7 onvergetelijke ervaringen in Sardinië

Begin juni doorkruiste ik samen met 4 vrienden het Italiaanse eiland. Een hoogmis van prachtige landschappen, lekkere gelati en vriendschap. Hieronder mijn persoonlijke zeven hoogtepunten.

La Maddalena

We mochten ook allemaal 5 minuutjes varen naar de ‘vuurtoren op het eiland’ waar de kapitein gretig heen wijst. FC De Kampioenen gewijs bleken er twee vuurtorens te zijn.

1. Zeiltocht in La Maddalena Archipelago

Toegegeven, op het moment zelf niet meteen mijn moment suprême. Na een uitgebreide risicoanalyse besloot ik mijn doodsangsten op het dek uit te zweten. Vastbesloten dat mijn overlevingskansen daar hoger zouden zijn dan in de kajuit. Terwijl de boot vervaarlijk horizontaal boven het water zweefde, nam ik afscheid van mijn vrienden en stuurde ik een sms aan Het Lief. Ik nam mentaal afscheid van al mijn aardse bezittingen: die fotocamera zou een val in het water beslist niet overleven en met mijn smartphone had ik met het smsje naar Het Lief net mijn laatste wapenfeit gepleegd. Laat één ding duidelijk zijn: I have no chill. Intussen schaterden mijn collega-passagiers en beleefden zij de tijd van hun leven. Die tijd beleefde ik ook zodra ik van de zeilboot in het zalige Mediterraanse water sprong.

Maddalena

Gouden Tip: In het water kan niemand zien hoeveel doodsangsten je al uitgezweet hebt die dag.

2. Tocht door Gola di Gorropu

De marketing van de Gola di Gorropu zit alleszins goed in elkaar: de kloof wordt aangeprezen als de Grand Canyon van Europa. Die titel moet het dan wel delen met een resem andere Europese kloven, zoals de Gorges du Verdon of de Tara River Canyon. Slechts één manier om te weten hoe deze kloof zich verhoudt met zijn Amerikaanse broer: op onderzoek uit gaan.

Waar ik in de echte Grand Canyon nog op topniveau was en Het Lief gezwind achter mij liet tijdens afdaling én beklimming had de Europese Grand Canyon een ander effect op mij. Tijdens het beklimmen van de vele rotsblokken stak mijn hoogtevrees onverwacht snel de kop op en begon ik ongewild een Griekse tragikomedie uit te beelden. Dramalama on the loose. Ik zou kunnen zeggen dat ik ‘gewoon de stalen zenuwen van mijn vrienden’ wou testen, maar in realiteit was het allemaal helemaal niet stoer. Wel stoer: de half-man, half-berggeit die op zijn moccasins door de kloof dartelde. Op het moment zelf haalde deze halfmens/halfgod het tikkeltje zelfvertrouwen dat nog overbleef compleet naar beneden.

Gola di Gorropu

Een geboren berggeit? Dan is de Gola di Gorropu jouw natuurlijke habitat. Een gewone menselijke sterveling? Dan doe je best stevige wandelschoenen aan met voldoende grip. De stenen kunnen spekglad zijn.

Ondanks het drama dat zich afspeelde in de kloof bleef de natuurpracht overeind. En hoewel de Gola di Gorropu mij eerder aan Zion National Park deed denken dan aan de Grand Canyon blijft het een grootse canyon.

3. De mooiste straatkatten van Europa

Als je door de vorige twee verhalen denkt dat ik de grootste angsthaas van België ben… dan heb je waarschijnlijk gelijk. Maar één ding doe ik onbesuisd: het zoeken naar (straat)katten. Smalle, louche, slecht belichte steegjes? Geen probleem als er een kat huist! Een verticale klim van 1000m? Geen probleem als er op het einde een kat zit*.

* In theorie; gelieve mij hier niet in realiteit aan te houden.

Eén conclusie: Sardinië heeft prachtige straatkatten. Een absolute meerwaarde in het straatbeeld. Geen fan van katten? Kijk dan zeker niet hieronder.

Kat

Een doodgewone straatkat in Sardinië. 10/10 voor fluffynessfotogeniekheid en die groene ogen. +1 voor sassyness: kijken mocht, aanraken absoluut niet.

4. Roadtrippin’

Wat maakt Sardinië zo mooi? De ruwe kustlijn, de stranden, de kliffen… het landschap. Hoewel de afstanden in Sardinië niet te onderschatten zijn (op vele wegen mag je maximaal 50 km/u rijden) word je beloond met prachtige vergezichten. De auto regelmatig aan de kant zetten en zoeken naar een uitzichtpunt loont dus.

