Recentelijk herondekte ik de geneugten van fake fruitsapjes in plastic verpakking met een rietje dat hoegenaamd niet door dat gaatje wil. Dit inspireerde ons tot een bezoekje aan Capri, een eiland voor de Amalfi-kust. Onze beleving valt zo’n beetje samen te vatten als zo’n fruitsapje: ik vind het nog wel lekker (Anneke heeft smaak en dus zij niet), maar dat nieuwe rietje wil er onder geen beding meer in en dat is irritant (en nefast voor wereldrecordpogingen).  

Capri dus, het wereldberoemde eiland, begin september. Uitzichten (Monte Solaro), zwemmen en eten, zo zag onze dagplanning er uit. Eerste vergissing van de dag? We besloten te wandelen. Wandelen is leuk zegt u? Wat zeggen u 300 hoogtemeters in trapvorm en 32°c in de volle zon? Het was de hel op aarde.  

Onderweg kwamen naast onszelf we twee motivational coaches tegen: “don’t do it, the stairs just keep coming, we’re going back” (nvdr: ze gaven op net voor het einde en hadden geen water mee). Samen met een ander koppel besloten we toch door te zetten en haalden we de top … En leerden dat er op het wegje naar de top een constante stroom reed van… BUSSEN.  

Correct: we misten de memo. Terwijl wij daar stonden uit te hijgen en te puffen, kwamen de kleine busjes af- en aangereden.

Gelukkig konden we het laatste deel naar de top van Monte Solaro afleggen met een stoeltjeslift (was wel altijd al het plan). Het frisse windje deed deugd. Iedereen op de top liep rond met een frisse kop, wij liepen nog uit te lekken. Een frisse Cola dan maar! Heel veel goesting dan in een portie gekleurd suikerwater zonder suiker. Iets minder aan de prijs te zien: 8€ per flesje. Neen, danku. Gelukkig konden we hier wel genieten van de mooie vergezichten.

(Eerst met de stoeltjeslift terug naar het dorpje en dan de bus genomen naar beneden voor 2,4€ per persoon, extra pijnlijk). 

Het strand was vrij rustig in vergelijking met de massa volk die ondertussen in de haven rondliep. Het water deed ongelooflijk veel deugd en was verdiend. Na een half uurtje was het tijd om wat te eten te zoeken, Van al die inspanningen hadden we toch wel al wat honger gekregen.

We zochten een restaurant via Google Maps, liepen er heen en gingen vervolgens op het verkeerde terras zitten (Volledig mijn – Jonas, nvdr – schuld). Gevolg: zeer matig gegeten en een even matige bediening. Ons beeld van Capri werd er niet meteen beter op. Probeer het je eens in te beelden. Een restaurant waar je de rekening krijgt als je een dessert wil bestellen. Of ons Italiaans is echt maar matig natuurlijk.

Ondertussen was de haven veranderd in een kolkende massa. De rijen voor bussen, boten en het treintje naar boven waren ellendig lang geworden (vergelijk het een beetje met de Black Friday filmpjes die je soms te zien krijgt).  

Tijd om te vertrekken. Na nog een keertje rond het eiland gevaren te zijn (“hier een duur hotel, daar een duur hotel!”), zette de kapitein ons terug af op het vasteland.  

Massatoerisme is zo toch ons ding niet. Je hebt druk, heel druk en dan heb je Capri. Ik houd het in de toekomst bij fake fruitsapjes.

Meer Italië?

Lees dan één van onze artikels gewijd aan ons bezoek van Italië (deze reis en in het verleden)