Een doodswens in Imbros, Kreta.

Dat we eind mei in Imbros zouden zijn, was niet meteen onze eerste keuze. Op veel vlakken. Oorspronkelijk wilden we op het vasteland zijn, maar EsteVan begaf het begin mei waardoor we wéér op Kreta waren. Dan maar de befaamde Samaria Gorge opnieuw proberen bedwingen. Alweer te slecht weer. Dus besloten we op de laatste…

Ik heb Een Mening

Het is eindelijk zover. Na jarenlang nooit Een Mening te hebben, ben ik er eindelijk in geslaagd om over één onderwerp Een Mening te vormen. Zoals Meningen horen te zijn is Mijn Mening compleet ongenuanceerd, kort door de bocht en volledig ongevraagd. En toch bombardeer ik jullie op het internet met Deze Mening, want er…

Navigeren door de hemel: Meteora

Meteora stond zeer hoog op mijn wishlist voor deze trip doorheen Europa. Groot was dan ook mijn teleurstelling toen bij aankomst in Griekenland bleek dat het er eeuwig zou regenen en dat ons bezoek aan de befaamde kloosters dan ook letterlijk in het water zou vallen. Bon, die “eeuwig” bleek wel goed mee te vallen,…

Rijdend op de golven: een reis met truckers op de ferry

Een standaard cliché vraag op het einde van de werkweek: “En? Wat doe jij dit weekend?”. Niemand die verwacht dat je daar “met een hele hoop truckers de ferry naar Griekenland nemen” op zou antwoorden. Wij hadden het alvast wel in onze agenda aangestipt. Die ferry dan toch, die truckers moesten we er bij nemen,…

Een week wachten op de ferry in Ancona

Procrastinatie is niet meteen een valkuil voor mezelf. Ik was die ene student die haar meesterproef – in beide masters – twee maand vóór deadline af had. Om mezelf minder onuitstaanbaar te maken voor mijn medestudenten coachte ik hen dan maar om zelf de deadline te halen. Bon, ik noem dat ‘coachen’; zij noemen dat…

Eén nacht en dag in Medinacelli.

Hoe ging dat vroeger, zo zonder GPS en Google Maps, plekjes vinden waar het de moeite waard was om te stoppen en eventueel te overnachten? Mensen spraken nog tegen elkaar zonder een toetsenbord en ontdekten de wereld. Toegegeven, er zijn nog altijd mensen die zo de wereld verkennen, maar bij ons is dat de laatste…

Dagboek van een emo girl

Weids. Het is een woord waar mijn Vlaamse wortels zich niet op kunnen vastgrijpen. Het is een begrip dat pas invulling krijgt wanneer de landsgrenzen in de achteruitkijkspiegel liggen. Hier in het Spaanse landschap lijken zelfs de Ardennen dichtbevolkte metropolen. Hier zie je kilometerslang niets; enkele vervallen gebouwen die dienst doen als schuilplaats voor het…

In beeld: Semana Santa in Spanje

Tijdens de paasweek trokken we met EsteVan in recordtempo door Spanje om enkele dagen later onze ferry richting Griekenland te halen. In deze week waren we getuige van de voorbereidingen voor de Heilige Week – ofte Semana Santa in Merida, Toledo en Zaragoza, de stad van mijn dromen.

Afscheid van Portugal

De verwarring was compleet toen mijn kenmerkende witte sneakers opnieuw het kantoortapijt raakten op twee maart. Zowel bij mijn collega’s als in mijn lichaam. Aan de koffiemachine schrokken mensen alsof ze een geest zagen. Het beste voorval gebeurde echter toen ik eerst vijf minuten een gesprek had met een collega, vervolgens een half uur verdween…

8 uur in Abu Dhabi

‘En, is dat iets voor u… Dubai?’. Het moet zowat de meest gestelde vraag zijn, telkens ik aankondigde dat ik tijdens mijn verlof in het emiraat zou vertoeven. Ik begrijp de reactie wel: zodra de temperatuur meer dan twintig graden bedraagt, vertolken mijn zweetklieren hun favoriete rol als Niagara waterval. Telkens ik mezelf op een…

Een nacht in Fatima

‘Ik ga hier géén blogpost over schrijven’, herhaalde ik nogmaals. Wel, blijkbaar heb ik gelogen op heilige grond, want hier is-ie dan toch: een blogpost over Fatima. Of meer bepaald: ‘the Sanctuary of Fatima‘. Een goed idee is dit niet, maar ik blink al 34 jaar uit in matige ideeën dus here we go.