Kust

Af en toe moet je het meekelen met Adele stoppen. Als je dan stopt bij een prachtig uitzichtpunt hebben niet alleen de oren van je medepassagiers de nodige rust, maar krijgen hun ogen er ook nog wat voor.

5. De charmante Italiaanse straatjes

Of we nu op een regenachtige dag stopten in Castelsardo of op een zonnige dag in Bosa: de straatjes streden telkens om de titel ‘het meest pittoresk’. Nog een pluspunt: de straten werden niet overspoeld door een horde toeristen. Je kon dus 100% genieten van hun charme. Zowel in Castelsardo als in Bosa waren de huizen bovendien in prachtige kleuren geschilderd.

Bosa

Typisch straatje in Bosa. En nee: ik heb geen mensen moeten weg ‘shoppen.

6. Food, drinks en gelati

Een gebied waar ik wel op mijn sterkst ben: food, drinks en ijsjes. Véél ijsjes. Mijn favoriet? Nocciola. Mocht ‘t Galetje in Leuven dit lezen: als jullie Nocciola maken, bel mij en ik koop al jullie voorraad in. IJs met hazelnootsmaak is Gods geschenk op aarde en als het dan nog écht Italiaans ijs is dan heb je dubbel geluk. Drie weken later heb ik nog steeds afkickverschijnselen. Los van het ijs heb ik ook enorm genoten van de lekkere pasta’s, visfilets en mocktails. En heb ik ontdekt dat pizza niet typisch Sardiens is. Wat me er niet van weerhouden heeft om er toch meer dan genoeg van te eten.

Drankje

Als ik een ijsje vast heb, moet ik dat onmiddellijk oplikken. Gelukkig is er wel beeldmateriaal van deze lekkere mocktail. Al had dat ook niet veel gescheeld.

7. Friends en fun

Oké, een beetje cheesy, maar het reisgezelschap maakt een groot deel uit van de reis. En hier had ik geluk om herenigd te zijn met oud-klasgenoten. Gelukkig ging het niet heel de reis over SEO, affiliate marketing of data marketing. Er werd lustig meegezongen in de auto, verhalen uitgewisseld over een stuk pizza of rustig op me ingepraat op momenten dat ik het nodig had (cfr. Gola di Gorropu). En hiervoor kan ik alleen maar zeggen: bedankt!

Friends

Friends + sun = fun.

Praktisch

  • Vliegen kan makkelijk met Brussels Airlines vanaf Zaventem naar Sardinië. Wij vlogen op Olbia en maakten zo een lus doorheen heel Sardinië. We deden dit op acht dagen.
  • Voor de zeiltocht naar La Maddalena boekten we in Palau een kleine zeilboot (8 passagiers; 2 bemanningsleden). De zeilboot doet dezelfde eilandjes aan als de grotere toeristische boten, maar dan in omgekeerde volgorde. Zo mijden ze overbevolking op de kleine eilandjes. Wij vaarden met Il Botta Dritta V. Tip: zorg voor cash geld als je in Palau een boot wilt boeken.
  • De Gola di Gorropu kan je via twee aanvangsroutes beginnen. Een makkelijke (vrij platte) route van 6 km of een zwaardere route (met +/- 700m hoogteverschil) van 4 km. Eens aangekomen in de kloof betaal je 5 euro om de kloof zelf te verkennen. Daar kan je makkelijk de groene (makkelijke) en gele (iets moeilijkere) route volgen. De rode rode is voor experts, incluis gear. Zorg voor voldoende water. Bij de Gola di Gorropu zelf kan je je waterfles vullen met drinkbaar water.
  • De wegen in Sardinië zijn goed onderhouden. Hoewel de afstanden meestal niet lang zijn, moet je voldoende tijd rekenen om van punt A naar punt B te rijden. Op vele wegen geldt een maximumsnelheid van 50 of 80 km/u. We kozen ook steeds voor de scenic routes. Hou er rekening mee dat de wegen in Sardinië zeer bochtig kunnen zijn. Last van wagenziekte? Neem dan zeker medicatie mee (of koop deze ter plaatse).

How to wereldreis

Ik krijg regelmatig de vraag hoe het staat met de wereldreis. Moeilijk om te beantwoorden, want soms heb ik het idee dat het voor geen meter opschiet. Vraag het me op een ander moment en het lijkt allemaal erg snel te gaan.

Daarom een overzicht van welke stappen we al ondernomen hebben. Een handig overzicht als je dus zelf lang op reis wilt gaan.

