Cat alert: opdracht #21

Trek in elk land een foto met een kat. Zij die mij kennen weten dat ik alles laat vallen als er een harige kattengod voorbij komt gewandeld.

WARNING: CUTENESS OVERLOAD!

Singapore

IMG_20180326_220311_077

Hartzeer: afgewezen door de lokale God.

In Singapore zijn er weinig straatkatten te vinden. In totaal vond ik er amper twee en ze hadden niet meteen zin om te socializen.

Gelukkig was dit exemplaar gelukkiger om mij te zien – of wacht, was ik gewoon héél gelukkig om een kat vast te houden?

IMG_20180326_212447_261

Dan maar liefde zoeken in plastic. Life in plastic, it’s fantastic.

Australië
 
IMG_20171025_191126_341_1

Campingkitties for the win!

Onze reis door Australië kenmerkte zich vooral door nationale parken en natuur. Jammer voor de poezen: In Australië worden katten gezien als een uitheemse soort die de inheemse dieren het leven lastig maakt. Katten zijn – samen met o.a. vossen en honden – verantwoordelijk voor sterfte van heel wat vogelsoorten. Ze zijn daarom niet welkom in nationale parken. Er wordt actief vergif gelegd om hen uit te roeien. In een bepaald gebied in Queensland is het probleem met straatkatten zo groot geworden, dat de lokale overheid (op moment van verblijf, november 2017) een premie uitreikt per gedoodde kat: 10 dollar of 5 dollar voor een kitten. Dierenrechtenorganisaties – zoals PETA – zetten zich in om langetermijnoplossingen na te streven en meer humane manieren om de kattenpopulatie in de hand te houden.

IMG_20171023_185920_494_1

Ondanks hun dubbele relatie met katachtigen waren er toch voldoende eerbetonen aan dit superieure ras.

Indonesië

IMG_20171204_084510_368_1

Wanneer de Goden je aanwezigheid erkennen.

Deze aanhankelijke kat was in a league of her own. Ze miauwde luid en sprong volledig uit zichzelf op mijn schoot. Dat zinde de hotel/restaurant-eigenaar niet erg, maar ik stond erop dat ze zou blijven zitten. Haar gejank was alleszins zo luid dat menig decibelmeter zou pieken. Jammer maar helaas had deze poes een klein ontlastingprobleempje en hing ik na de knuffelsessie vol met diarree. Shit happens.

IMG_20171202_224939_090_1

Verkennende cuddles.

IMG_20171208_154343_738_2

Tiger on the loose.

IMG_20171205_205833_982_1

Eyes of jade.

IMG_20171205_205911_527_1

Adorbs.

Katten in Indonesië zagen er anders uit dan in Europa: de meeste katten hadden geen staart of een heel erg korte staart. Na heel wat opzoekingswerk is de conclusie dat dit komt door inteelt op de verschillende Indonesische eilanden. Gili Meno blijft een topper:

IMG_20171205_210156_864_1

Short tail, don’t care.

IMG_20171208_154258_867_2

Toch nog een schoon poepke.

Maleisië 

IMG_20171226_220117_536

Playing hard to get.

IMG_20171226_220039_547

Beter dan eten of drank op tafel: een kat.

In Maleisië vonden we opnieuw heel weinig sociale straatkatten. Er zat dan niets anders op dan in Penang een kattencafé te zoeken.

IMG_20180326_215654_843

Toch nog een bezoekje op straat.

IMG_20171227_203008_362

Ik poseer bij een afbeelding van Onze Verlosser.

Myanmar

IMG_20180109_180948_993_1

Wurggreep.

Ik blijf erbij: Myanmar was het walhalla van sociale (!) straatkatten. Jammer genoeg waren ze met veel, maar ze leken het goed te stellen. Elke boeddhistische tempel leek wel minstens voor één kattenfamilie te zorgen. Dit contact met mensen zorgde er – volgens mij, kattenexpert 101 – voor dat de straatkatten minder schuw waren dan in de andere Aziatische landen. Heel wat kittens en volwassen katten kwamen naar je toe.

IMG_20180112_222029_267_1

Rosse katten zijn da bomb.

IMG_20180112_221443_593_1

Genieten.

IMG_20180112_221414_098_1

Vriendjes maken.

IMG_20180112_221954_312_1

Zonnestreep.

Laos

IMG_20180326_215758_145

Black panthers.

Van het walhalla naar… nu ja, niet het walhalla. Gelukkig kent Laos nog wel enkele boeddhistische tempels en jawel, daar zaten dan telkens wat katten te wachten op aandacht.

IMG_20180326_215823_095.jpg

Al mijn rugklachten zijn terug te brengen tot deze wezens.

IMG_20180211_113625_181_1

Gezelschap op het Bolaven Plateau.

IMG_20180326_215714_283

Zelfs een soort merkkat, volgens mijn ongetraind oog.

IMG_20180211_100142_338_1

Ook Jonas kan met katten omgaan.

Cambodja

IMG_20180213_220335_197_1

Siem Reap had ook wel wat katten.

Hetzelfde verhaal in Cambodja: de enige plaats om makkelijk sociale kittens/katten aan te trekken is bij tempels; waar monniken zonder eigenbelang voor de katten zorgen.

IMG_20180215_181930_302

Rosse kittens zijn pure liefde.

IMG_20180215_170926_964_1

Voet ter referentie voor ieniemienie gestalte.

Vietnam

IMG_20180326_212811_322

Nee, ik was geen vervanging voor Win aan het zoeken.

En dan even tijd voor de schrijnende waarheid in Azië. In Vietnam vonden we amper katten en daar is een goede reden voor. Katten en honden worden in Vietnam (én andere Aziatische landen) van straat gestolen. Dit geldt zowel voor huisdieren als straatdieren. In Hoi An bezochten we een kattencafé dat zich volledig richt op het redden van katten die anders in de voedselconsumptie zouden terecht komen. Jack’s Cat Café ontstond toen de eigenares een kitten vond op straat. Ze nam het dier – genaamd Jack – mee naar huis en begon ervoor te zorgen. Al snel werd duidelijk dat Jack een kattin was en zwanger. Twee weken na de bevalling verdween de kattin: cat snatchers hadden haar meegenomen. De katten in Jack’s Cat Café kenden een gelijkaardig lot, maar werden allemaal bevrijd. Nu ja: ze zitten letterlijk in een gigantische kooi. Ze kunnen vrij rondlopen op het (grote) domein van Jack’s Cat Café, maar het café is omheind en beveiligd als een militaire basis. Dit om de cat snatchers buiten te houden én de katten binnen.

