Opdracht: Doe vrijwilligerswerk of lever een positieve bijdrage aan iemands leven

‘Nooit nee kunnen zeggen’; dat is volgens menig vriend, vijand en psycholoog mijn zwakste punt. Soms vraag ik me af of anderen deze eigenschap van ver ruiken. Of misschien doe ik het mezelf altijd aan.

Toen Lukas me aansprak en ik besloot het gesprek aan te gaan, wist ik dus al lang hoe laat het was. Daar stond hij dan; in zijn witte T-shirt en met z’n lichtrood aangebrand gezicht. Hij leek zo van de Scouts weggelopen.

Heeft u zelf  al kinderen?’vroeg hij me.
‘Nee‘, mijn antwoorden blaken altijd van efficiëntie.
‘Ah nee, te jong‘, slijmde hij.
‘Als ik aan de andere kant van de wereld geboren was, had ik uw moeder kunnen zijn‘, sprak mijn innerlijke stem.

‘Wilt u later kinderen?’, ging hij verder.
‘Niet echt‘.

Ik zag de paniek in Lukas’ ogen toen zijn draaiboek door mijn antwoord in duigen viel.

‘Maar we zijn wel allemaal kind geweest‘. Een dooddoener die me er bijna toe aanzette om toch eens ‘nee’ te kiezen op de vraag die in de lucht hing. Maar zelfkennis is het begin van alle wijsheid en ik wist dat ik al te diep in het drijfzand weggezakt was.

Bij het vervolledigen van het domiciliëringsformulier kreeg Lukas het voor een laatste keer Spaans benauwd. De jeugdige enthousiasteling dacht even dat ik geboren was in 1998 – en dat ik dus wettelijk gezien geen maandelijkse donatie kon doen aan z’n goede doel.

‘Als 19-jarige zou ik hier nooit staan met twee zakken vol interieurparfum en geurstokken ter waarde van een half heelal‘, dacht ik bij mezelf.

‘Ah nee, 1988. Oef, oké. Ik dacht even 1998, dan ben ik geboren‘. Zo gaf Lukas toch nog wat informatie over zichzelf mee.

En zo verdubbel ik vanaf nu mijn maandelijkse bijdragen aan het goede doel. Een belofte die ik mezelf gemaakt had tijdens onze reis. Lukas wist niet dat hij zijn makkelijkste verkoop ooit zou doen vandaag. Ik wist niet dat het eindelijk tijd was om met de neus op de feiten gedrukt te worden: ondanks al het opzoekwerk had ik zelf nog geen extra domicilie gedaan.

Als er één opdracht is waar ik naar uitkeek dan was het deze wel: ‘Doe vrijwilligerswerk of lever een positieve bijdrage aan iemands leven‘. Als er één opdracht was waar ik het zélf Spaans benauwd van kreeg dan bleek het wel deze te zijn.

Urenlang heb ik vrijwilligersorganisaties opgezocht.
Enkele keren hebben we geld gegeven aan mensen die beweerden een plaatselijke charity te zijn.
Tientallen prulletjes heb ik gekocht van lokale eerlijke initiatieven.
Honderden keren heb ik geslapen in kamers die misschien niet prachtig waren, maar waarvan we het idee hadden dat we zo toch iets bijdroegen aan een plaatselijke familie.
En één keer leidde het tot een voedselvergiftiging.

Maar nooit had ik het idee dat het voldoende was. Stress kreeg ik ervan. Ik wil dan ook graag herinnerd worden als de uitvinder van first world stress, de opvolger van first world problems. Het bleek moeilijker om bonafide vrijwilligersorganisaties te vinden dan ik had gedacht. We hadden vonoldoende geld te hebben om structureel verschillen te maken. En soms bleken goede doelen helemaal niet zo goed te zijn. Wist je bijvoorbeeld dat je in Cambodja beter niet aan weeshuizen schenkt, omdat hier een hele weesindustrie achter draait?

Dus besloot ik tijdens De Grote Reis om in België mijn donaties te verhogen. Een (te) gemakkelijke oplossing, maar wel de oplossing waar ik me het best bij voel. Misschien vraagt Lukas zich nu nog altijd af waarom een vrouw zonder kinderwens toch zo snel inging op zijn vraag om ‘aan de kinderen te denken’. Wel Lukas, omdat jouw dooddoener klopt. We zijn allemaal kinderen. Alleen krijgen we niet allemaal dezelfde kansen.

IMG_20180327_213452_539

Dierenmishandeling en -diefstal is een probleem in Azië. We kozen er dus voor om enkele plaatselijke kattencafés te bezoeken om zo hun strijd tegen de (illegale) vleesindustrie te steunen.

