkste postkaartje

Maanden waren we er naar op zoek. In Australië vonden we heel wat kandidaten, maar helaas: ons blut betalen aan lelijke kaartjes en postzegels zag ons budget niet zo goed zitten. In Indonesië vonden we tot onze verbazing geen lelijke postkaartjes. Of toch niet lelijk genoeg naar onze zin.

Ook in Maleisië hadden we de hoop al opgegeven: alle postkaartjes waren enorm esthetisch verantwoord. Tot we in Georgetown, Penang een postkaartwinkel/bar binnenwandelden. Allemaal prachtige kaartjes: waterschilderingen van Georgetown, foto’s van katten (kan nooit lelijk zijn), beelden van hun wereldbefaamde streetart.

En dan…

… een bakje met kaarten die vreemd aanvoelden. Alsof ze ergens jarenlang stof hadden liggen vergaren op zolder. En sommige kaartjes waren daar allicht ook beter gebleven.

Om de verrassing voor de vrienden niet te vergooien: nog geen foto’s van de allerlelijkste postkaarten ooit. Dit kan ik wel al prijsgeven:

  • Twee van de postkaarten kwamen uit de ‘dure’ stapel omdat ze ‘vintage’ zijn.
  • Twee kaartjes zijn volledig in kerstsfeer.
  • Eén kaartje is op het lijf geschreven van de ontvangers – alleen jammer van de lelijke foto.
  • Eén kaartje is in mijn ogen het allerlelijkst, limited edition en gesigneerd.

Oh en vriendjes: op elk kaartje staat één opdracht. Rol de mouwen al maar op.

The Good, The Bad & The Ugly in Indonesia

Indonesië was een verzameling van vele ‘eerstes’. Een overzicht van de goede en minder goede momenten in Indonesië:
The good
 
Indonesië zal voor eeuwig het land blijven waar we hebben leren duiken. De dingen die ik onderwater zag zijn van een ongekende schoonheid die ik boven water nog nergens heb gespot. Het absoluut hoogtepunt hier Komodo National Park waar verschillende manta’s rond ons cirkelden.
IMG_20171210_103819_350

Wie is er gelukkiger? Wij of de vissen?

 Het rijke culturele verleden van Indonesië met prachtige dansvoorstellingen op Java en Bali. Indonesië was dan ook het eerste land waar ik oprecht geïnteresseerd was in de vele verschillende soorten dans.
IMG_20171215_193525_616

Traditionele dans in Java

 De harmonie waar verschillende godsdiensten hier naast elkaar leven. Oké, Indonesië was in het verleden het toneel van verschillende terroristische aanslagen, maar de doorsnee bevolking respecteert elkaars religieuze keuze. Het was dan ook het eerste land waar we met een katholieke gastheer richting de boeddhistische tempel Borobudur trokken om vervolgens met scholen moslima’s op de foto te gaan.
IMG_20171215_201023_005

Hoogtepunt

 
The bad
 
Indonesië is het eerste land waar ik ooit cultuurshock ervaarde. Toegegeven, ik geloofde niet echt in ‘cultuurshock’. Maar eerlijk: de eerste dagen dat ik in Indonesië was, wou ik er alleen maar weg. Terug naar Australië, waar je makkelijk gesprekken kan voeren. Terug naar huis, waar je je niet elke vijf minuten moet afvragen of je er opgelegd wordt. Ik vroeg me luidop af of we ons vliegtuigticket niet konden wisselen en onmiddellijk het land konden verlaten. Toegegeven, zodra ik Bali uitwuifde, wuifde ik ook de cultuurshock uit.
IMG_20171202_231807_726_1

Inwendig aan het sterven aan cultuurshock.

Tijdens het duiken bij de Gilis voelde ik ook voor het eerst in mijn leven een heel erg scherpe, stekende pijn in mijn knie. Instinctief greep ik onmiddellijk mijn knie vast en staarde er vol ongeloof naar. Niets te zien. De prikkende pijn bleef echter. Zo kwam het dat Jonas en ik een totaal andere tiende duik beleefden. Jonas zag een octopus. Ik zag een knie. Jonas zag een baby cuttlefish. Ik zag nog meer knie. Kortom: veel herinneringen aan mijn knie en bijzonder weinig aan de rest van de duik. De knie zag er alleszins uit zoals mijn knie eruit hoort te zien: spierwit. Eens aan het oppervlak bleek dat een optisch bedrog avant la lettre. Mijn knie was vuurrood met witte blaren in het knalrode oppervlak. Indonesië is dus de eerste – en hopelijk – laatste plaats waar ik ooit door een kwal gestoken ben. Indonesië is ook de eerste plaats waar ik ontdekte dat ik allergisch ben aan kwallen. Ook een grote shoutout aan de Nederlandse vrouw die Jonas serieus op z’n plek zette toen hij mij uitlachte met mijn pijn. You tell him, sister! 
IMG_20171208_145453_246

Een kwallenbeet na 48 uur. Knie = beet en arm = allergische reactie.

 En de very, very bad: In Indonesië was ik voor het eerst in mijn leven zo buiten raad dat ik geen andere oplossing zag dan te bidden tot de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Mijn hersencellen hadden gelukkig nogal snel door dat dit de situatie niet meteen zou verbeteren en begonnen dan maar met verschillende gradaties toe te kennen aan de ramp en per gradatie de genoodzaakte actie op te lijsten. Het is wonderbaarlijk hoe snel het eigen moederbord kan werken zodra het zich van een noodsituatie bewust is. Alleszins: in Indonesië zat ik voor het eerst op een slecht geladen en overladen boot in een ruwe zee en was ik zeker dat we zouden zinken. Dat de plaatselijke bevolking er exact hetzelfde over dacht en begon te krijsen en reddingsvesten begon te zoeken, hielp dit gevoel niet meteen vooruit. In the end kwamen we in één stuk aan en leerde ik een belangrijke levensles: als je je bij het instappen van een boot extreem onveilig voelt, dan moet je gewoon terug uitstappen.
20171209_115046

Helemaal rechts op de foto: Das Boot.

… And the ugly
 
Ondanks alle mooie herinneringen die ik heb aan Indonesië zal ik me er nooit kunnen over zetten hoe vuil het land is. Stranden vol sigarettenpeuken, straten vol plastic. Eindresultaat: oceanen vol afval. In Indonesië gingen mijn ogen voor het eerst open: afval is één van de grootste problemen in onze wereld. Het afval dat op het land wordt achtergelaten, komt via regenval in stromen terecht die uiteindelijk naar de zee/oceaan leiden. Laat je alleszins nooit wijsmaken dat het geen Europees probleem is. Wereldwijd komt al het niet-gerecycleerde afval terecht in vijf grote vuilnisbelten in de oceaan. Grootste boosdoeners: sigarettenpeuken, plastic en vissersnetten. Ik had een duikcursus nodig om mijn ogen te openen: afval is een wereldwijd probleem.
IMG_20171217_165427_517

Vissen in plastic soep.