EsteVan en ik, wij zijn soulmates. Of een rijdend object een ziel kan hebben, daar wil ik gerust een filosofische discussie van vijf uur over houden, maar we gaan er voor deze blogpost even van uit dat het antwoord simpelweg “ja” is. EsteVan, die gaat door een moeilijke kindertijd en jeugd. Hij heeft wat fysieke mankementjes. Ik begrijp dat volledig. Zat ik als kind zelf niet voortdurend met de blokken te spelen in de huisartsenpraktijk? Oh ja, EsteVan heeft even beslist om de volledige maand mei ziekteverlof te nemen. Op zijn insta gebruikt hij verzekerst de hashtags #workhardplayhard, #outofoffice, #ciaokesbyekes en #vanlifesux.

Reizen met een tweedehandswagen, een kroniek der inzinkingen:

Bye Meteora, Hallo Meteora, Bye Meteora

Na een kleine week door te brengen bij Meteora waren we eind april klaar om de rest van Griekenland te ontdekken. We hadden een mooie route uitgestippend doorheen Centraal Griekenland, richting Athene om uiteindelijk – na een weekje vakantie in Kreta -te eindigen in de Peloponnesos.

EsteVan had echter een mentaal dipje. Hij bleek nog niet helemaal klaar om het Meteora-gebergte achter zich te laten en hij besloot twee kilometer na het verlaten van de camping zijn gekende truucjes boven te halen, gekenmerkt door de 5S’en:

• Sputteren
• Schokken
• Stilvallen
• Starten, misschien, soms, nee, ja, toch wel, toch niet
• Swispelturig – ja, het moest binnen die S’en passen, dus ja – af en toe een foutmelding die dan weer met de noorderzon verdween om dan weer terug te komen.

Twee kilometer ver in de rit kreeg Jonas zelf een zenuwinzinking toen EsteVan, negen maanden na z’n vorige reparatie, weer alle tekenen vertoonde van motorpech. We sjokten gezapig terug richting camping, wanhopig op zoek naar een aanknooppunt.

Dat aanknooppunt bleek bij de receptie te zitten, want toen wij aankondigden dat we ’terug waren, want we hebben motorproblemen en vragen ons af of jullie een garagist kennen’ – keek de dame met grote ogen naar ons. De garagist, dat was de man die achter haar zat. Het was alsof alle sterren op één lijn zaten en bijna dacht ik dat de vrouw aan mij zou vragen om haar Lotto-cijfers in te vullen, maar ze herpakte zich en introduceerde ons aan de mecanicien.

De garagist sprak geen letter Engels, maar de vrouw maakte duidelijk dat hij wachtte op een andere campinggast die problemen had. Vervolgens kwam er een Franse wagen die zo veel lawaai maakte dat ze zich zeven dorpen verder afvroegen of er een invasie op til was.

Aan 5 kilometer per uur reden we achter de garagist en de Fransman aan. Bij aankomst bij een garage werden we spontaan begroet door twee honden die allebei onmiddellijk onze camper bepisten. Na deze warme welkom werd de boordcomputer uitgelezen en natuurlijk: ‘geen enkel probleem te bespeuren‘. Dat kwamen we dan te weten door te telefoneren met de zoon van de garagist die fungeerde als een menselijke Google Translate.

Na een uitgebreide testronde zonder problemen besloten we dan maar om verder door te rijden, want: if it ain’t broken, don’t fix it.

De bergen van Delphi

En dus reden we helemaal van Meteora naar Delphi. Want “we gingen geen bergen meer doen”. Spoiler alert: we hadden allebei geen topografische kaart van Griekenland bekeken want (1) Griekenland is één grote bergketen en (2) Delphi ligt er in’t midden van.

Tot onze grote verbazing sloeg EsteVan er zonder enig probleem in om deze bergen te beklimmen en dus kwam er even héél naïef het idee: “Misschien was het gewoon een vuiltje op de motor”.