IMG_20171210_103819_350

Happy fish should remain happy. De gigantische (plastic) vervuiling greep me naar de keel. Ik ben nog steeds op zoek naar een goed initiatief om hier te steunen. Voorlopig neig ik naar The Ocean Clean-Up. Om een klein steentje bij te dragen, probeer ik mijn consumptie plastic flessen te beperken.

IMG_20180119_210551_068

Kansen worden nooit gelijk verdeeld. En hoewel dat besef me versteende tijdens mijn reis, hoop ik alsnog dat ik vanuit België wél verschil kan maken.

Cat alert: opdracht #21

Trek in elk land een foto met een kat. Zij die mij kennen weten dat ik alles laat vallen als er een harige kattengod voorbij komt gewandeld.

WARNING: CUTENESS OVERLOAD!

Singapore

IMG_20180326_220311_077

Hartzeer: afgewezen door de lokale God.

In Singapore zijn er weinig straatkatten te vinden. In totaal vond ik er amper twee en ze hadden niet meteen zin om te socializen.

Gelukkig was dit exemplaar gelukkiger om mij te zien – of wacht, was ik gewoon héél gelukkig om een kat vast te houden?

IMG_20180326_212447_261

Dan maar liefde zoeken in plastic. Life in plastic, it’s fantastic.

Australië
 
IMG_20171025_191126_341_1

Campingkitties for the win!

Onze reis door Australië kenmerkte zich vooral door nationale parken en natuur. Jammer voor de poezen: In Australië worden katten gezien als een uitheemse soort die de inheemse dieren het leven lastig maakt. Katten zijn – samen met o.a. vossen en honden – verantwoordelijk voor sterfte van heel wat vogelsoorten. Ze zijn daarom niet welkom in nationale parken. Er wordt actief vergif gelegd om hen uit te roeien. In een bepaald gebied in Queensland is het probleem met straatkatten zo groot geworden, dat de lokale overheid (op moment van verblijf, november 2017) een premie uitreikt per gedoodde kat: 10 dollar of 5 dollar voor een kitten. Dierenrechtenorganisaties – zoals PETA – zetten zich in om langetermijnoplossingen na te streven en meer humane manieren om de kattenpopulatie in de hand te houden.

IMG_20171023_185920_494_1

Ondanks hun dubbele relatie met katachtigen waren er toch voldoende eerbetonen aan dit superieure ras.

Indonesië

IMG_20171204_084510_368_1

Wanneer de Goden je aanwezigheid erkennen.

Deze aanhankelijke kat was in a league of her own. Ze miauwde luid en sprong volledig uit zichzelf op mijn schoot. Dat zinde de hotel/restaurant-eigenaar niet erg, maar ik stond erop dat ze zou blijven zitten. Haar gejank was alleszins zo luid dat menig decibelmeter zou pieken. Jammer maar helaas had deze poes een klein ontlastingprobleempje en hing ik na de knuffelsessie vol met diarree. Shit happens.

IMG_20171202_224939_090_1

Verkennende cuddles.

IMG_20171208_154343_738_2

Tiger on the loose.

IMG_20171205_205833_982_1

Eyes of jade.

IMG_20171205_205911_527_1

Adorbs.

Katten in Indonesië zagen er anders uit dan in Europa: de meeste katten hadden geen staart of een heel erg korte staart. Na heel wat opzoekingswerk is de conclusie dat dit komt door inteelt op de verschillende Indonesische eilanden. Gili Meno blijft een topper:

IMG_20171205_210156_864_1

Short tail, don’t care.

IMG_20171208_154258_867_2

Toch nog een schoon poepke.

Maleisië 

IMG_20171226_220117_536

Playing hard to get.

IMG_20171226_220039_547

Beter dan eten of drank op tafel: een kat.

In Maleisië vonden we opnieuw heel weinig sociale straatkatten. Er zat dan niets anders op dan in Penang een kattencafé te zoeken.

IMG_20180326_215654_843

Toch nog een bezoekje op straat.

IMG_20171227_203008_362

Ik poseer bij een afbeelding van Onze Verlosser.

Myanmar

IMG_20180109_180948_993_1

Wurggreep.

Ik blijf erbij: Myanmar was het walhalla van sociale (!) straatkatten. Jammer genoeg waren ze met veel, maar ze leken het goed te stellen. Elke boeddhistische tempel leek wel minstens voor één kattenfamilie te zorgen. Dit contact met mensen zorgde er – volgens mij, kattenexpert 101 – voor dat de straatkatten minder schuw waren dan in de andere Aziatische landen. Heel wat kittens en volwassen katten kwamen naar je toe.

