Een standaard uitstap voor wie Hiroshima bezoekt is het eiland Miyajima. Het is een eiland met een zicht uit de boekjes. Een van de meest gefotografeerde zichten. Dat wilden we uiteraard eens gaan checken.

Het werd een druk dagje met heel veel zon, heel veel volk en dus ook … heel veel wachten.

Dit is een blog uit onze Japan-reeks. Klik hier voor de andere blogposts gelinkt aan deze reeks.

Praktisch: Hoe geraak je in Miyajima?

Vanuit Hiroshima station neem je een trein en een ferry (er zijn nog andere opties, maar wij deden het zo)

• Trein: vanuit het centrum van Hiroshima de trein naar Miyajimaguchi Station.
• Ferry: vanuit het station van Miyajimaguchi is het 5 minuten wandelen tot aan de ferry-terminal. Je kan niet missen, gewoon de massa volgen (of de pijlen bij gebrek aan massa). De ferry brengt je in geen tijd naar het eiland.

Ons bezoek

Het was amper 9.30 ’s ochtends en toch heerste er al een gezellige drukte op het kleine eiland. De stroom mensen die de ferry genomen hadden liepen allen in de richting van de hoofdattractie van het eiland: de grote rode torii, deel van het grote Itsukushima-jinja complex.

Voor we het wisten stonden we aan te schuiven in een rij om het bijbehorende tempelcomplex binnen te geraken. We waren hier niet alleen.

Opgelet! Inkom (enkel cash!): 300 Yen per persoon.

Eens binnen was het tijd voor een tweede rij: deze voor het ‘fotopunt’.  Eerlijk: een half uur aanschuiven om een foto te nemen vond ik wat overdreven. Als je enkel een foto van de torii wil nemen, dan zou ik op deze drukke momenten de moeite niet doen. Er zijn nog vele andere plekken om gelijkaardige foto’s te trekken.

Belangrijk: deze attractie staat de helft van de dag in het water, de andere helft trekt het water zich terug (eb en vloed). Op die momenten is dat fotopunt absoluut niets meer waard. Mensen kunnen dan tot aan de torii lopen. Iets minder fotogeniek.

Allemaal omhoog.

Met de ‘Ropeway’. Je kan Mt. Misen, een heuvel/berg in het midden van het eiland beklimmen. Dat levert je een aantal honderd meter hoogteverschil en potentieel een paar liter extra zweet op. Volgens de borden doe je er anderhalf uur over. Of je neemt de kabelbaan (ropeway) tot boven. Tijdens golden week dien je te reserveren. Waren we niet van op de hoogte uiteraard, alles hopeloos uitverkocht.

We geraken niet tot boven, want te voet beginnen we er niet meer aan en er zijn nog vele andere plekjes om te ontdekken. Het eiland (of toch het stukje dat je gemakkelijk kan bezoeken), ligt bezaaid met mooie tempels en schrijnen.

Afsluiten doen we met wat souvenirhunten. We kopen een aantal lekkere koekjes en een ‘gouden kakske’. Het is wat je denkt. Er zijn niet overdreven veel restaurants op het eiland, des te meer winkeltjes waar je kleine hapjes kan kopen. Honger zal er niet zijn. En ja, ook hier staan er voldoende automaten.

Miyajima, de moeite?

De vergelijking met ‘Capri‘ een aantal jaar geleden, viel een aantal keer tijdens ons bezoek. Ja, ook hier was het enorm druk, misschien zelfs drukker, maar daar eindigt de vergelijking. Alles is zo goed geregeld in Japan. Ook al zit die boot of die trein vol, alles gaat nog steeds enorm vlot, waardoor de stressniveaus beperkt blijven. In Capri was het ook wel vlotjes 15 graden warmer, dat helpt ook niet meteen.

Wat ons betreft, enorm de moeite. Spijtig dat we de ropeway niet konden uittesten. Het geld dat we daarmee uitspaarden (2.000 Yen per persoon) gaven we met veel plezier uit aan enkele souvenirs. We vermoeden ook dat deze plek nog drukker kan, en dan wordt het wel net een beetje te veel …

Ook jammer! Atlas Obscura belooft ons dat de grootste Lepel van Japan hier te bezichtigen is. Wij vinden deze nergens terug. Teleurgesteld. Om de pijn te verzachten eten we okonomiyaki, een Japanse groenten/noedelpannenkoek, bij ons – Anneke en Jonas – gekend als: “heel veel eten”. De pannenkoek wordt op de hette teppan gelegd en gaart daar nog wat verder. Je hebt gegeten, voor geen geld.

Ook jammer! Een weekje na ons bezoek brandt de Reikado tempel op het eiland af. Er schiet niets meer van over.

Meer Japan?

3 weken Japan kan je niet samenvatten in 1 blogpost. Check hier het overzicht van onze avonturen in Japan.