IMG_20180326_215846_509

Een fractie van de katten opgevangen door Jack’s Cat Café.

IMG_20180326_212839_698

Gelukkig leiden ze er een rustig en aangenaam leven.

IMG_20180326_212908_345

Dit kitten had een grote voorliefde voor het lint van de camera.

IMG_20180326_212935_908

Vermoeiend.

IMG_20180326_213013_007

Eten versus kitten: Kitten wins.

Taiwan

IMG_20180325_222633_520_1

Genegeerd worden is een levensstijl.

Voor deze kattenliefhebster kon de reis maar op één manier afgesloten worden: met een bezoek aan een écht kattendorp. Houtong Cat Village, nabij Tapei. Dit kleine mijndorpje had z’n hoogdagen achter zich liggen tot een lokale vrouw in 2008 voor katten begon te zorgen. Het dorp is nu een toeristische trekpleister in Taiwan.

IMG_20180325_221828_340_1

Magic touch.

IMG_20180327_213419_208

Heaven’s a place on Earth: Houtung Cat Village genaamd.

IMG_20180327_213140_740

Very much alive, yet very very sleepy.

IMG_20180327_213104_203

Keep on petting, baby.

IMG_20180327_213452_539

Chilling.

IMG_20180327_213006_543

Elke twee meter een nieuwe kat? Check.

IMG_20180327_212619_008

Ook plastic poezen.

IMG_20180327_213651_926

Oranje.

IMG_20180327_212903_610

De klassieke pose.

IMG_20180327_213616_235

Familiezaakje.

IMG_20180327_213810_711

Coffee addict.

IMG_20180327_213348_173

Alles in thema.

IMG_20180327_213314_128

Ook in de cafés gaat het thema door.

IMG_20180327_212552_026

Happiness is just a kitty ignoring my existence.

IMG_20180327_213531_187

Slapen in één van de mooie houten bakken? Ain’t nobody got time for that.

BONUS voor de dog lovers die zich door dit artikel geworsteld hebben:

IMG_20180326_215912_295

Museumbezoek gone wrong.

Opdracht #20: Maak in elk land een foto van jullie samen

No words, only pictures.

SINGAPORE

received_10155057651613932

Botanische tuinen in Singapore.

IMG_20171004_230849_161

Gardens by the Bay.

AUSTRALIË

received_10155073531298932

Litchfield National Park.

received_10155082696773932

Litchfield National Park.

received_10155082696928932

Litchfield NP.

IMG_20171013_174802_186

Ayers Rock.

IMG_20171019_205253_598

Great Ocean Road.

IMG_20171019_211424_036

Great Ocean Road – Part II.

IMG_20171027_210343_424_2

Mt Oberon in Wilsons Promontory.

IMG_20171114_201553_652

Fraser Island.

IMG_20171112_210933_930

Fraser Island – Part II.

IMG_20171103_173338_252_1

Sydney.

IMG_20171116_180231_287

Great Barrier Reef.

INDONESIË

IMG_20171129_174816_814_1

Leren duiken in Komodo.

IMG_20171208_134231_285

Verder duiken in Gili Meno.

IMG_20171215_193424_383

Fans!

IMG_20171215_193126_339

Borobudur.

IMG_20171215_193342_690

Nog meer fans.

IMG_20171215_193203_933

Prambanan.

IMG_20171211_190805_416

Yogyakarta.

IMG_20171202_231700_693_2

Bali.

IMG_20171202_232056_900_2

Nog meer Bali.

IMG_20171202_231006_964_2

Bali – Part III.

IMG_20171202_230614_913_2

Last one in Bali.

MALEISIË

IMG_20171228_165244_965

Penang.

IMG_20171228_165500_768

Penang.

MYANMAR

IMG_20180321_000603_428

Last-minute opdracht volmaken in Bagan.

IMG_20180321_000526_199

Best sunrise ever.

LAOS

IMG_20180212_120943_879

De befaamde selfie bij de Kuang Si Waterfalls.

IMG_20180211_112746_125

Overenthousiast.

CAMBODJA

IMG_20180215_171122_697

Zwemmen bij de watervallen nabij Siem Reap.

IMG_20180213_214438_513

Angkor Wat Tempelcomplex.

VIETNAM

IMG_20180307_190212_672

Cruisen door Tam Coc.

TAIWAN

IMG_20180325_212018_394

Boven de wolken: Shimenshan hiking trail.

IMG_20180325_211850_516

Mt. Hehuan peak.

IMG_20180325_211815_558

Qingshui cliff.

IMG_20180325_212138_191

Beiguan Tide Park.

 

Opdracht #3: Proef tien lokale snacks

De opdracht om tien lokale nagerechtjes/snacks te proeven is me op het lijf geschreven. Desserts zijn namelijk de enige echte interessante gang op restaurant. Mijn liefde voor desserts gaat zelfs zo ver dat ik er een aparte maag voor heb. Figuurlijk dan. Geloof mij maar: ik kan àl-tijd dessert eten. Onderstaande beoordeling van tien plaatselijke zoetigheden kan je dan ook beschouwen als een expert-visie.

AUSTRALIË

1. Sprinkles

In Australië kappen ze sprinkles op alles. Cake, brownie, croissants, brood. Yup, brood. Om deel uit te maken van de locals proefden we dus een brownie met gekleurde hagelslag. Ik ben een grote fan van sprinkles. Ze zijn kleurrijk, ze zijn suikerig en ze zijn zo ongezond dat ze politiek incorrect zijn.

Officieel verdict: 4/5 – de sprinkles waren the bomb, maar de brownie was middelmatig.

IMG_20171110_195950_522

Kleurrijke madness.

