Meteora stond zeer hoog op mijn wishlist voor deze trip doorheen Europa. Groot was dan ook mijn teleurstelling toen bij aankomst in Griekenland bleek dat het er eeuwig zou regenen en dat ons bezoek aan de befaamde kloosters dan ook letterlijk in het water zou vallen. Bon, die “eeuwig” bleek wel goed mee te vallen, want ondanks de barslechte weersvoorspellingen besloten we op een zonnige donderdagochtend impromptu verlof te nemen en de rotsformatie te gaan ontdekken.

Meteora zou zoveel betekenen als ‘in de lucht hangend’, afgeleid van Griekse woord metéōros. Ik heb als 11-jarige beslist om geen Grieks-Latijnse te gaan volgen, dus helaas is mijn Grieks onvoldoende om dit te bevestigen noch ontkennen. Nu, het stond hier op zowat elk informatiebord, dus we nemen het even voor waar aan. De site bestond ooit uit 24 kloosters, waarvan er nu nog 6 overblijven. Enfin, eigenlijk zijn het er zeven, maar die laatste willen ze verzwijgen.

1. Eerste kennismaking met Meteora: Ypapantis Monastery

Ik zou mezelf niet zijn als ik eens aangekomen in Meteora niet éérst naar dat zevende, verzwegen klooster zou gaan. ‘Visit Meteora’ noemt dit klooster zelf een hidden monastery. Deze tekst wordt begeleid door een foto waarop het klooster verlicht is als Camp Nou bij een avondmatch. Ik hoop dat die ironie niet voorbij is gegaan aan deze organisatie.

De wandeling naar deze hidden gem was zeer mooi. Na een regenachtige dag kwam de avondzon nog even door de wolken piepen waardoor de rotsformaties een mooie oranje gloed kregen. We werden tijdens de heenwandeling ook begeleid door onze persoonlijke begeleidende hond. Helaas joeg een roedel andere honden onze chilly willy weg vlakbij onze eindbestemming.

Ik wil overigens ook mijn excuses aanbieden aan de monniken van dit zevende klooster, want plots hadden mijn hersenen zichzelf wijsgemaakt dat er wel eens beren in de bossen zouden kunnen zitten en vond ik er niets beter op dan wat heidense muziek te spelen via Spotify om deze imaginaire beren weg te jagen. Het spijt mij dat jullie Ed Sheeran hebben moeten horen.

Verder was dit een mooie eerste kennismaking met Meteora: in tegenstelling tot de zes actieve kloosters, staat het Ypapantis klooster niet op een berg, maar hangt het eraan vast. Dit klooster werd recent gerenoveerd, geopend voor het publiek en dan weer gesloten voor het publiek. Vermoedelijk zit de coronacrisis er voor iets tussen, maar het zou ook kunnen liggen aan die roedel honden.

In tegenstelling tot de andere kloosters is het Ypapantis klooster namelijk niet makkelijk bereikbaar met de auto – in tegenstelling tot wat één of andere Amerikaanse vrouw schreef op haar blogpost. Je hebt een 4×4 nodig om er te geraken – of een bestuurder die geen moer geeft om de ophanging van zijn wagen. Je kan er vlot te voet naartoe vanuit Kastraki, maar niet vanaf de loop die alle tourbussen aandoen. We waren dan ook helemaal alleen op deze wandeling. Bon, wij en die roedel honden dus.

Potentieel zijn de monniken en toeristen gevlucht van deze bad boys, want nadat ze in de heenweg onze getrouwe metgezel hadden weggejaagd, hadden ze het in de terugweg op ons gemunt. Als iemand het fijn vindt om tijdens een wandeling weggejaagd te worden door vijf grommende, blaffende straathonden wiens hobby het is om hun tanden te tonen dan is deze wandeling helemaal op je lijf geschreven.

2. Tweede kennismaking: minder honden, meer mensen

De dag nadien nemen we een dagje verlof en trokken we dus richting de zes bekende Meteora-kloosters. In tegenstelling tot het advies van de campinguitbater (take the bus to the farthest monastery, walk back) hadden wij meer het gevoel van: ‘wij gaan alles volledig te voet doen’.

Spoiler: regrets. Volgens menig blog zou de wandeling ongeveer zestien kilometer beslaan. Ofwel hebben die mensen die volledige loop niet gewandeld, ofwel rekenen die de bezoeken aan de kloosters er niet bij, ofwel hebben die shortcuts genomen die intussen onvindbaar zijn. Bon: onze meest positieve GPS gaf ons een wandeling van +/ 22 km (vanaf camping), de minst positieve 24,4 km.

Wat ons wel al onmiddellijk opviel op deze wandeling: minder honden (slechts één – vriendelijke – hond) en wel super veel mensen. Geen idee van waar die kwamen, want de dorpjes Kastraki en Kalambaka – die dienen als uitvalsbasis – gaven een nog relatief doodse indruk mid april. Bon, we vermoeden dat ze uit Athene kwamen.