3,5 jaar voor vertrek

In een hotelkamer in Thailand nam ik voor mezelf een besluit: ik zou lang op reis gaan. Zodra dit voor mij duidelijk was, had ik nog maar één prioriteit: de reis. Dat wilt zeggen dat deze lange reis intussen al drie jaar lang mijn leven op één of andere manier beheerst. De meest concrete manier: sparen. Daar startte ik 3 jaar geleden mee.

2 jaar voor vertrek

Mijn hart had ik al verloren aan Azië nog voor ik er een voet aan grond had gezet. De plannen worden concreter en de globale reisroute begint vorm te krijgen in mijn hoofd. Voorlopig blijven het ‘vage plannen’. Prioriteit blijft nog altijd op budget blijven om de plannen in realiteit om te zetten.

1,5 jaar voor vertrek

Ik beslis hulp te zoeken bij een gezondheidscoach. Ik geef mezelf een jaar om een gezond BMI te krijgen en een half jaar om te bewijzen dat ik dat BMI kan aanhouden. Dit zou ervoor moeten zorgen dat ik fitter ben op reis, langere wandeltochten kan maken en meer kan genieten. Na 8 maanden ben ik zestien kilo lichter en heb ik m’n gezond BMI behaald. Nu is het een kwestie van vasthouden.

1 jaar voor vertrek

We beginnen het nieuws beetje bij beetje wereldkundig te maken. Eerst aan familie en vrienden en later ook op het werk. Een klein jaar voor vertrek weten we zo ook: het wordt verlof zonder wedde.

Zes maand voor vertrek

Daar zitten we nu. En nu wordt het allemaal een pak concreter:

  • Onze ‘camper’ voor Australië is geboekt. Een groot uitgevallen station car met een matras in.
  • We boekten vliegtuigtickets: intussen al vier zelfs.
  • We contacteerden onze huisarts, mutualiteit en stad. Respectievelijk voor vaccinaties, reisverzekeringen & sociale bijdragen en een internationaal rijbewijs.
  • We boekten toch al enkele kamers in Singapore en ook onze eerste/laatste nachten in Australië en Indonesië.
  • En we proberen nog steeds een huurder te vinden voor ons fantastische appartement.

Het wordt concreet. Waar alles tot voor kort nog vaag bleef, begint het nu vorm te krijgen. Al denk ik soms dat het pas ‘echt’ zal zijn als het vliegtuig opstijgt (en terug landt, fingers crossed).

 

72 Uur in Bilbao

Stilzitten is moeilijk tijdens een verlengd weekend. Het stond dan ook al een tijdje vast dat we het Paasweekend zouden doorbrengen in Bilbao. Een stad in Spaans Baskenland. Geen tijd om in slaap te vallen op het vliegtuig (flagrante leugen!), op dik anderhalf uur sta je al in Bilbao. Met de bus en de metro geraakten we al snel tot bij ons hotel (Sercotel Hotel Gran Bilbao) dat even buiten het echte centrum lag. De stad heeft een goed metrosysteem, maar alles is zeer bewandelbaar. Op een dik half uurtje kan je de stad grotendeels doorwandelen. We kopen een enkeltje om tot bij het het hotel te geraken, maar doen voor de rest alles te voet.

Vampire Weekend

Het hoeft echter niet altijd wandelen te zijn. Via het internet boekten we, dankzij een tip van Annekes collega, een ‘Underground’ fietstocht bij Tourné. Zij verzorgen gegidste fietstochten langs plekken waar je anders vermoedelijk niet zou passeren. De Underground tour deed daar nog een schepje bovenop en ging ook echt langs plaatsen waar toeristen eigenlijk nooit passeren. Een dikke 16 kilometer op 3 uur, overgoten met een laagje cultuur/uitleg door onze gids Laura. Een aanrader.

IMG_6060_2

IMG_6108_2

Bij Pasen horen Paasprocessies. Indrukwekkend is een understatement. Het Paasgebeuren leeft echt wel in Bilbao. Gemaskerde (Punthoedjes en volledig in kostuum) mannen en vrouwen, jong en oud, velen ook nog blootsvoets, marcheerden door de straten, onder begeleiding van luid tromgeroffel en trompetgeschal. Het leken steeds weer eindeloze stoeten.

IMG_5590_2

Vele reviews beweren dat het Guggenheim museum mooier is langs buiten dan langs binnen, maar ook de binnenkant is zeker de moeite. Zowel vaste als tijdelijke collecties wisten ons te bekoren (al stonden er ook wel een aantal zeer bedenkelijke ‘kunstwerken’ – een geverfde kartonnen doos, kan je wat ons betreft moeilijk een topper noemen). Exit through the gift shop, maar wij laten ons niet vangen. De Bar is ook best wel goed.