IMG_20180112_222029_267_1

Rosse katten zijn da bomb.

IMG_20180112_221443_593_1

Genieten.

IMG_20180112_221414_098_1

Vriendjes maken.

IMG_20180112_221954_312_1

Zonnestreep.

Laos

IMG_20180326_215758_145

Black panthers.

Van het walhalla naar… nu ja, niet het walhalla. Gelukkig kent Laos nog wel enkele boeddhistische tempels en jawel, daar zaten dan telkens wat katten te wachten op aandacht.

IMG_20180326_215823_095.jpg

Al mijn rugklachten zijn terug te brengen tot deze wezens.

IMG_20180211_113625_181_1

Gezelschap op het Bolaven Plateau.

IMG_20180326_215714_283

Zelfs een soort merkkat, volgens mijn ongetraind oog.

IMG_20180211_100142_338_1

Ook Jonas kan met katten omgaan.

Cambodja

IMG_20180213_220335_197_1

Siem Reap had ook wel wat katten.

Hetzelfde verhaal in Cambodja: de enige plaats om makkelijk sociale kittens/katten aan te trekken is bij tempels; waar monniken zonder eigenbelang voor de katten zorgen.

IMG_20180215_181930_302

Rosse kittens zijn pure liefde.

IMG_20180215_170926_964_1

Voet ter referentie voor ieniemienie gestalte.

Vietnam

IMG_20180326_212811_322

Nee, ik was geen vervanging voor Win aan het zoeken.

En dan even tijd voor de schrijnende waarheid in Azië. In Vietnam vonden we amper katten en daar is een goede reden voor. Katten en honden worden in Vietnam (én andere Aziatische landen) van straat gestolen. Dit geldt zowel voor huisdieren als straatdieren. In Hoi An bezochten we een kattencafé dat zich volledig richt op het redden van katten die anders in de voedselconsumptie zouden terecht komen. Jack’s Cat Café ontstond toen de eigenares een kitten vond op straat. Ze nam het dier – genaamd Jack – mee naar huis en begon ervoor te zorgen. Al snel werd duidelijk dat Jack een kattin was en zwanger. Twee weken na de bevalling verdween de kattin: cat snatchers hadden haar meegenomen. De katten in Jack’s Cat Café kenden een gelijkaardig lot, maar werden allemaal bevrijd. Nu ja: ze zitten letterlijk in een gigantische kooi. Ze kunnen vrij rondlopen op het (grote) domein van Jack’s Cat Café, maar het café is omheind en beveiligd als een militaire basis. Dit om de cat snatchers buiten te houden én de katten binnen.

IMG_20180326_215846_509

Een fractie van de katten opgevangen door Jack’s Cat Café.

IMG_20180326_212839_698

Gelukkig leiden ze er een rustig en aangenaam leven.

IMG_20180326_212908_345

Dit kitten had een grote voorliefde voor het lint van de camera.

IMG_20180326_212935_908

Vermoeiend.

IMG_20180326_213013_007

Eten versus kitten: Kitten wins.

Taiwan

IMG_20180325_222633_520_1

Genegeerd worden is een levensstijl.

Voor deze kattenliefhebster kon de reis maar op één manier afgesloten worden: met een bezoek aan een écht kattendorp. Houtong Cat Village, nabij Tapei. Dit kleine mijndorpje had z’n hoogdagen achter zich liggen tot een lokale vrouw in 2008 voor katten begon te zorgen. Het dorp is nu een toeristische trekpleister in Taiwan.

IMG_20180325_221828_340_1

Magic touch.

IMG_20180327_213419_208

Heaven’s a place on Earth: Houtung Cat Village genaamd.

IMG_20180327_213140_740

Very much alive, yet very very sleepy.

IMG_20180327_213104_203

Keep on petting, baby.

IMG_20180327_213452_539

Chilling.

IMG_20180327_213006_543

Elke twee meter een nieuwe kat? Check.

IMG_20180327_212619_008

Ook plastic poezen.

IMG_20180327_213651_926

Oranje.

IMG_20180327_212903_610

De klassieke pose.

IMG_20180327_213616_235

Familiezaakje.

IMG_20180327_213810_711

Coffee addict.

IMG_20180327_213348_173

Alles in thema.

IMG_20180327_213314_128

Ook in de cafés gaat het thema door.

IMG_20180327_212552_026

Happiness is just a kitty ignoring my existence.

IMG_20180327_213531_187

Slapen in één van de mooie houten bakken? Ain’t nobody got time for that.