3. Agios Nikolaos Anapafsas

Onze eerste kennismaking met de kloosters hadden we in het klooster van St. Nicholas Anapausas. Ja, ik weet dat dit anders geschreven is als in de titel, maar zoals gezegd heb ik géén Grieks-Latijnse gestudeerd en om één of andere reden wordt dat gewoon anders geschreven tussen Engels en Grieks.

Wij vonden dit klooster al behoorlijk druk – na ons verlaten klooster van de vorige dag – omdat er in totaal een tiental bezoekers waren in de ochtend. Achteraf gezien waren we duidelijk nog aan het baden in naïviteit. En zweet. Want, dit klooster ligt belachelijk hoog.

Omdat dit ons eerste bezoek was, waren we ook erg onder de indruk van de kerk. Achteraf gezien ook naïef.

4. Varlaam

Bon, aangekomen in Varlaam bleek al snel dat wij een ietwat andere Meteora-beleving aan het doorstaan waren dan de gemiddelde bezoeker. Waar wij badend in het zweet aankwamen na een stevige (maar mooie) hike door de bossen, kwamen we plots uit op een parking bomvol tourbussen. En met parking bedoel ik: de openbare weg was omgetoverd tot illegaal parkeerterrein en je was nergens nog veilig van dode hoeken of Johnny’s.

Varlaam zelf moet blij zijn met de zilveren medaille van de kloosters, de onofficiële nummer twee. Samen met Great Meteoron wordt het het meest bezocht. En dat was onmiddellijk duidelijk. Varlaam werd vernoemd naar de monnik die zich op deze rots vestigde in de 14e eeuw. Het beschikt over een heel mooie kerk, maar een Nederlandse toeriste dacht daar anders over en schreeuwde in mijn oor dat ze niet zo onder de indruk was. Bon, ze kon onmogelijk weten dat ik ook Nederlands sprak en ik had maar niet tussen haar en haar man moeten gaan staan.

Maar als je nog niet elke orthodoxe kerk ter wereld gezien hebt of extreem hoge vereisten hebt, kan ik je garanderen dat die van Varlaam wel degelijk impressionant is.

5. Great Meteoron

De gouden medaille van kloosters gaat naar dit klooster. Dat is niet door mij bepaald (want ik ben het behoorlijk oneens met deze vaststelling). Dit klooster zou op de meest imposante rots gevestigd zijn; het is het grootste klooster en het heeft ook de oudste kerk.

Wat het ook had toen wij er waren? Een gigantische wachtrij – en een zeer vocale Griekse vrouw die 45 minuten lang niets anders gedaan heeft dan proberen voor te steken. Mijn herinnering aan Great Meteoron bestaat dan ook in hoe ik drie kwartier lang een gangpad moest versperren (ja, dat moest, wegens VLAMING ZIJN). De vrouw begon luid roepend (ze kon geen normaal spreekvolume produceren) in het Grieks de toeristen achter ons weg te jagen. Het Columbiaans koppel voor ons had er even weinig zin in als wij en dus spanden we maar met vier samen om het voorsteken te voorkomen.

Na vijfentwintig minuten wachten, sprak de vrouw ons plots in vloeiend Engels aan. Ze vertelde ons dat zij door moest, want zij moest de deur gaan open doen. Iedereen stond hier nu te wachten voor een gesloten deur en zij moest even tegen die deur gaan duwen zodat het duidelijk was dat het klooster open was.

Nadat vier personen tegelijk vier ogen optrokken en aangaven er geen woord van te geloven, werden we opnieuw getrakteerd op Grieks geroep. Het zal wel niet propertjes geweest zijn, maar een gigantische rij voorsteken is ook niet propertjes. Bon, toen we eindelijk aan de kassa stonden – EN DIE VROUW NOG STEEDS VOORBIJ WOU STEKEN – werd ze dan maar op haar plaats gezet door de lokale security agent. VLAAMSE WRAAK WAS ZOET.

Na dit debacle hadden we niet meteen de mentale ruimte om te genieten van dit klooster. Door de kortstondige sluiting van een uur, werden we allemaal tesamen binnengelaten en was het een beetje madness. Het was over de koppen lopen en daardoor echt het minst aangename klooster dat we bezochten.

Bon, puur theoretisch begrijp ik wel dat dit klooster de trekpleister is, maar ik heb eerlijk gezegd meer genoten van de kleinere kloosters.

6. Rousanouklooster 

Dit klooster heeft een prachtig uitzicht op de andere kloosters rondom. En ondanks de ligging dichtbij Great Meteoron en Varlaam wordt het toch al beduidend minder vaak bezocht – hoewel er nog meer dan genoeg toeristen waren.

Dit klooster zou normaal onze laatste stop zijn, maar op dit punt was ik al zo vermoeid dat ik liever nog meer moe was dan mij een tweede dag moe te maken. Ja, het is logica die allicht alleen maar in mijn hoofd werkt.