Dat er niet zoiets bestaat als “vuiltjes op de motor” duidde EsteVan onmiddellijk de dag nadien. Bij vertrek van de camping kwamen we nog geen 500 meter ver. Het feit dat de camping midden de bergpas lag en wij verder omhoog moesten, bleek een beklimming te veel voor EsteVan. En dus gingen we opnieuw in het befaamde ritueel: sputteren, schokken, stilvallen, foutmelding, starten, foutmelding weg, sputteren, schokken, stilvallen, foutmelding, starten en… foutmelding weg.

Bon, na de calamiteiten in Italië nemen we géén risico’s meer en dus was de beslissing snel gemaakt toen hij uiteindelijk terug startte: Richting Athene en wel ASAP.

Stavros en Athene

Dus reden we in één trek door van Delphi naar Athene. Bye, bye aan alle ongetwijfeld prachtige tussenstops die we gepland hadden. Hallo aan Stavros. Stavros, dat is een bediende in een kleine Fordgarage in Athene. En klein mag je letterlijk noemen:

• Als EsteVan in de garage stond, was de werkplaats 100% volzet.
• Buiten was er parking voor 1 EsteVan, of twee regular sized cars.
• Op de berg – want ja, OP EEN BERG is een ideale locatie om voertuigen met problemen naartoe te sturen – waren er bovendien tientallen garages met even weinig parking waardoor er nergens plaats was.

Stavros was die ene werknemer die twee woorden Engels sprak en die in de garage dus alles mocht oplossen voor ons dossier. Vriendelijke man, die ervan overtuigd was dat ‘Stavros’ een te moeilijke naam is voor west-Europeanen en zich daarom voorstelde als ‘but if you cannot remember than you can call me Steve‘. Waarom Steve zoveel makkelijker te onthouden zou zijn dan Stavros ontgaat me volledig.

Na enkele dagen informeerde Stavros ons dat ze niets mis gevonden hadden met de wagen. Vermoedelijk hadden we slechte diesel getankt. Hun oplossing was dus het leegkappen van een bus dieselreiniger in de tak en het advies om alleen nog de superieure diesel tanken. Zo gezegd, zo gedaan.

De boot naar Kreta

Daar stonden we dan, met onze dure diesel en onze gereinigde tank, te sputteren en schokken in de haven van Piraeus (Athene). Meer nog, EsteVan – die daarvoor enkel sputterde bij hogere snelheden of bij het begin van een rit – sputterde nu aan elke snelheid en een hele rit lang. Ook hier zijn we soulmates: zo’n deep cleanse, dat zou ook niks voor mij zijn.

Dus waren er twee pistes:

• EsteVan achterlaten in de haven – snel afgeschreven wegens te louche
• EsteVan meenemen naar Kreta

Aangezien de eerste optie quasi onmiddellijk afgeschreven werd – er was een man elk voertuig aan het benaderen en inspecteren toen we er een halve dag aan het wachten waren – restte ons dus enkel de optie om ‘m mee op de boot te pakken.

En een boot, dat betekent een helling met een hellingsgraad van 15-20% met een koude motor. Dus maakte ik een briefje – in het Grieks (!) – met ‘Motorproblemen’ op. Bij het inschepenen zorgde dit briefje voor lichte paniek. Even bevonden we ons in een escalatie à la FC De Kampioenen:

• Persoon 1 haalde haar overste erbij
• Persoon 2 haalde zijn overste erbij
• Persoon 3 haalde zijn overste erbij
• Persoon 4 haalde zijn overste erbij
• Persoon 5 was de baas en deed teken dat we gewoon naar boven moesten rijden en niet de baby moesten uithangen.

Zo reden we op EsteVans laatste krachten de boot op, waarbij hij zodanig hard schokte en schudde dat het onmogelijk is om te achterhalen of het de motor of de ondergrond was*. Maar opluchting dat we boven waren geraakt was immens.