BONUS voor de dog lovers die zich door dit artikel geworsteld hebben:

IMG_20180326_215912_295

Museumbezoek gone wrong.

Opdracht #20: Maak in elk land een foto van jullie samen

No words, only pictures.

SINGAPORE

received_10155057651613932

Botanische tuinen in Singapore.

IMG_20171004_230849_161

Gardens by the Bay.

AUSTRALIË

received_10155073531298932

Litchfield National Park.

received_10155082696773932

Litchfield National Park.

received_10155082696928932

Litchfield NP.

IMG_20171013_174802_186

Ayers Rock.

IMG_20171019_205253_598

Great Ocean Road.

IMG_20171019_211424_036

Great Ocean Road – Part II.

IMG_20171027_210343_424_2

Mt Oberon in Wilsons Promontory.

IMG_20171114_201553_652

Fraser Island.

IMG_20171112_210933_930

Fraser Island – Part II.

IMG_20171103_173338_252_1

Sydney.

IMG_20171116_180231_287

Great Barrier Reef.

INDONESIË

IMG_20171129_174816_814_1

Leren duiken in Komodo.

IMG_20171208_134231_285

Verder duiken in Gili Meno.

IMG_20171215_193424_383

Fans!

IMG_20171215_193126_339

Borobudur.

IMG_20171215_193342_690

Nog meer fans.

IMG_20171215_193203_933

Prambanan.

IMG_20171211_190805_416

Yogyakarta.

IMG_20171202_231700_693_2

Bali.

IMG_20171202_232056_900_2

Nog meer Bali.

IMG_20171202_231006_964_2

Bali – Part III.

IMG_20171202_230614_913_2

Last one in Bali.

MALEISIË

IMG_20171228_165244_965

Penang.

IMG_20171228_165500_768

Penang.

MYANMAR

IMG_20180321_000603_428

Last-minute opdracht volmaken in Bagan.

IMG_20180321_000526_199

Best sunrise ever.

LAOS

IMG_20180212_120943_879

De befaamde selfie bij de Kuang Si Waterfalls.

IMG_20180211_112746_125

Overenthousiast.

CAMBODJA

IMG_20180215_171122_697

Zwemmen bij de watervallen nabij Siem Reap.

IMG_20180213_214438_513

Angkor Wat Tempelcomplex.

VIETNAM

IMG_20180307_190212_672

Cruisen door Tam Coc.

TAIWAN

IMG_20180325_212018_394

Boven de wolken: Shimenshan hiking trail.

IMG_20180325_211850_516

Mt. Hehuan peak.

IMG_20180325_211815_558

Qingshui cliff.

IMG_20180325_212138_191

Beiguan Tide Park.

 

Opdracht #3: Proef tien lokale snacks

De opdracht om tien lokale nagerechtjes/snacks te proeven is me op het lijf geschreven. Desserts zijn namelijk de enige echte interessante gang op restaurant. Mijn liefde voor desserts gaat zelfs zo ver dat ik er een aparte maag voor heb. Figuurlijk dan. Geloof mij maar: ik kan àl-tijd dessert eten. Onderstaande beoordeling van tien plaatselijke zoetigheden kan je dan ook beschouwen als een expert-visie.

AUSTRALIË

1. Sprinkles

In Australië kappen ze sprinkles op alles. Cake, brownie, croissants, brood. Yup, brood. Om deel uit te maken van de locals proefden we dus een brownie met gekleurde hagelslag. Ik ben een grote fan van sprinkles. Ze zijn kleurrijk, ze zijn suikerig en ze zijn zo ongezond dat ze politiek incorrect zijn.

Officieel verdict: 4/5 – de sprinkles waren the bomb, maar de brownie was middelmatig.

IMG_20171110_195950_522

Kleurrijke madness.

2. Golden Gaytime

Magnum heeft z’n marktaandeel in Australië volledig verloren aan Connoisseur en Golden Gaytime. Hoewel Connoisseur ook best lekker is, wil ik even specifiek focussen op Golden Gaytime. De naam. De smaak. De varianten. Alles klopt.

Officieel verdict: 6/5 – Ola moet dit product ASAP lanceren in België.

IMG_20180320_232158_147.jpg

Meer van dit. ASAP!

INDONESIË

3. Klepon

Rijstballetjes gevuld met suiker en gehuld in kokosnoot. Onze eerste klepon kregen we aangeboden van een jonge gids. Haar jeudig enthousiasme werkte aanstekelijken de klepon was een aangename comfort food tijdens een regenachtige dag.

Officieel verdict: 3,5/5 – Lekker en best nog redelijk gezond.