Na dit klooster besloten we dus om door te trekken naar de twee verder gelegen kloosters: Heilige Drievuldigheid en Heilige Stefanus – wetende dat deze eerste gesloten was en we hier dus enkel voorbij zouden wandelen. Het is namelijk zo dat elk klooster een andere sluitingsdag heeft en de moment waarop wij Meteora bezochten was donderdag de sluitingsdag van de H. Drievuldigheid.

7. H. Drievuldigheid – Agia Triada

Laat mij de weg naar de Heilige Drievuldigheid even omschrijven: ofwel konden we de autobaan blijven volgen die we al eventjes aan het volgen waren. Ofwel konden we een klein paadje volgen, in de bossen. Bon, we kozen voor dat laatste.

Alleen: de wandelpaden in Meteora zijn niet meteen goed aangeduid. Dus hoewel het kleine paadje volgens Maps.me een goede shortcut zou zijn, was het in realiteit een soort bergpad met een klim van 100%. Bon, zo voelde het toch zeker aan. Na een heel pittige klim, kwamen we dan op een heel mooi pad met prachtige vergezichten. Alleen had Jonas heimwee naar de asfaltweg. Want op een bepaald punt ging het feeërieke wandelpad opnieuw naar beneden, terwijl het klooster héél zeker niet beneden lag. Dus nam hij de executive decision om de rode aanduiding van het wandelpad te negeren en een “pad” te volgen dat naar boven leidde.

Het desbetreffende wandelpad werd al snel een hazenpad. Letterlijk, want de begroeiing was zo weelderig en dik dat het duidelijk was dat hier al heel lang geen mens voet meer had gezet. Ik vermoed dat het pad gebruikt werd door de zwerfhonden en -katten van Kastraki en Kalambaka, maar niet door volwassen personen. Een deel van de wandeltocht kropen we dus op handen en knieën onder struikgewas door. Waarom heeft struikgewas eigenlijk ook altijd doornen als je eronder moet kruipen, maar nooit wanneer je er gewoon naar kijkt?

Bon, na enkele honderden meters kruipwerk kwamen we aan op een grote open vlakte vlakbij de autobaan. Alleen: lag die autobaan toch geen ettelijke meters hoger dan onze open oppervlakte? En was ze toch niet volledig omgeven door een muur?! Twee toeristen die ons uit de bossen zagen kruipen, keken verbaasd. Om ons onbestaand imago niet te krenken, deden we dan maar alsof we daar superbewust aan het hiken waren en NIET WANHOPIG OP ZOEK NAAR EEN UITWEG.

Die uitweg vonden we uiteindelijk ettelijke meters verder bij een riolering. Nee, geen té zotte dingen. Er was een cementen constructie boven de riolering gebouwd, waar wij op konden klauteren om vervolgens van daar op de autoweg te kruipen door een gat in de muur. We waren duidelijk niet de eerste die daar verloren gelopen waren.

Dat kruipen mag je overigens letterlijk nemen. Omdat ik te klein was om elegant op de autobaan te stappen, moest ik mijn knie op het asfalt zetten en me vervolgens optrekken aan een cementen constructie om dan zo al kruipend mijn entree te maken op de openbare weg. Het zag er zo belachelijk uit dat ik onmiddellijk een lachbui kreeg terwijl ik over het asfalt kroop. Ik moet er dus echt wel compleet loco uit gezien hebben.

Bon, heel dit lang verhaal om te melden dat het klooster van de Heilige Drievuldigheid gesloten was. Gelukkig wisten we dit op voorhand, dus de teleurstelling was niet te groot.

8. Sint Stefanos – Agios Stefanos

Misschien dat er dan toch een goddelijk wezen is, maar allicht is het waarschijnlijker dat het geluk aan onze kant stond, want het Sint Stefanos klooster is het meest toegankelijk van ze allemaal: geen eindeloze trappen, geen beklimmingen, enkel een brugje en hop je bent er. Dit klooster is trouwens intussen een nonnenklooster, want sinds de jaren ’60 werd het hersteld en ingenomen door nonnetjes, waarmee vrouwen ook toegang kregen tot Meteora.

Dat ik daar dan als een zak patatten op een bankje plofte moet voor de andere (bus)toeristen zeer verrassend te zijn geweest. Met onze laatste krachten wandelden we verder naar Kalambaka om daar het eerste het beste restaurant binnen te wandelen – op een ontiegelijk vroeg uur naar Griekse normen.

Gelukkig bestond de lokale keuken uit kaas en vlees en combinaties van beide, dus na een schaamteloze hoeveelheid calorieën konden we ons nog richting EsteVan slepen in het naburige dorp Kastraki.

Een onvergetelijke ervaring en ondanks de zwaar vermoeide benen ben ik héél blij dat we het op deze manier aangepakt hebben en niet met een (tour)bus. De ruwheid en kracht van de omgeving kwam op deze manier echt op ons af en zouden we anders niet op dezelfde manier hebben appreciëren. En die kaas- met vleesgerechten zouden we er dan ook niet uitgezweet hebben.

Gerelateerde berichten

Meer weten over onze DIY camper EsteVan? Dan kan je hier terecht.
Eerder benieuwd naar reizen in Griekenland? Dan kies je voor deze link.