We hadden het al eerder over de Japanse gastvrijheid. Maar wat met die van de Noren? Was deze Noor uit Tromso een eenzaam geval? Een vreemde eend?

Geen idee, maar een mens mag dromen!

Even terugspoelen, want beginnen bij het einde is wat raar. Het begin was de nood aan een parkeerplaats voor Estevan om dat we dringend naar huis moesten. De uitdaging: we stonden niet aan de Belgische kust, maar helemaal noordelijk in Noorwegen, in Tromso. 4 dagreizen ver met de auto.

Een parkeerplaats nodig dus, voor enkele weken, in een land waar we niemand kenden. Of wacht toch misschien. Via de vader van een vriend van een vriend … van een vriend die in Tromso woonde konden we toch voor een oplossing zorgen. De kracht van het netwerk. Fantastisch en helemaal gratis.

We belden wat rond, keken op Park4night, maar vonden niets. Allemaal heel duur, te afgelegen of te vaag. en toen kwam de vader van een vriend van een vriend van een vriend. Zijn oplossing? Een school voor kinderen die extra zorg nodig hadden. Ruime klaslokalen, een kleine fitness, een keuken, een doucheruimte, toiletten en voor ons … de sleutels.

“Hier zijn de sleutels van de school.”

Wat we nodig hadden was een plek voor de nacht, een parkeerplaats en de volgende ochtend een taxi naar de luchthaven. Wat we kregen klinkt als een clickbait-titel, maar we kregen dus ‘een school’.

De sleutels kregen we van onze nieuwe beste Noorse vriend. Daar was de gastvrijheid. We konden gebruik maken van ‘zijn’ school tot morgen. Wat een luxe! De gratis douche, de keuken, de fitness (enkel naar gekeken), dat deed deugd.

We sliepen nog één nacht in Estevan en vertrokken dan de volgende ochtend naar de luchthaven om terug te vliegen naar België. “Ik kom jullie morgenvroeg halen en breng jullie dan naar de luchthaven”. Je leest het goed. Niet alleen de hele school, maar dan ook nog eens een gratis taxiservice naar de luchthaven. Niet dat dat zo ver was, maar toch.

Estevan lieten we achter op de parking van de school. Helemaal achteraan in een hoekje. Uit de weg, om even ‘vergeten’ te worden. Hij zou er uiteindelijk een dikke maand staan.

Eind goed, al goed.

En daar stonden we terug. 1 maand later, geland in Tromso, taxi genomen en terug bij de school. Estevan nog geen haar veranderd. Oké, onze batterij was leeggelopen, eigen fout, frigo niet afgezet. En de zon, die was in September niet zo actief meer.

De ochtend nadien hadden we afgesproken met onze gastheer. We hadden voorzien: Een grote doos pralines, om te delen met zijn collega’s. Hij nam ze met veel plezier aan. Met chocolade kan er niet veel fout gaan. Of hij echt zou delen, geen idee. Wat zou jij doen met een doos chocolade?

Maar dat was allemaal bijzaak. De essentie was dat een totale wildvreemde ons ‘in huis nam’, dat huis aan ons toevertrouwde, zonder vragen te stellen. Het bood een oplossing op een moeilijk moment.

En daarvoor: Danku. Oprecht.

Tromso

De rest van de stad? Daar hadden we eigenlijk niet echt tijd voor. De winter was in aantocht en Estevan had nog geen winterbanden. We namen een kijkje bij de kerk van Tromso (een grote driehoek) en wandelden wat rond in het centrum, maar kozen er dan toch voor om aan onze route van noord naar zuid te beginnen. Tromso naar Oslo, op net geen maand.

Meer Noorwegen?

Meer blogs over Noorwegen en onze avonturen kan je hier terugvinden! Noorwegen was echt één van onze favoriete landen tijdens onze trip van 12 maanden.