IMG_20171202_232534_583_1

Extra punten voor de milieuvriendelijke verpakking.

4. Indonesische wafels

Ondanks de vele voedselschandelen in België zou het FAVV steil achterovervallen van de hygiëne van het doorsnee wafelkraam in Indonesië. Maar het resultaat mocht er wel zijn. Beste dessert van Indonesië.

Officieel verdict: 5/5 – Met vulling enal! Kei lekker!

IMG_20171217_141355_965

Oké, ze zien er niet uit als doorsnee wafels, but damn!

5. Nog meer kokosnoot en suiker

Streetfood is big business in Azië en ze zijn er verzot van straatverkopers die er zoetigheden verkopen. Jammer genoeg voor ons bleken de zoetigheden nogal vaak een variant van hetzelfde: rijst, suiker en kokosnoot. Maar wel mooi om te zien.

Officieel verdict: 3/5 – De kokosnoot, rijst en suiker begint te vervelen.

IMG_20171215_194646_836

Het is een kunst.

IMG_20171215_194719_959

RIJST. SUIKER. KOKOSNOOT.

MALEISIË

6. Durian ijs

Ik wou het per se geprobeerd hebben: durian. Durian is een grote vrucht die enorm stinkt en daarom in heel wat Aziatische landen verboden is in hotels en openbare gebouwen. In Penang kochten Jonas en ik een potje durian-ijs en ontspon zich een ondenkbaar scenario: voor het eerst – en hopelijk laatst – in mijn leven at ik mijn ijs niet op.

Officieel verdict: 0/5 – Durian is de rode biet van Azië: alle gezondheidsfreaks zijn er zot van, maar we weten allemaal dat het op geen bal trekt.

IMG_20171226_213712_203

I’m not too happy about this one.

7. Dragonball

Penang is de food capital van Maleisië dus moesten we het ijs wel een tweede kans geven. Deze keer in de vorm van een dragonbal: een gekleurde bal ijs (letterlijk ijs) met daarin noten en roomijs. Op te eten met behulp van een stok en een gebrek aan gène – dit is niet elegant aan te pakken.

Officieel verdict: 2/5 – Het moest het toch vooral van z’n looks hebben en wat minder van z’n smaak.

IMG_20180321_002215_568

Wat chemisch oogt, smaakt ook chemisch.

IMG_20180321_002153_258

Niet makkelijk te eten.

MYANMAR

8. TAMARIND FLAKES

Typisch voor de Bagan area: deze zoetigheden worden vaak aangeboden na een maaltijd, bij het afrekenen. Zoals de naam zegt zijn het tamarindevlokken met een suikerlaagje. Ze worden verpakt aangeboden en per verpakking zitten er een vijf-tal vlokken ter grote van een klein muntstuk.

Officieel verdict: 3/5 – Lekker, uniek, maar écht missen ga ik ze niet doen (de typisch Birmaanse tealeaf salad daarentegen mis ik wel, maar dat is geen dessert).

IMG_20180321_002124_193

Tamarindevlokken in Bagan.

CAMBODJA

9. Coconut cookies

GIGANTISCHE koeken gemaakt van kokosnoot en suiker? Ja, graag!

Officieel verdict: 5/5 – Will miss these.

IMG_20180321_001358_073

Ik kon zelfs niet wachten met bijten voor de foto.

VIETNAM

10. Bahn mi & egg coffee

In Hanoi volgden we een food tour. In totaal deden we een zevental restaurants aan: vijf maaltijden en twee desserts. Toen we bij het dessert-gedeelte kwamen, waren we dan ook al volledig volgepropt. Groot was dan ook mijn verbazing toen het ‘kleine dessert’ een belegen stokbrood van 20 cm bleek te zijn. We kregen er dan typisch Vietnamese egg coffee bij. Hoewel ik nooit koffie drink, ging na vijf gangen de koffie toch beter binnen dan het brood. Moest koffie overal egg coffee zijn dan zou ik misschien zelfs de obsessie kunnen begrijpen.

Officieel verdict: 2/5 – EEN VOLLEDIG BELEGD BROOD ALS DESSERT?! ARE YOU KIDDING ME?!

11. Sticky rice met kokosnootijs

Het laatste dessert van de foodtour: zoete rijst met kokosnootijs.

Officieel verdict: 3/5 – Beter dan het broodje, maar eerlijk…Na al die maanden rijst en kokosnoot is alles dat geen chocolade is het woord ‘dessert’ niet meer waard.

IMG_20180321_001322_515

Lekker coupke.