2. Golden Gaytime

Magnum heeft z’n marktaandeel in Australië volledig verloren aan Connoisseur en Golden Gaytime. Hoewel Connoisseur ook best lekker is, wil ik even specifiek focussen op Golden Gaytime. De naam. De smaak. De varianten. Alles klopt.

Officieel verdict: 6/5 – Ola moet dit product ASAP lanceren in België.

IMG_20180320_232158_147.jpg

Meer van dit. ASAP!

INDONESIË

3. Klepon

Rijstballetjes gevuld met suiker en gehuld in kokosnoot. Onze eerste klepon kregen we aangeboden van een jonge gids. Haar jeudig enthousiasme werkte aanstekelijken de klepon was een aangename comfort food tijdens een regenachtige dag.

Officieel verdict: 3,5/5 – Lekker en best nog redelijk gezond.

IMG_20171202_232534_583_1

Extra punten voor de milieuvriendelijke verpakking.

4. Indonesische wafels

Ondanks de vele voedselschandelen in België zou het FAVV steil achterovervallen van de hygiëne van het doorsnee wafelkraam in Indonesië. Maar het resultaat mocht er wel zijn. Beste dessert van Indonesië.

Officieel verdict: 5/5 – Met vulling enal! Kei lekker!

IMG_20171217_141355_965

Oké, ze zien er niet uit als doorsnee wafels, but damn!

5. Nog meer kokosnoot en suiker

Streetfood is big business in Azië en ze zijn er verzot van straatverkopers die er zoetigheden verkopen. Jammer genoeg voor ons bleken de zoetigheden nogal vaak een variant van hetzelfde: rijst, suiker en kokosnoot. Maar wel mooi om te zien.

Officieel verdict: 3/5 – De kokosnoot, rijst en suiker begint te vervelen.

IMG_20171215_194646_836

Het is een kunst.

IMG_20171215_194719_959

RIJST. SUIKER. KOKOSNOOT.

MALEISIË

6. Durian ijs

Ik wou het per se geprobeerd hebben: durian. Durian is een grote vrucht die enorm stinkt en daarom in heel wat Aziatische landen verboden is in hotels en openbare gebouwen. In Penang kochten Jonas en ik een potje durian-ijs en ontspon zich een ondenkbaar scenario: voor het eerst – en hopelijk laatst – in mijn leven at ik mijn ijs niet op.

Officieel verdict: 0/5 – Durian is de rode biet van Azië: alle gezondheidsfreaks zijn er zot van, maar we weten allemaal dat het op geen bal trekt.

IMG_20171226_213712_203

I’m not too happy about this one.

7. Dragonball

Penang is de food capital van Maleisië dus moesten we het ijs wel een tweede kans geven. Deze keer in de vorm van een dragonbal: een gekleurde bal ijs (letterlijk ijs) met daarin noten en roomijs. Op te eten met behulp van een stok en een gebrek aan gène – dit is niet elegant aan te pakken.

Officieel verdict: 2/5 – Het moest het toch vooral van z’n looks hebben en wat minder van z’n smaak.

IMG_20180321_002215_568

Wat chemisch oogt, smaakt ook chemisch.

IMG_20180321_002153_258

Niet makkelijk te eten.

MYANMAR

8. TAMARIND FLAKES

Typisch voor de Bagan area: deze zoetigheden worden vaak aangeboden na een maaltijd, bij het afrekenen. Zoals de naam zegt zijn het tamarindevlokken met een suikerlaagje. Ze worden verpakt aangeboden en per verpakking zitten er een vijf-tal vlokken ter grote van een klein muntstuk.

Officieel verdict: 3/5 – Lekker, uniek, maar écht missen ga ik ze niet doen (de typisch Birmaanse tealeaf salad daarentegen mis ik wel, maar dat is geen dessert).

IMG_20180321_002124_193

Tamarindevlokken in Bagan.

CAMBODJA

9. Coconut cookies

GIGANTISCHE koeken gemaakt van kokosnoot en suiker? Ja, graag!

Officieel verdict: 5/5 – Will miss these.

IMG_20180321_001358_073

Ik kon zelfs niet wachten met bijten voor de foto.

VIETNAM

10. Bahn mi & egg coffee

In Hanoi volgden we een food tour. In totaal deden we een zevental restaurants aan: vijf maaltijden en twee desserts. Toen we bij het dessert-gedeelte kwamen, waren we dan ook al volledig volgepropt. Groot was dan ook mijn verbazing toen het ‘kleine dessert’ een belegen stokbrood van 20 cm bleek te zijn. We kregen er dan typisch Vietnamese egg coffee bij. Hoewel ik nooit koffie drink, ging na vijf gangen de koffie toch beter binnen dan het brood. Moest koffie overal egg coffee zijn dan zou ik misschien zelfs de obsessie kunnen begrijpen.

Officieel verdict: 2/5 – EEN VOLLEDIG BELEGD BROOD ALS DESSERT?! ARE YOU KIDDING ME?!

11. Sticky rice met kokosnootijs

Het laatste dessert van de foodtour: zoete rijst met kokosnootijs.

Officieel verdict: 3/5 – Beter dan het broodje, maar eerlijk…Na al die maanden rijst en kokosnoot is alles dat geen chocolade is het woord ‘dessert’ niet meer waard.

IMG_20180321_001322_515

Lekker coupke.

TAIWAN

12. Schattige koekjes

In Taiwan is alles schattig: schattige animaties op politievoertuigen, getekende mannetjes vrolijken brandweerwagens op en zandkoekjes zijn hier enkel beschikbaar in panda- of giraf-vorm.

Officieel verdict: 4/5 – Een koek die er schattig uitziet met een milimeterdikke laag suiker? Yes, please!

 

13. Schattig over-the-top ijs

Een ijszaak binnenstappen en buitenkomen met een pot ijs die doet denken aan een kunstwerk uit het Louvre? Daily business in Taiwan.

Officiaal verdict: 2,5/5 – Presentatie absoluut top, grote fan van het concept, maar als je ijszaak zeventig (!) smaken heeft dan zou er voor vanille, stracciatella of hazelnoot toch plaats moeten zijn. Hell, zelfs de alomtegenwoordige kokosnoot had verstek gegeven. Waren wel van de partij: tig exotische fruitsmaken en theesmaken. Als ik fruit en thee wil dan… nu ja, eet ik wel gewoon stukken fruit met thee.

