My birthday abroad – Fairytale versus reality

Versie 1: De sprookjesversie

13 december 2017, lang had ik er naar uit gekeken. Mijn eerste – en mogelijks enige – exotische verjaardag. ‘s Ochtends startte de dag met een speciaal verjaardagsontbijt: macarons en een cake. Exact zoals een verjaardag hoort te starten: met desserts.

20171213_091146.jpg

Birthday breakfast!

De dag had één doel: Borobudur. We kozen voor de avontuurlijke route: het zéér lokale transport. Met een becak vertrokken we naar een busstation dat nauwelijks voor die naam door kon. Het enige Indonesisch dat we machtig zijn, hielp ons verder: Borobudur. Na een klein uur wachten was het dan zo ver. De oude man bij de bushalte werd bijna gek en duwde ons met zijn laatste krachten op de piepkleine bus.

Op de piepkleine bus waren we de enige toeristen. ‘Borobudur’, blijven we herhalen aan de ‘conducteur’. Die was weinig spraakzaam en bevestigde alleen maar. Bij aankomst in Jombor, een groot busstation in Yogyakarta, reden we niet in de laan met ‘Borobudur’ boven. Die gekke Indonesiërs toch, met hun lak aan regels. Na ongeveer een halfuur begint het hevig te regenen en start een local in zijn beste Engels een gesprek met ons. Het echte leven onderweg.

We horen de local helemaal uit en absorberen al zijn kennis. Af en toe valt er een onwennige stilte, maar algemeen blijft het gesprek goed lopen. Tot de ‘conducteur’ op een lege stellingplaats stopt en ons plots van de bus haalt en op een totaal andere bus duwt. Nog steeds geen toeristen te zien. De regen blijft stromen. We rijden naar een bestemming waarvan we hopen dat het Borobudur is.

Na een reis van meer dan drie uur komen we aan in Borobudur. Daar trekken we richting homestay. Een enorm joviale jongeman begroet ons. Hij geeft ons boeken en foto-albums. De twintiger heeft een vrouw en een zoon. Als kind woonde hij vlakbij de Borobudur tempel en hij er alleen zoete herinneringen aan. Hij volgde lokale en buitenlandse toeristen. Dat we ook ‘nee’ mogen zeggen als locals vragen om met ons op de foto te gaan, drukt hij ons op het hart. Dat Indonesiërs dat echt wel begrijpen. Oh, en dan nog een truth bom: deze twintiger blijkt bijna veertig jaar oud te zijn.

Na een lichte lunch trekken we nog even kort richting homestay. Daar bespreken we plannen voor Borobudur: we gaan op 14 december de zonsopkomst bewonderen. Maar omdat het mijn verjaardag is, is er een grote verrassing: ook vandaag trekken we al naar de tempel.

Op de tempel geniet ik van de aandacht die mij ten berde valt. Ik ga op tientallen selfies/foto’s met de lokale bevolking en word onthaald als een westerse heldin. Zodra sluitingstijd nadert, dunt het volk uit en genieten we van deze magische locatie.

Ik had me geen betere verjaardag kunnen inbeelden.

IMG_20171215_195909_402

Mediteren bij Borobudur

IMG_20171215_200014_755

Tempel – detail

IMG_20171213_182439_592

Populair op mijn verjaardag!

IMG_20171215_181700_968

Nog geen dertig en al een dikke vette ader op mijn voorhoofd, maar verder zeer elegant.

IMG_20171215_181938_922

Poseren voor een erg hautaine fotograaf. She’s doing it right.

IMG_20171215_181745_668

Uitzicht over de velden.

IMG_20171215_181833_380

Een verjaardagswonder.

Versie 2: De realiteit

13 december 2017, lang had ik er naar uit gekeken. Mijn eerste – en mogelijks enige – exotische verjaardag. ‘s Ochtends startte de dag met een speciaal verjaarsdagsontbij: macarons en een cake. Exact zoals een verjaardag hoort te starten: met Jonas die vergeten was dat ik jarig was en ik die hem onmiddellijk een immens schuldgevoel kon aanpraten. Dat deze macarons en cake het laatste voedsel zouden zijn dat ik in 48 uur zou kunnen proeven, wist ik nog niet.

20171213_091148.jpg

Kaarsen uitblazen als een baas.

De dag had één doel: Borobudur. Jonas koos voor de avontuurlijke route: het zéér lokale transport. Hij had mijn vijfenzeventig smeekbedes voor iets luxueuzer transport niet bewust verwerkt. Met een becak vertrokken we naar een busstation dat nauwelijks voor dize naam door kon. Het enige Indonesisch dat we machtig zijn, hielp ons verder: Borobudur. Na een klein uur vertwijfeld staren was het dan zo ver: we bleken écht aan een bushalte afgezet. De oude man bij de bushalte werd bijna gek en duwde ons met zijn laatste krachten op de piepkleine bus. Nergens was er ook meer een indicatie dat de bus naar Borobudur zou rijden.

Op de piepkleine bus waren we de enige toeristen. ‘Borobudur’, blijven we herhalen aan de ‘conducteur’. Die was weinig spraakzaam en bevestigde alleen maar. Bij aankomst in Jombor, een groot busstation in Yogyakarta, waarschuw ik Jonas. Onze bus negeerde de laan voor bussen richting Borobudur en stationeert zich op een perron voor een totaal andere eindbestemming. ‘Die gekke Indonesiërs toch, met hun lak aan regels‘, zegt Jonas. Na ongeveer een halfuurt begint het hevig te regenen en start een local in zijn beste Engels een gesprek met ons: ‘This is not the bus to Borobudur‘. Het echte leven onderweg.