TAIWAN

12. Schattige koekjes

In Taiwan is alles schattig: schattige animaties op politievoertuigen, getekende mannetjes vrolijken brandweerwagens op en zandkoekjes zijn hier enkel beschikbaar in panda- of giraf-vorm.

Officieel verdict: 4/5 – Een koek die er schattig uitziet met een milimeterdikke laag suiker? Yes, please!

 

13. Schattig over-the-top ijs

Een ijszaak binnenstappen en buitenkomen met een pot ijs die doet denken aan een kunstwerk uit het Louvre? Daily business in Taiwan.

Officiaal verdict: 2,5/5 – Presentatie absoluut top, grote fan van het concept, maar als je ijszaak zeventig (!) smaken heeft dan zou er voor vanille, stracciatella of hazelnoot toch plaats moeten zijn. Hell, zelfs de alomtegenwoordige kokosnoot had verstek gegeven. Waren wel van de partij: tig exotische fruitsmaken en theesmaken. Als ik fruit en thee wil dan… nu ja, eet ik wel gewoon stukken fruit met thee.

IMG_20180320_232236_167

Well, this was lunch.

En over het algemeen kan ik België geruststellen: de beste chocolade in Azië wordt geproduceerd in Singapore of Maleisië en behaalt zowat het niveau van de slechtste chocolade die ik in België gegeten heb. Onze exportmarkt is veilig.

 

 

 

 

Een welgemeende dankuwel

Na anderhalve maand reizen, nemen we afscheid van onze eerste grote bestemming. We verlaten het ene sprookje om naar het volgende te vliegen. Zes maanden reizen is magisch, a dream come true. 

De reacties die we hier krijgen, zijn vaak erg positief. Ook heel erg vaak krijgen we een ‘I wish I could do that‘. Dat we zes maanden het Belgische leven achter ons laten, is in mijn ogen niet zozeer onze eigen verdienste. Het is een schakel van welgemeende dankjewels. Bij lang reizen – en zes maanden is niet eens zo lang – wordt er vaak gefocust op wat de reizigers zelf achterlieten en opofferden. Terwijl wij het makkelijke deel van de lasten voor ons nemen.

Dankjewel aan mijn familie – en dan vooral mijn ouders en broer – om mij ondanks de niet zo voor de hand liggende omstandigheden thuis zonder te veel gemor te laten vertrekken om mijn droom te beleven en thuis voor elkaar te zorgen.

Dankjewel aan mijn ‘schoon’familie om hetzelfde te doen, een dak boven ons hoofd te voorzien. Om te zorgen voor onze twee katten die – om het zacht uit te drukken – nogal wat kuren kunnen vertonen. De ene met een chronisch gebrek aan aandacht, de andere met een panische angst voor gesloten deuren.

Dankjewel aan mijn vrienden, om me goesting te geven om te reizen. Om me te tonen dat ik gerust uit mijn comfort zone kan stappen. En om mijn dramalama vrij te laten rondlopen.

Dankjewel aan mijn werkgever en collega’s. Om me terug te verwelkomen in 2018 en om intussentijd de berg werk die ik achterliet zonder mij te beklimmen.

Dankjewel aan mijn ex-collega’s. Jullie waren één van de eerste aan wie ik mijn droom vertelde, jullie namen het zaadje en zorgden er wonderwel voor.

Dankjewel aan zo veel mensen om een deel te zijn van de mooiste momenten van de afgelopen weken.

(Ah ja, jullie dachten toch niet dat ik een blogpost ging schrijven zonder paradijselijke foto’s, zeker?)

received_10155057651078932.jpeg

Singapore, where everything started.

received_10155082689558932

Outback Australia: zot veel vliegen, zot schone zonsondergangen

IMG_20171019_224930_012

Great Ocean Road: een toeristische trekpleister waar je toch nog makkelijk alleen kan zijn

IMG_20171021_212446_973_1

Wildlife spotten, met als hoogtepunt de zoektocht naar de koala’s

IMG_20171023_190352_265_1.jpg

Street art hunting

IMG_20171027_205942_061_2

Aan dramatische kustlijnen ontbreekt het niet

IMG_20171104_212127_791_1

Sydney

IMG_20171104_211505_973_1

Ruw, ruig en verslavend mooi

IMG_20171104_211540_029_1

Elke rots herbergt leven

IMG_20171110_195847_490_1

Fraser Island: niet alleen meren en 4WD

IMG_20171116_174225_843_1

Meest luxueuze lift ooit

IMG_20171116_174126_105_1

Om van te bleiten, zo schoon

IMG_20171116_175413_855_1

Kleine drop-off in het Great Barrier Reef Marine Park

IMG_20171121_080138_943_1

The real Australian life: over hekken klimmen en verkoeling zoeken in de waterval