IMG_20180320_232236_167

Well, this was lunch.

En over het algemeen kan ik België geruststellen: de beste chocolade in Azië wordt geproduceerd in Singapore of Maleisië en behaalt zowat het niveau van de slechtste chocolade die ik in België gegeten heb. Onze exportmarkt is veilig.

 

 

 

 

Myanmar: Een aantal vragen.

Tijdens onze trip door Myanmar zaten we met een aantal vragen. Brandende vragen, waar we absoluut een antwoord op wilden. De ene vraag al wat serieuzer dan de andere, maar allen kregen ze een antwoord …

Waarom stoppen we altijd?

Het openbaar vervoer in Myanmar is over het algemeen goed te vertrouwen. Je moet echter wel tijd hebben. In een rechte lijn naar een bestemming rijden gaat niet en zeker bij bussen die overdag rijden, lijkt elk huis dat gepasseerd wordt een busstation te zijn. Chauffeurs geven ritten aan elkaar door onder het mom van “my brother also good speak English”. Iedereen is familie van elkaar en het business doen zit hen in het bloed. In de goede zin van het woord, want steeds komen we op onze bestemming aan met onze volledige baggage (op die ene keer bij Golden Rock na dan). Een snelheidscertificaat gaan ze echter nooit krijgen. Dit is trouwens niet alleen van toepassing bij bussen, ook bij boten gelden dezelfde regels. Bij Inle Lake stonden we vijf minuten te onderhandelen over de prijs van een kort boottochtje, stappen we in … om 100 meter te varen en dan vervolgens bij “zijn brother” in een andere boot te stappen.

20180108_144148.jpg

Onze bus. Locatie? Eerste stopplaats van onze 5 uur durende rit. Na amper 15 minuten.

Waarom hebben mensen hier winterjassen aan?

Toegegeven, het is niet overal even warm. In een land waar het vooral 30°c en warmer is, is 20°c blijkbaar extreem koud. Terwijl wij een gezellige wandeling in t-shirt maken, lopen we voorbij mensen in dikke jassen, met sjaals en mutsen. Wij moeter er waarschijnlijk even raar uitzien, maar het blijft bij een beperkt aantal keer dat we onze sweaters moeten bovenhalen.

Wanneer halen we ze dan wel boven? Als we de bus nemen! Van zodra je een bus neemt die iet of wat comfort heeft, neem je plaats in een ijskast. Standaard krijg je dan ook een dekentje om je warm te houden. Locals gebruiken dit ook, ook al zitten ze daar in hun winterjassen.

Waarom bloeden mensen hier uit hun mond?

Zonder twijfel mijn favoriete vraagstuk van onze trip door Myanmar. De eerste keer als je dit bewuste fenomeen tegenkomt, frons je toch even de wenkbrauwen. Dan volgt al heel snel een tweede, derde, vierde, … Iedereen lijkt last te hebben van zeer bloederig tandvlees. Voorts hebben ze ook last van slijmpjes in de keel, want rochelen lijkt ook één van de favoriete sporten te zijn. De rochels zijn dan dieprood en overal in het straatbeeld zie je de sporen.

De verklaring? Betelnoot. Kleine stukjes betelnoot worden in een betelblad gewikkeld, samen met wat extra smaakmakers. Vervolgens begint het kauwen. Inslikken lijkt geen goed idee te zijn, want iedereen spuwt het uit. Je zou er opgewekt van worden. Wij hebben het niet geprobeerd.

Nu moet je weten dat de mensen in Myanmar over het algemeen zeer vriendelijk en goedlachs zijn. Ze kauwen betelnoot zoals de Indonesiërs roken … in gigantische hoeveelheden. Zowat elke mannelijke glimlach toonde ons een set zwart/rode bloederige tanden en spreken wordt er ook niet gemakkelijker op. Je moet je inbeelden dat je met 10 kauwgommen tegelijk in je mond zit. Zo ziet het er alvast uit.

In Bagan was er het Betelnut Hotel. We zijn niet binnengeweest, maar ik veronderstel dat het een bloedbad was.

Vanwaar komen al die luidsprekers?

Als er iets te vieren is, dan liefst zo luid mogelijk. Het aantal keren dat we een pick-up zagen passeren waar de geluidsinstallatie groter was dan de pick-up zelf, is eigenlijk niet te tellen. Op, achter of voor de installatie een publiek dat varieerde van een aantal tieners tot halfbejaarde mannen en vrouwen. Hun doel? Voor de ene was het gewoon feest vieren (dat doen ze hier echt graag), voor de andere was het een geldinzameling, meestal voor de restauratie van een tempel. We hopen dat de gehoorschade meevalt.

IMG_20180109_194726_032

Foto getrokken vanop een militair kerkhof. Tomorrowland was er niets tegen. “Battle Mode Activated” was wel niet echt op z’n plek.

Waarom smeren de mensen hier vanalles op hun gezicht?

Een aantal vlekken, een streep, helemaal … mensen in Myanmar (vooral vrouwen en kinderen) besmeren zich dagelijks met Thanaka. Eén van onze gidsen legde het als volgt uit: “you have Nivea, we have Thanaka”. In het kort: Thanaka is de vermalen schors van de thanakaboom. Deze wordt aangelengd met water en op het gezicht gesmeerd. Dit zou een helende werking hebben voor de huid en zou tevens ook als zonnecreme kunnen gebruikt worden. Het is een gewoonte die we overal in Myanmar tegenkomen, maar bizar genoeg nooit op foto hebben vastgelegd.

Waar zijn de vuilnisbakken hier naartoe?

Misschien het enige minpuntje aan heel Myanmar: het ligt er op sommige plaatsen beschamend vuil bij. Het is duidelijk dat het hier nog niet doorgedrongen is wat de overdaad aan plastic kan veroorzaken als je alles gewoon op de grond gooit, of zelfs gewoon in de rivier. We zien wel dat een aantal grotere steden hier op inspelen, maar veel lijkt het nog niet te helpen. De bergen vuil liggen gewoon naast de weg en ze worden groter, dag na dag.