Guggenheim

Portugalete is een stadsdeel aan de kust (toch even de metro nemen), vooral bekend om de Vizcaya Bridge (Unesco). Deze brug werkt met een soort gondel (zowel voor fietsers, voetgangers en wagens) en pendelt de hele tijd heen en weer. Voor 40 cent neemt de gondel ons mee naar de overkant.

UNESCO

Eten! Pinxtos: waarom een volledig gerecht eten als je dit ook kan opdelen in een aantal kleine tapas-achtige snacks? Te verkrijgen aan de bar van zowat elk café, en er lijkt geen einde te komen aan de combinaties van vlees, vis, kaas en groenten. En dat alles voor een zeer schappelijke prijs. Needless to say: we hebben ons niet ingehouden. Aanraders hier zijn Plaza Nueva (groot marktplein met talloze bars) en La Ribera Market (een overdekte markt).

Gemist: Dagtrips San Sebastian en Guernica.

Conclusie: 3 dagen is misschien net dat ietsje te kort om de stad en de omgeving volledig te verkennen, maar het tripje was zeker de moeite. De weegschaal kreunt (een beetje).

Gezocht: huurder

Even nog wat reclame voor onszelf maken.

Wanneer we er binnenkort op uit trekken, zoeken we nog één of meerdere lieftallige huurders voor ons bemeubeld appartement. Een gezellig appartement van ongeveer 95m² gelegen in het Leuvense (op wandelafstand van het station). Periode: zes maanden vanaf najaar 2017 t.e.m. voorjaar 2018.

Inclusief: Slaapkamer met ruim bed, 2e grote kamer met dressing en deur naar de tuin. Ruime living met keuken. Gang met crosstrainer, kelderruimte (met wasmachine), ruim park voor de deur en parkeermogelijkheden.

En we kunnen het niet blijven herhalen: Inclusief Domino’s Gold Card (25% korting)!

Voor foto’s en meer informatie: laat gerust iets weten via de reacties of stuur een mail (envelopje bovenaan). Het zou fantastisch zijn, moesten we via deze weg een oplossing kunnen vinden.

Sharing is caring. Alvast bedankt! Etentje voor degene die ons een huurder vindt of degene die onze huurder wil worden.

Once in a lifetime.

Nog een kleine zes maanden en dan is het zover. Al jaren spreken/dromen we over de ‘wereldreis’ die we willen maken. Een wereldreis die eigenlijk geen wereldreis is omdat er maar twee werelddelen op het programma staan: Australië en Azië. Als het een beetje meezit dan doen we in deze volgorde volgende landen aan: Singapore, Australië, Indonesië, Maleisië, Myanmar, Laos, Vietnam, Cambodja en we hopen af te sluiten in Taiwan.

Route

We verlaten onze comfort zone van het gepland reizen en vertrekken met een idee en een route, de rest wordt ter plaatse uitgezocht. Compleet omgekeerd met hoe het er nu aan toe gaat.

Auf Wiedersehen Goodbye vergezelt ons op onze trip. Vanaf nu in het Nederlands (toegegeven, dat is toch net dat ietsje gemakkelijker en ons doelpubliek is nogal Nederlandstalig) en met mezelf als extra – poging tot – schrijver. Regelmatige updates houden je op de hoogte van onze wilde avonturen! Berichten worden traditiegetrouw opgefleurd met foto’s via Instagram.

PS: we zijn ook nog op zoek naar iemand die ons appartement 6 à 7 maanden wil huren. Bemeubeld, op een goede – rustige locatie – vlakbij het station van Leuven en inclusief een Domino’s Gold Card (Goedkope Pizza’s!). Spread the word!

4 things to do in Glacier NP, USA

In July 2016 we made an epic roadtrip arriving in Jackson Hole (near Grand Teton) driving all the way op to Jasper in the Canadian Rockies.

One park we saw too little of was Glacier NP: we just had too little time. Which is a real pity, because the park stole our heart away.

We splurged and stayed at the Glacier Park Lodge: a unique hotel in its own. It looks like an oversized wooden cabin and is located east of the national park. We had a real nice stay here, although the rooms were a bit old.

But let’s get down to business: our top 4 things to do in Glacier NP, USA. 