IMG_20171121_081131_641_1

De not so real Australian life: zwemmen waar het mag

IMG_20171119_083439_215_1

Beetje regenwoud, beetje uitzicht

IMG_20171121_080925_400_1

Daintree Rainforest

44 Dagen met Gerry, de review

Zeven weken in Australïë, hoe anders kan je dat verkennen, dan met de camper? Ik herinner me nog goed hoe we wekenlang verschillende verhuurbedrijven met elkaar vergeleken en er maar niet uit geraakten: gingen we nu voor goedkoper, of toch voor comfortabeler (in de mate van het mogelijke uiteraard, ik ben nog steeds bijna 2 meter lang). De opties zijn enorm, het aantal bedrijven eindeloos.

Uiteindelijk kozen we voor Mighty Campers (de naam alleen al), boeken deden we via het reisagentschap dat mensen connecteert, ze hebben daar goede verkopers in het kantoor van Leuven. Deze Mighty was een Toyota-busje met frigo, keukentje, een klein bed voor 2 en een tablet met GPS en WiFi functie. We kozen dus niet voor een tent (naast of op de wagen – alles is mogelijk), een ‘Spaceship’ (een omgebouwde monovolume) of hipster/hippiebus met schunnige opschriften (sommige opschriften waren achteraf zelfs afgeplakt op de wagen omdat ze blijkbaar voor te veel commotie zorgden).

Aandachtige mensen merken nu vast op dat we al 700 foto’s van onze camper gepost hebben en dat daar altijd maar weer Britz op stond en niet Mighy. Mighty is het kleine broertje van Britz (dat op zich ook weer het kleine broertje van Maui is). Britz had dus net zijn wagenpark gedegradeerd, maar nog niet gerebrand. Onvoorzien voordeel voor ons: een langer bed (2 meter), meer opbergruimte en een automatische versnellingsbak. Na een korte rondleiding in en rond de wagen kon ons avontuur beginnen. Klaar voor ‘slechts’ 8.000 kilometer plezier en vertier. (Nvdr: het werden er 10.952)

Dus, 43 nachten later, wat onthouden we van ons avontuur? (even voor alle duidelijkheid, onze kampeerervaring beperkt zich tot de festivalzomer en die ene dubieuze kamping in Salzburg, nu ongeveer een jaar of 8 geleden).

  • Avond: lekker gezellig! Stoeltje buiten, camperlichtje aan, beetje lezen. Samen met ongeveer 3 miljoen vliegen. Krijg die maar eens buiten op het moment wanneer je effectief wil gaan slapen. Dit was vooral gelinkt aan de bosachtige omgeving en de verschrikkelijk hoge temperatuur die de camper dan ook nog eens in een zweethut veranderde.
  • Kamperen bij 35°c is niet gezellig. Op die momenten wensten we toch dat we voor een Maui met airco gegaan waren. Dat kon ons budget echter niet aan (nog eens x2) en kom, wij zijn toch avonturiers zeker! Gelukkig daalden de temperaturen naarmate we naar het zuiden reden. Tot op het punt waar je je afvraagt of je wel echt in Australië bent (een week lang 15-17°c).
  • WikiCamps Australië: de App met daarop alle kampeerplaatsen van klein tot groot inclusief reviews en prijzen. De App zelf kost een paar euro, heeft daarna zijn nut zeker bewezen. Enkel zorgen dat je af en toe ergens WiFi hebt zodat je deze comments/reviews kan inladen en je bent vertrokken. Aanrader.
  • De ongelooflijke vrijheid: Ok, in stadskernen moet je niet komen met zo’n gevaarte, daar val je een beetje op en kan je zelden gemakkelijk parkeren. Voor de rest bepaal je uiteraard zelf waar je stopt. Wij reden hier rond in het laagseizoen en er was altijd wel ergens een plaatsje voor onze Gerry (ja, wij geven alles namen).
  • De behulpzaamheid van de Britz-mensen. We stopten in elke grote stad voor een ‘linnen-change’. Alle handdoeken, lakens, kussens, donsdeken, … werd vervangen. Bij onze eerste stop in Alice Springs werden we ook voorzien van een gordijn aan de linkerkant van de wagen, dat ontbrak simpelweg. Bizar.
  • Misschien hadden we wel een week of 2 extra moeten rekenen. Darwin – Melbourne – Sydney – Cairns op zeven weken, de Australiërs verklaren ons gek, mission accomplished! Het is natuurlijk wel een straf verhaal om te vertellen in de campingkeuken tegen de andere toeristen. “Wij hebben al wel 1.000 kilometer gereden!” (2 Nederlandse vrouwen). “Wij komen uit Darwin” (daar ongeveer 4.500 kilometer vandaan). “…” (De om het verste rijden met een camper competitie hebben we altijd gewonnen).
  • Punt van onderschatting: De prijs om onze Gerry op de baan te houden + overnachting. Je hebt dan wel je eigen slaapplaats mee, maar dat wil niet zeggen dat je zomaar overal mag kamperen. Reken nog eens tussen de 25 en de 50 Australische Dollar extra per nacht (1 AUD = ongeveer 0,66 Euro). Je kan ook opteren voor de gratis kampeerplaatsen, maar daar zijn quasi nooit douches en soms zelfs geen toiletten. Het is een keuze die je maakt uiteraard. Daarnaast lustte onze Gerry ook wel aardig wat litertjes Unleaded Fuel. Met zijn 11 à 12 liter per 100 kilometer dronk hij toch iets meer dan voorzien. Prijzen variëren enorm. Wij tankten aan prijzen tussen 1,18 AUD (Darwin) en 2,20 AUD (Kings Canyon, waar er helaas weinig keuze is en dit uitgebuit wordt. Daar zijn de campings ook het duurst).
  • Het kamperen zelf was best wel leuk. Over het algemeen werden de campings goed onderhouden en bevolkt door veeleer Australische toeristen. Deze waren gemakkelijk te onderscheiden van de Europese, aangezien hun camper meestal 3 keer zo groot was. Overal campingbarbecue-toestellen, microgolfovens en bij momenten zelfs eens een echte oven. Napraten kon je in de game room, met Arcade game consoles die de jaren 80 nog meegemaakt hadden. Op warme locaties was het altijd leuk een zwembad naast de camper te hebben.