(* Noot: na intussen nog twee identieke boten te nemen blijkt er toch een manier om dit te achterhalen: het was 80% de motor en 20% de ondergrond)

De garage in Kreta

Weten jullie nog toen ik vertelde dat ik altijd maar plan en plan en plan? WEL EINDELIJK WAS DEZE VERMOEIENDE KARAKTERTREK EENS NUTTIG, want nog voor vertrek met de boot had ik al lang alle erkende Ford-garages van Kreta met elkaar vergeleken. Het plan van aanpak lag klaar, met alle mogelijke side scenario’s erbij.

Dus reden wij van de boot richting de best gerecenseerde Ford-garage, die ook nog eens in een haalbare straal van de haven lag. Daar ploften wij EsteVan neer op 29 april. Bovendien was ik het beu om weggestuurd te worden bij garages dus had ik een heel Engelstalig opstel gemaakt, dat in Google Translate gedropt naar het Grieks en dit vervolgens laten nalezen door een Griekse vriendin (forever grateful). Met dit Griekse opstel trokken we dan op 2 mei naar de garagisten. En zowaar, vonden ze de oorzaak van onze problemen, die ze ons meedeelden in een secce e-mail:

“Four diesel injectors need to be replaced. 21 days waiting. Confirm if you want us to buy.”

Na wat heen-en-weer gemail – WAT ZIJN DAT 21 DAGEN?! ZIJN DAT WERKDAGEN? GEWONE DAGEN? HOEZO GE WEET NIET OF HET ER 21 OF MEER ZIJN WANT ALLES HANGT AF VAN DE BOOT?! EN WAAROM MOET DIE NET HERSTELDE INJECTOR ER OOK UIT?!- kwam ik dan tot mijn eigen zenuwinzinking in Kreta.

Frozen in Kreta

Na enkele moeilijke momenten vond ik dan toch uiteindelijk mijn innerlijke Elsa terug en kon ik het eindelijk ,go letten. We besloten de wagen toch te laten herstellen in Kreta, onze reeds geboekte boten te verzetten, wat vliegtuigtickets te boeken naar het vasteland en onze roadtrip verder te zetten met een hoop huurwagens.

Dat terwijl EsteVan geparkeerd bleef op Kreta. Eerlijk, ik zal toegeven dat ik al een Plan B tot Z had uitgewerkt, maar op 31 mei kregen we dan toch een verlossende e-mail: de wagen was klaar om opgepikt te worden. Met vier spiksplinternieuwe dieselinjectoren en een rekening die amper €600 boven de offerte lag (die wel peperduur was – als je denkt een business plan te hebben door Noord-Europese wagens te laten repareren in Kreta dan kan je dat maar beter wegbergen).

Meer nog: terwijl wij naarstig aan het werken waren, zagen we op onze tracker dat EsteVan gaan feesten was in Chersonissos. We kunnen dus stellen dat EsteVan meer gefeest heeft op Kreta dan wijzelf.

Vertrek naar Italië

Dus konden wij, net op tijd, vertrekken met de boot richting Italië. Beginnend aan onze terugweg richting België en Scandinavië. Met een klein hartje begonnen we aan de lange rit tussen de havens van Heraklion – Athene – Igoumenitsa.

Een eerste tussenstop maakten we in het Griekse Parga, vlakbij Igoumenitsa; een prachtige stop en een goede test voor EsteVan, want een rit van meer dan 400 km.

Het beklimmen van de hellingsgraad op de overzetboot deed hij ook feilloos en intussen rijdt hij vlotjes de kustlijn van Puglia in Italië af. Laten we nu hopen dat hij van z’n kinderziektes af is. Ik noteer alvast: ‘geen deep cleanses meer’.

Gerelateerde artikels

Ontdek alles over ons DIY camper verhaal via deze link: https://aufwiedersehengoodbye.com/category/blogs/diy-camper/