Flashback naar onze trip uit 2015 naar Japan

Recent besloten we om 11 jaar na onze eerdere trip, opnieuw naar Japan te trekken. Tijd voor een flashback naar een specifiek moment dat nog regelmatig naar boven komt als we onze ‘wilde momenten’ uit Japan bespreken.

Alles draait rond het bezoek aan één van de vele Ryokans.

Op een bepaalde dag, ergens halverwege onze trip in 2015, kwamen we – volledig gepland voor alle duidelijkheid – in Minakami terecht. We boekten er ons duurste hotel van de trip (er was weinig anders in de buurt). Het was een ryokan (Ryokan Tanigawa). Een ryokan is veel meer dan gewoon een hotel. Het is een duik in het hart van de Japanse gastvrijheid. Al van bij onze binnenkomst werden we heel hartelijk onthaald. Schoenen uit, Japanse kimono aan en een volledig traditionele kamer met tatamimatten, een echt Japans toilet (ging open als je in de buurt kwam) en een eigen privé onsenbad.

Het personeel sprak ook hier ook enkel het meest hoognodige, maar je hoefde geen Japans te spreken om te genieten van de geweldige gastvrijheid ter plaatse. In het plaatselijke hotelwinkeltje kochten we enkele Studio Ghibli-prullaria. Ze kenden daar hun klassiekers.

Tijd om te eten.

Een kamer, volledig traditioneel, helemaal voor ons. Geen kaart om uit te kiezen, wel een volledig geprepareerd en zeer gevarieerd menu. Een menu bestaande uit allemaal kleine gerechtjes, met telkens een korte Engelse uitleg. Als ik me goed herinner, 7 gangen in totaal. Lekker dat dat was. Het restaurant leek geopend enkel en alleen voor ons. We voelden ons koning en koningin.

Een speciale ervaring

En die ervaring werd enkel specialer.

Tijd voor wat koetjes en kalfjes moeten ze gedacht hebben. “Waar gaan jullie morgen heen?” We hadden een trein geboekt, redelijk vroeg, de volgende ochtend. Het station was op ongeveer een kilometer van de ryokan.

Error. Dat ging niet lukken. Dat kon het personeel niet laten gebeuren. Er zaten beren in de buurt – of dat kon toch – je bent nooit zeker uiteraard. Normaal gezien was er een shuttle-service tussen de ryokan en het station, maar zo vroeg op de dag reed deze nog niet. Volgens hen zat er niets anders op dan onze trein te ‘missen’ en een latere trein te nemen. Beren waren een no-go.

Avonturiers die we waren, probeerden we het personeel nog te overtuigen, maar het hielp niet. Er werd ons verboden om de wandeling van 1 kilometer te voet af te leggen.

De oplossing: Een briefje vol excuses. Een treinreservatie missen als je gebruik maakt van een railpass in Japan, daar kunnen ze niet met lachen. We hadden dus een briefje met excuses nodig volgens het personeel. 2015 was nog niet meteen het moment waarop van alles een foto getrokken werd. Helaas hebben we dus geen foto meer van dat briefje, maar het betrof een half A4-blad, met een tekst in het Japans. Onleesbaar voor ons en Google Translate stond ook nog zo ver niet.

De volgende ochtend.

Onze trein bewust gemist. Met de shuttle naar het station en met bibberende benen naar het loket met ons ‘probleempje. Briefje bovengehaald. Even stilte, gevolgd door een knikje en een klein lachje. De tekst op het briefje waren excuses en de vraag om onze tickets te herboeken. Dit werd zonder probleem gedaan en we konden onze reis verderzetten.

Geen beren tegengekomen. Geen enkele trouwens op heel onze trip in Japan. Wel vaak aanduidingen gezien over het potentiële gevaar. We zullen onze berenbel maar meenemen binnen een paar maanden.

Even enorm ver terug in de tijd gaan?

Auf Wiedersehen Goodbye bestond nog maar net en de blogposts verschenen nog in het Engels. We schreven 4 eerdere blogs over Japan. Lees ze hier!