Zouden we het opnieuw doen zoals we het nu gedaan hebben? Waarschijnlijk wel.

We konden natuurlijk ook gewoon een wagen gehuurd hebben en steeds op zoek gegaan zijn  naar goedkope hostels/motels/hotels. Veel van de campings hadden ook cabins. Een auto verbruikt minder en kost qua huur veel minder dan een camper, maar je verliest wel de charme van het kamperen mee natuurlijk.

Dus ja, we hadden het vermoedelijk wel goedkoper kunnen doen, maar we zouden Gerry oneer aandoen moesten we zeggen dat we ons niet geamuseerd hebben.

We miss you already Gerry!

Komaan Britz, waar zijn die flappen?

20171120_094238

 

 

 

 

 

Goodbye Australia

Vandaag stappen we in het vliegtuig richting Indonesië. Tijd om terug te blikken op onze laatste week in Australië. Eén ding is zeker: we missen onze campervan nu al. Wie had gedacht dat een romance die zo slecht begon (link naar eerste blogpost Australië), zo mooi zou eindigen? Gerry, you the real MVP.

IMG_20171012_172646_957

We brachten onze laatste dagen op Australische bodem door in de Wet Tropics. Dit is één grote UNESCO site, want het regenwoud is werelderfgoed. Hoewel het maar een fractie van Australië bedekt, is het hier dat je de meeste plant- en diersoorten vindt. En dan gooien ze er nog een schep bovenop, want in Cape Tribulation komen twee UNESCO sites samen: het regenwoud en het Great Barrier Reef. Je kan niet genoeg overweldigende natuur in een land proppen, zal het universum gedacht hebben.

IMG_20171121_080542_186IMG_20171121_080441_126IMG_20171121_080656_267

Dit paradijs op aard komt met veel kleine lettertjes. Of in realiteit: gigantische waarschuwingsborden. Het regenwoud is beschermer van heel wat diersoorten, zoals de krokodil. Het water is dan weer de gastheer van dodelijke kwallen. Na een dag zweten, is het dus zoeken naar swimming holes die enkel ongevaarlijke visjes huisvesten.

IMG_20171117_202914_677IMG_20171117_184828_633

 

En dan heb je nog Cairns. Ik verwonder me altijd over jonge steden. Zo anders dan Europa. Een stad die op het eerste zicht zo commercieel lijkt en dan toch plots pareltjes tevoorschijn tovert.

IMG_20171121_080210_148IMG_20171121_080339_605
IMG_20171121_080034_325

Het strand van Cairns bij laag tij: een zee van Mud Crabs

Het doet een beetje pijn om dit paradijs achter te laten. Het gras lijkt blijkbaar toch niet altijd groener aan de overkant. Maar daar denken we over enkele weken misschien al helemaal anders over.