  1. Going-to-the-Sun-Road: you’ve probably seen this one in your guidebook. And rightfully so. It certainly was the most breath-taking road we drove in the USA. Vertiginous drop-offs on one side, waterfalls right next to you on your other side. The glacial water melts, creating beautiful little waterfalls right where you’re driving. This also means wildlife comes to drink here (or lick the asphalt) so two perks for the price of one.
  2. Two Medicine Lake: It seems tourist haven’t yet discovered Two Medicine Valley. Or rather: they have forgotten about it. Once a popular entrance point to the park, now a quiet colourful lake. We hiked from Two Medicine Lake up to Upper Two Medicine Lake: a beautiful and peaceful hike. But remember: you’re in bear country so don’t make it too peaceful and make enough noise.
  3. Lake McDonald: This huge lake can be accessed on some stops on the Going-to-the-Sun Road, yet not many seem to have discovered this. Which means we had the lake almost to ourselves. It’s ideal for a picnic or paddling in the water.
  4. Wildlife spotting: It’s often said Two Medicine Valley is the way to go if you want to see the wildlife. We didn’t see any on our hike, but we did come across a grizzly bear on our hike to Sunpoint. Make sure you know what to do when you encounter a bear during your hike. We were lucky the bear didn’t see us (or just wasn’t interested) and it started walking away. FYI: Sunpoint is a touristy area, so don’t think you can only encounter wildlife during remote hikes.

What did we miss?

Due to lack of time we didn’t get to see Iceberg Lake in Many Glacier Valley. It took us some time to decide wether we’d go to Two Medicine Lake or Iceberg Lake. We choose Two Medicine Lake because of the peace and quiet. We hiked all the way up to Upper Two Medicine Lake, but you can also take a boat (enquire for tickets during high season) cutting your time in half. That way you can have more time in the park (but you get to ‘feel’ it less).

If you’re planning on going to Iceberg Lake do allow enough time (about 5-6 hours).

We also skipped the neighbouring Waterton Lakes (Canada). Apparently the Carthew-Alderson Trail is really worth visiting in Waterton.

 

AFCC Upper Two Medicine

Upper Two Medicine Lake

AFEEEEE Going to the Sun Road

Going-to-the-Sun-Road

One day in Nikko

Nikko is a World Heritage Site near Tokyo. You can easily access Nikko by train from Tokyo. We decided to stay overnight in this charming little village in the evenly charming Nikko Turtle Inn.

Even though there are lots of sacred (and silent) places in Tokyo we were immediately drawn to the atmosphere in Nikko. While Japan’s capital is bubbling, alive and filled with salarymen this small town was a lot less sparkling albeit filled with tourists.

You won’t find a lively night scene in Nikko: most restaurants close early and only two grocery stores are open late. A welcome pause from hectic Tokyo.

We first visitied the UNESCO World Heritage Sites in Nikko including Tosho-gu and Rinno-ji. Rinno-ji temple was under construction while we visited and we must say that we were rather impressed by how these national monuments are being reconstructed. First they build some kind of warehouse around the temple. After building this factory-style warehouse restoration can start. Needless to say renovation works can last quite a while: Rinno-ji temple reconstruction will finish in 2020.


IMG_2369_2

Rinno-ji temple – reconstruction will finish in 2020


After visiting the restoration site we headed to Tosho-gu. It was extremely crowded at this site. It soon became clear some sort of event was taking place. People were lining up on the steps of Tosho-gu. We did as the locals did and lined up next to them. After a twenty minute wait a ceremony took place and we were happy to spot sumo wrestlers climbing the stairs in their traditional garnements.


Sumo

Sumo wrestlers in Nikko, near Tosho-gu


Tournament season ended before we arrived in Japan, so we didn’t see an actual match. We did see a traditional ceremony: the wrestlers were honoured by LOTS of men in suits.

After the ceremony we entered the temple. Truly beautiful, beautiful detail on the buildings and gates.


IMG_2411_2

Tosho-gu World Heritage Site


The sites are open to 4.30 PM (during high season). At noon the crowds were deafening. From 3.30 PM onwards the site was almost empty and so quiet it became eerie. Sun was setting, we seemed to be the only tourists in this ancient complex. If you’re visiting the complex: please stay ’till closing time to experience some sort of quiet you just can’t grasp when the tour buses are still parked nearby.

We watched the sun set over Shinkyo bridge.


IMG_2533_2

Shinkyo bridge in Nikko, Japan


Before leaving Nikko we hiked to the Kanman-ga-Fuchi Abyss. Despite the grandeur of the Nikko temples this will be the one thing I’ll always remember. On one side: the abyss. On the other side: one row of beautifully dressed buddha statues. On the road: two identically dressed Japanese youngster recording a dance video. Too mesmerized: we didn’t take any pictures of them nor did we film them. But whoa! What a sight. The scenery, the dance moves: perfect. Don’t fear though: even without dancers the scenery is astounding.


IMG_2571_2

Kanman-ga-Fuchi Abyss in Nikko, Japan