20180122_173043

Just a regular view in Yangon.

Waarom raken mensen hun elleboog aan?

Opnieuw iets dat we opmerkten bij de plaatselijke bevolking. Iedereen neemt alles aan met zijn of haar rechterhand. Ook in Myanmar is het linkerhand gedoemd om dat hand te zijn waar je ‘vieze dingen’ mee doet. Bij het aannemen – van geld bijvoorbeeld – zullen ze dus altijd hun rechterarm volledig uitstrekken en hun linker arm volledig buigen. Het linkerhand raakt dan vervolgens de elleboog. Meestal wordt dit nog gecombineerd met een kleine buiging.

Waarom toeteren mensen hier heel de tijd?

Dus, toeteren. Altijd, heel de tijd. Ook ‘s nachts. Van zodra er iemand te dichtbij de wagen, bus of moto komt, wordt er getoeterd. Het straatbeeld lijkt ook voortdurend op “The Fast & The Furious”. Taxichauffeurs maken er een sport van om iedereen die ze zien voor te steken. Dit is niet altijd even vanzelfsprekend. In Myanmar wordt er rechts gereden, maar om één of andere duistere reden rijden ze met wagens waar het stuur ook rechts staat … voorsteken wordt dan altijd net wat moeilijker. Niet dat dat hen tegenhoudt. Brommertjes gebruiken hun toeter vooral omdat er praktisch nergens verkeerlichten staan. De regel hier (zo begrijpen wij hem): wie eerst durft oversteken, mag eerst oversteken. Betrekkelijk weinig ongevallen gezien, maar echt gezond kan het niet zijn. In de wagen werden amper gordels gedragen en de helm was nog geen standaarduitrustig voor wie met de moto reed.

Vanwaar komen al die fotostickers?

Een fenomeen vooral in de grotere steden. Net zoals de grote bussen bij ons stickers hebben met daarop de opties die ze aanbieden (toilet, airco, …), hebben auto’s dit hier ook. In alle eerlijkheid, niet echt een antwoord op de vraag. Stickers varieerden hier van Wifi tot een hartje dat dan ‘liefde’ moest voorstellen. Andere gaven aan dat je karaoke kon zingen. Weer anderen waren vrij duidelijk: No touching.

Bizar. Een manier om hun mannelijkheid te tonen?

IMG_20171231_183912_359

Slechts één van de vele voorbeelden.

5 redenen om van Myanmar te houden

Myanmar stond al enkele jaren op mijn travel wishlist. Door de inbreuken op de mensenrechten in het noordwesten van het land twijfelde ik echter of ik wel zou gaan: kan je zo’n regime wel steunen door toerisme? Ik denk dat dit een vraag is die elk individu anders zal beantwoorden. Na lang twijfelen, hakten we de knoop door en besloten we toch te gaan. En daar hebben we geen seconde spijt van gehad. Na amper vier dagen Myanmar was m’n hart gestolen – en wel om deze vijf redenen:

1. De mensen van Myanmar

De gastvriendelijkheid van de Myanmarezen is als een bodemloze put. Hoewel Zuid-Oost Azië sowieso bekend staat om z’n gastvrijheid, laat Myanmar z’n buren met schaamrood op de wangen achter. De meest oprecht vriendelijke mensen ter wereld wonen hier. Loop je door de straten? Dan word je om de vijf minuten begroet met een enthousiaste ‘Mingalabar‘. Niet om je iets te verkopen, maar gewoon: omdat het kan. Wil je ergens naartoe? In Myanmar bewegen ze hemel en aarde om hun land te tonen, op een authentieke manier. Zelfs in Bagan – het toonbeeld van ‘onecht’ Myanmar volgens veel Myanmarezen – laten verkopers alles vallen als je problemen hebt met je e-bike of als je iets te snel richting toilet stuift: ‘oooh noo, everything okay? I help you‘. En nogmaals: nooit om je iets te verkopen.

Je kan geen zaak binnenwandelen of iedereen staat voor je recht. Er is geen beginnen aan om zelf je rugzak ergens in een laadruim te leggen, want zeven mannen vechten om deze eer. En als je – zoals ik – zwaar op je muil gaat in een tempel dan staat de hele lokale gemeenschap klaar om je te helpen. Niet omdat je blank bent: deze gastvrijheid delen ze gratis uit aan iedereen: locals én toeristen.

De Myanmarezen houden dan ook stevig vast aan hun traditie: vrouwen én mannen lopen in longyi over straat. Nivea bestaat hier, maar ziet z’n marktaandeel volledig opgesnoept door de thanaka boom waarmee de lokale bevolking een geelachtige pasta maakt (tegen zonnebrand en als gezichtscreme). We hopen dan ook dat Myanmar z’n traditie, gastvrijheid en glimlach kan bewaren, terwijl steeds meer westerse invloeden zich opdringen.

IMG_20180119_205854_682

Elke Myanmarees gaat in z’n leven twee keer naar het klooster: één keer als kind en één keer als twintiger.

IMG_20180114_132314_401

Hoewel de vissers al lang niet meer op deze traditionele manier vissen, komen enkele locals dagelijks een show geven op het Inle Lake – in de hoop zo inkomsten uit het toerisme te halen.

IMG_20180119_210551_068

Kinderen spelen op straat en dat gebeurt zowel in voetbalshirt als in traditionele klederdracht.

IMG_20180119_210629_538

Twee monniken lopen over straat.

IMG_20180102_212856_197_1

De lokale bevolking vaart door de velden en verdient op die manier extra geld aan toerisme.

IMG_20180109_194801_335

‘De jeugd’ houdt een feestje – in longyi. Hoewel de jongen centraal in de foto er eerder een ‘shortyi’ van gemaakt heeft.

IMG_20180109_202726_780

Thanaka op neus en wangen, bidden in het hart.

IMG_20180112_221542_607

Eindeloos veel geduld.