We horen de local helemaal uit: deze bus blijkt naar een stad te rijden ten oosten van Borobudur. We moeten zo snel mogelijk van de bus af, maar dit mag niet eender waar. Hij suggereert een aantal overstapplaatsen. We proberen hem te overtuigen om met de ‘conducteur’ te spreken en het probleem uit te leggen. Hier wordt weinig gehoor aan gegeven. Tot de ‘conducteur’ op een lege stellingplaats stopt. We zien een perron met ‘Borobudur’ boven en horen de local uit. Geen goed idee, zegt-ie. Op deze plaats stoppen eigenlijk geen bussen meer die naar Borobudur gaan. De ‘conducteur’ haalt ons van de bus en duwt ons op een totaal andere bus. Nog steeds geen toeristen te zien. De regen blijft stromen. We rijden naar een bestemming waarvan we hopen dat het Borobudur is.

Na een reis van meer dan drie uur komen we tot onze eigen grote verbazing aan in Borobudur. Daar trekken we richting homestay. Een enorm joviale jongeman begroet ons. Hij geeft ons boeken en foto-albums. De twintiger heeft een vrouw en een zoon. Als kind woonde hij vlakbij de Borobudur tempel en hij er alleen zoete herinneringen aan. Hij volgde lokale en buitenlandse toeristen. Dat we ook ‘nee’ mogen zeggen als locals vragen om met ons op de foto te gaan, drukt hij ons op het hart. Dat Indonesiërs dat echt wel begrijpen. Oh, en dan nog een truth bom: deze twintiger blijkt bijna veertig jaar oud te zijn. De ironie van het leven: op mijn negenentwintigste verjaardag lijkt onze gastheer meer twintiger dan ikzelf. Ik lijk vooral op.

Na een lichte lunch – waarvan ik niets proef – trekken we nog even kort richting homestay. Daar bespreken we plannen voor Borobudur: we gaan op 14 december de zonsopkomst bewonderen. Misschien ben ik toch echt te ziek om nog iets te doen vandaag. Mijn lichaam is een klokvaste tempel: op 13 december ben ik altijd ziek. Exotische oorden of niet. De pijnstiller die ik bij het ontbijt nam verliest zijn werking. De urenlange busrit heeft meer slecht dan goed gedaan. En dan wordt mij mijn levensdoel afgenomen: eten. Door een complete verstopping van mijn neus smaak ik niets meer. Oké, ik kan plots lepels sambal naar binnen werken zonder te verpinken en ik kan eveneens zonder drama te verkopen etenswaren eten die ik niet lust. Echt veel plezier beleef ik er niet aan. Omdat ik echter niet wil slapen/rusten op mijn verjaardag zaag ik Jonas de oren van het hoofd en overtuig ik hem om mij naar Borobudur te nemen. Omdat het mijn verjaardag is.

Op de tempel geniet ik van de aandacht die voornamelijk Jonas ten berde valt. Ik ga in op honderden verzoeken tot selfies/foto’s met de lokale bevolking. Jonas wordt onthaald als een westerse held met zijn reuzengestalte. Een sneeuwbaleffect blijkt snel gecreëerd. Urenlang staan we selfies te nemen op Borobudur. Op een bepaald moment is het zo erg dat ik geen tijd krijg om mijn neus te snuiten. Tot overmaat van ramp is een neus snuiten erg not done in het openbaar in Indonesië. Ik probeer zo lang als mogelijk in te houden, maar in een groep van honderden scholieren doe ik het dan toch. Mijn neus snuiten. Het stopt hen echter niet om selfies te nemen. Zodra sluitingstijd nadert, dunt het volk uit en proberen we te genieten van deze magische locatie. Na vijf minuten worden we – net als de lokale toeristen – buitengekeerd omdat we geen duur sunset-ticket gekocht hebben.

Met bonkende hoofdpijn, een neus die het wereldrecord ‘verstopt zijn’ wilt breken en spierpijn doen we een exit through the giftshop. Deze blijkt een kilometer lang te zijn. En toch eerlijk? Ik had me geen betere verjaardag kunnen inbeelden.

IMG_20171215_182022_049

Wachten op een rustig moment om een foto te trekken.

IMG_20171215_195742_050

Rustig betekent in Azië iets anders dan in Europa.

IMG_20171215_195830_825

Groep nummer #654

IMG_20171215_200049_299

Poseren met Europeanen is een must-do.

IMG_20171215_200127_739

Pose in the right direction.

IMG_20171215_195706_545

Meer schoolgroepen, meer!

IMG_20171215_200208_295

Loading, net zoals hun gsms.

IMG_20171215_200247_763

Het normale plebs – incluis wij – wordt buitengekeerd.

Oh, en het ‘genieten van de magische locatie’ deden we dan maar uitgesteld – op 14 december lokale tijd. Maar nog steeds 13 december Belgische tijd. Loophole!

IMG_20171214_065522_272

Technisch gezien was het nog 13 december op het westelijk halfrond. It counts!

 

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s