2. Het Gouden Land

Een bijnaam die het alle eer aandoet: niet alleen omwille van z’n ontelbaar aantal gouden stupa, maar vooral omwille van de niet te evenaren zonsopgangen/ondergangen. Nog nooit eerder zag ik onze zon zo dramatisch op het toneel verschijnen om twaalf uur laten met dezelfde elegantie terug achter de coulissen te gaan.

IMG_20180119_210350_571

When the sun goes down.

IMG_20180120_202006_145

Zonsopgang in Bagan.

IMG_20180121_204432_348

Een tweede zonsopgang in Bagan.

IMG_20180120_202159_101

Zelfs zonder ballonnen eindeloos mooi.

IMG_20180121_205417_822

De kleuren van zonsondergang: geel, oranje, rood, paars.

IMG_20180112_221806_417

Echte vissers op het Inle Meer vissen bij zonsopgang en (hier) zonsondergang. Dan is het meer op z’n kalmst. Ze verdienen per week ongeveer 20.000 Kyat met vissen (12 euro, ofwel bijna 2 euro per dag).

IMG_20171230_133851_884

En als de zon niet voldoende goudgloed voorziet dan doen de tempels het wel.

3. De tempels en de natuur

Myanmar heeft een eindeloze voorraad tempels, zo veel dat de befaamde ‘temple fatigue‘ soms om de hoek loert. Geen nood though: de meeste tempels worden omgeven door prachtige natuur. Ben je de tempels even beu? Dan hoef je soms maar vijf minuten te wandelen om in een prachtig, onaangeroerd landschap te mijmeren. De mooiste tempels van Myanmar combineren bovendien religie en natuur: in de befaamde grottempels zie je niet alleen duizenden boeddha beelden, maar ook mooie stalactieten.

IMG_20180102_211906_397_1

De exacte plaats waar ik na vier dagen verliefd werd op Myanmar: in het ‘platteland’ nabij Hpa-an.

IMG_20180102_211829_112_1

‘Bat Cave’ nabij Hpa-an: miljoenen vleermuizen vliegen bij zonsondergang uit hun grot.

IMG_20180102_212028_477_1

Just a road.

IMG_20180102_212641_995_1

Stoepa’s op de meest ontoegankelijke plaatsen.

IMG_20180112_222603_819

Eeuwenoude tempels.

IMG_20180121_204951_568

Een ander beeld van Bagan.

IMG_20180119_205614_268

Maak anders nog mooiere, meer gedetailleerde houten tempels. Ah nee, wacht, mooier kan letterlijk niet.

IMG_20180119_210442_179

Is het een grot? Is het een tempel? Zijn het eeuwenoude muurschilderingen? Yes! Yes! Yes!

4. Alle toeristen zitten in Thailand

Enerzijds hoop je dat het massatoerisme Myanmar nooit echt bereikt. Anderzijds besef je dat dit slechts een kwestie van tijd is. Hopelijk kunnen de Myanmarezen ooit voldoende geld verdienen met toerisme, zonder hun waarden en cultuur te verguisen. Op dit moment lukt hen dat behoorlijk goed: het ‘massatoerisme’ houdt zich aan één bepaalde route en is hierdoor makkelijk te vermijden. In plaatsen die nog maar ‘recent’ vrij zijn gegeven voor toerisme, ben je zelf nog een attractie. In heel Hpa-an zaten er welgeteld twintig toeristen. Maar ook op de meest toeristische locaties, zoals Bagan, is het makkelijk om het betreden pad te verlaten. De toeristen in Myanmar lijken ook van een ander kaliber dan deze in bijvoorbeeld Thailand: geen bars, geen full moon parties en geen korte broeken in Myanmar. Ben je dus op zoek naar booze cruises dan kijk je beter even verder.

IMG_20180119_210736_759

Monywa: een stad tussen Bagan en Mandalay. Aantal gespotte toeristen in deze stad: drie. De tourbussen van Bagan naar Mandalay stoppen hier even bij de belangrijkste tempels als break, maar het loont de moeite om hier langer te blijven.

IMG_20180121_204339_267

Wanneer de locals je vertellen over een ‘geheime’ tempel waar je helemaal alleen naar zonsopgang/ondergang kan kijken en je niet kan stoppen met lachen – omdat ze 100% gelijk hebben.

IMG_20180121_204544_209

Bagan: bij de populairste tempels staan twintig tourbussen, bij de ‘mindere’ tempels staan gewoon twee mensen Titanic na te doen. Your choice.

IMG_20180102_211447_736_1

Totaal aantal toeristen in Hpa-an stad: ongeveer twintig. Totaal aantal toeristen op deze tempel: onze groep van zes.

IMG_20180109_203001_497

Pidaya Caves met meer dan 8000 boeddhabeelden, een doolhof (!), een geheime grot (hier afgebeeld) en toch bijna geen enkele toerist.

5. De dieren in Myanmar

Myanmar is straatarm. We hebben mensen zien leven op straat (heel veel), in hun wagen, in een ambulance of in hun winkelkraampje. Deze mensen hebben niets: geen toilet, geen douche, geen bed. Ondanks het feit dat de meerderheid van de Myanmarezen in armoede leeft, hebben we nergens zo’n weldoorvoerde straatdieren gespot. Dit zegt volgens mij ook iets over de plaatselijke bevolking: hoewel ze zelf niets hebben, laten ze de weinige rijst die ze ‘over’ hebben op straat staan voor de dieren. Nabije elke tempel (en dat is zowat om de 100 meter) staat er een kommetje met water. Waar straatkatten in Indonesië en Maleisië schichtig wegschieten als je dichterbij komt, komen de kittens in Myanmar naar je toe gelopen. Ze zijn dus helemaal niet bang van mensen, zoals de doorsnee straatkat. En dit kan je als de vreemdste reden ooit zien om verliefd te worden op een land, maar voor mij zegt dit alles. Een bevolking die weinig heeft, altijd lacht en waar zelfs de straatdieren met je komen knuffelen.

IMG_20180119_210109_663

Strike a pose: veel straatdieren cirkelen rond tempels omdat monniken hen hier dagelijks voorzien van voedsel.

IMG_20180120_201610_211

Zonsopgang in Bagan op een ‘drukke tempel’: veertien personen, vier pups en één volwassen hond.

IMG_20180109_180948_993

Katten zijn mijn ware liefde.

IMG_20180112_221954_312

Beste diersoort ter wereld.

Golden tijdverlies?

Myanmar is nog steeds voor het grootste deel een blinde vlek. Had je me op voorhand gevraagd wat we daar zouden gaan doen, dan zou het stoppen na Bagan (tempels) en Yangon (ik zou vermoedelijk gedacht hebben dat dit de hoofdstad was, wat niet zo is). En ja, ik had ook wel al eens gehoord van een rots, volledig in het goud, die ergens stond te balanceren.

Golden Rock dus. Er geraken hoorde doenbaar te zijn vanuit Mawlamyine. Met de bus een drietal uurtjes rijden. We hadden ondertussen al enkele bussen genomen in Indonesië en Maleisië en waren voorbereid op pure horror (altijd goed om verwachtingen een beetje te managen), maar konden leven met het exemplaar dat voor onze neuzen stond, om zes uur ‘s morgens. Toegegeven, de exemplaren ernaast waren allemaal nieuwer en zagen er allemaal beter uit, maar ook deze bus had vaste plaatsen en we vertrouwden erop onze baggage nog terug te zullen zien (Spoiler: we zagen ze terug).

Het was nog koel en de wegen waren nog tamelijk rustig om 6.30 ‘s morgens. Dat veranderde wel. Het werd gezellig warm in de bus (niet te warm gelukkig) en na wat tussenstops (je kan toch moeilijk in één keer rechtstreeks naar je bestemming rijden), kwamen we een drietal uur later aan in Kyaikto. Joepie, dat ging vlot! Ons ticket was er eentje naar Kinpon dat nog 16 kilometer verder lag en we zouden dus moeten overstappen.

Dat leek echter niet het plan te worden van twee motortaxi’s. Ons hotel was vlakbij. Gratis vervoer! 5 minuten later stonden we aan het verkeerde hotel. OK, het had ook “Golden” in zijn naam, maar ik heb het vermoeden dat veel hotels/restaurants dezelfde strategie gekozen hebben bij het kiezen van een naam. Dus wij opnieuw op de moto. Even inbeelden: kleine moto met twee mensen op, inclusief rugzak van om en bij de 15 kilo.

Even een disclaimer: dit doen we nooit meer. De twee heren namen ons mee voor een rit van 16 kilometer, tegen op sommige momenten 70 kilometer per uur en zonder ons te voorzien van een helm. Komt er nog bij dat de rit, die gratis zou zijn, plots 16.000 MMK (10€) zou kosten. Het heeft lang geduurd, maar we zijn er met open ogen ingetrapt. Nooit meer dus.

IMG_20180109_202430_189

Enkel mannen toegelaten.

Golden Rock zelf dan maar. De enige manier om boven te geraken is om een plaatsje te bemachtigen op één van de trucks die zowat machinaal de horden toeristen naar boven brengen. Een bus zeg je? Neen, een kleine vrachtwagen met in de laadbak ‘plaats’ voor zowat 60 mensen. In de cabine zelf passen er ook nog eens vijf, maar dat is bijbetalen. De rit naar boven (2.000 MMK pp) is best te vergelijken met de Space Mountain in Disneyland, maar dan langer, veel langer. Chauffeurs rijden duidelijk op commissie en willen zo snel mogelijk de berg op. We worden heftig door elkaar geschud op de veel te kleine plaats die we hebben. Het jongetje voor ons begint vol overgave zijn zusje onder te kotsen. Onderweg stoppen we een aantal keer om geld in te zamelen voor het goede doel en omdat het blijkbaar eenrichtingsverkeer is moeten we vaak ook even afwachten. Het zorgt er alleen maar voor dat de chauffeur nog harder op zijn gas begon te duwen.

Boven op Golden Rock zelf werd het duidelijk hoe druk het hier eigenlijk was. Het was zondag en iedereen wilde tegelijk die gouden rotsformatie voorzien van een extra laagje bladgoud. De mannen dan toch, vrouwen werden op een veilige afstand gehouden. Toeristen (misschien 1% van de totale bezoekers?) betalen hier 10.000 MMK , Birmezen lopen gewoon gratis naar binnen.

Wat krijg je voor die 10.000 MMK?

  • Vieze blikken van de locals omdat de rok (tot op enkelhoogte) van Anneke een kleine split had. Dit werd verholpen door een ‘gratis’ Longyi die paradoxaal genoeg korter was dan de rok zelf. De gratis Longyi bleek uiteraard geld te kosten. In Myanmar ga je liefst niet in discussie met 5 politie-agentes.
  • Een gouden rots in een mooie setting. De rots zelf is evenwel vrij klein en verliest zijn pracht een beetje in de setting waarin hij staat. Heel veel kleine en grote gebouwen en gewoon ook de massa aanwezig. (dit is potentieel anders tijdens weekdagen natuurlijk)
  • Hopen en hopen afval. Plastic, papiertjes, etensresten, you name it. Ze komen allemaal om de steen te bewonderen, maar gooien hun afval gewoon over de reling. Overal waar je keek lagen bergen afval.
  • Een dansact met een vrouw die elke twee minuten flauwviel, maar mits enkele milde schenkingen toch wel weer snel op de been was.
  • Een gevoel van: was het dit nu?

Er zit meer in deze plek en dat heeft de overheid ondertussen ook wel door. Ze zijn bezig met het installeren van een kabelbaan en een aantal nieuwe resorts voor toeristen is in aanbouw. De kabelbaan start nu nog gewoon in het niets, de resorts zijn nu slechts hopen afval.

IMG_20180109_202350_409

De verkoper van bladgoud doet hier gouden zaken.

IMG_20180109_202553_731

Welkom op Camping Golden Rock

IMG_20180109_202726_780

Vrouw volledig ‘in trance’

IMG_20180109_202654_213

Expectations versus reality

Ik ben oprecht benieuwd hoe dit hier binnen 5 jaar zal uitzien. Hopelijk is die steen dan nog niet naar beneden gegleden uiteraard.

Opdracht #12: Maak een fietstocht van minstens 10 kilometer.

Dat ik een opdracht krijg om ‘maar’ tien kilometer te fietsen zegt voldoende over mijn relatie met de befaamde tweewieler. De wederzijdse betrekkingen zijn vrij tot zeer koel. Toen we dus te horen kregen dat de makkelijkste/goedkoopste manier om Inle Lake te verkennen per fiets was, volgde er eerst een golf van teleurstelling. Pas daarna kwam het besef dat er iets mee gewonnen kon worden dankzij de opdrachten. Daarom nu het verhaal van een fietstocht, drie kledingwissels en veel pijn.

0 tot 7,5 kilometer

Alle begin is moeilijk: met ons vers gehuurd fietsje reden we eerst de verkeerde kant op om vervolgens zeer elegant opnieuw voorbij de verhuurzaak te fietsen. Daarna was het één rechte lijn tot Shwe Yan Pyay: het meest gefotografeerde klooster van de stad. Het klooster is bekend voor z’n jonge leerling-monniken, ovale ramen en lichtinval. Die drie factoren maken het tot een geliefde fotografielocatie. Onze eerste hindernis was dan ook een Italiaan die elke leerling-monnik aansprak om te poseren – ondanks het gigantische bord dat dit verbood.

IMG_20180112_222803_103

Shwe Yan Pyay

IMG_20180112_222603_819

Shwe Yan Pyay

IMG_20180112_222529_096

Outfit #1: cultureel zeer gepast, niet zo fietsvriendelijk.

IMG_20180112_222356_821

Detail tempel.

De tweede hindernis kwam er in de vorm van kittens. Eindeloos veel kittens. Dit is een zware hindernis, omdat ik moreel verplicht ben elke kat die mijn pad kruist aandacht te schenken. Lang verhaal kort: onze uitstap van een half uur, duurde uiteindelijk anderhalf uur à twee uur.

IMG_20180112_222159_092

Wie wil nu niet de hele voormiddag doorbrengen bij zogende kittens?

IMG_20180112_222233_872

De gemiddelde bezoeker wil dat de monniken poseren, maar ik verkies de katten.

IMG_20180112_221954_312

LIEFDE.

Na urenlang kittens knuffelen, slaagde onze Italiaanse vriend er dan ook eindelijk in om de leerling-monniken te overtuigen te poseren. Dit kostte hem zakken vol geld, de tussenkomst van een local en nog meer zakken vol geld toen de monniken hem doodleuk meldden dat ze er toch niet zo veel zin in hadden. Hadden wij toch een beetje gratis entertainment.

IMG_20180112_222100_578

Mediterende monnik.

IMG_20180112_222855_769

Na urenlang aandringen (en het aanvaarden van meerdere bribes) ging de jonge monnik dan toch voor het raam zitten. Alleen niet in de positie die de fotograaf wou.

Na het kloosterbezoek terug richting Nyaung Shwe. Na al die religieuze activiteiten was het opnieuw tijd voor harde wetenschap. Daarom startte ik een experiment op: ‘hoe lang kan een persoon met een lange jurk fietsen zonder problemen’. Het antwoord bleek uiterst ontnuchterend: vijf minuten was zowat het langste dat er gefietst kon worden zonder kleed tussen de spaken. Niet goed.

7,5 kilometer tot 8 kilometer

Wardrobe change! Enige probleem: alle ‘gepaste’ kleding zat in de was – op de lange jurk na. Oplossing: kort kleedje. Nadeel: cultuur zeer ongepast in Myanmar. Het wetenschappelijk experiment ‘kan je op 500 meter te vaak aangestaard worden’ werd ondernomen. Het antwoord: ja.

8 kilometer tot 31 kilometer

Hup, kortgerokt naar de eerste de beste winkel om ‘meer gepaste’ kledij te kopen. In realiteit hield dit in: er zwaar opgelegd worden door een Chinese immigrante. Na – letterlijk – een halve dag konden we dan eindelijk beginnen aan onze fietstocht. Jonas ook eindelijk minder geïrriteerd.

IMG_20180112_223735_558

Outfit #3: cultureel semi-gepast en fietsvriendelijk.

Eerst fietsten we langs de noordoostelijke kant van het meer: van Nyaung Shwe naar Maing Thauk. Onderweg prachtige zichten: rode bergen aan de linkerkant, het meer aan de rechterkant.

IMG_20180112_222928_130

Het Inle Meer is omringd door prachtig riet.

Aangekomen in Maing Thauk namen we een boot om ons en onze fietsen over het Inle Meer te zetten. Na stevige onderhandelingen – oh, wat ga ik blij zijn met vaste prijszettingen als ik terug ben – gingen we aan boord. Vreemd genoeg kon dit niet via het trapje aan de steiger. Als je weinig betaalt, moet je over boten klimmen. En moet je blijkbaar 10 liter water over je heen krijgen – of toch als je Jonas bent.

IMG_20180112_223002_172

Drijvende tuinen op het Inle Meer, waar groenten geteeld worden.

Kurkdroog kwam ik aan in Khaung Daing. Het geluk stond één keer aan mijn zijde. Na de boottocht opnieuw de fiets op, ditmaal met meer pagodes en kloosters op onze weg.

IMG_20180112_223309_083

Pagodes.

IMG_20180112_223553_719

Uitzicht op de bergen.

IMG_20180112_223515_898

Zicht op één van de kleine dorpjes nabij Inle Meer.

IMG_20180112_223433_344

Zicht op het meer.

Het advies bleek alleszins correct: een fietstocht is de ideale manier om Inle Lake en haar omliggende dorpjes te verkennen. En tegen alle verwachtingen in was het Jonas die meer kloeg dan ikzelf. Al moet ik eerlijk zijn: ik begrijp fietsen nog altijd niet. Eénendertig kilometer lang zeer hebben aan uw gat is geen sport, maar een moderne marteling. En de staat van de wegen in Myanmar verergert de pijn alleen maar.

Eindoordeel van deze opdracht: ***/*****

Twee minpunten voor de eindeloze pijn die we momenteel ondervinden.

IMG_20180112_223033_840

Selfie-boat!