Opdracht #2: Plant een vlag op de hoogst beklommen berg.

Het begon ‘s ochtends in het Taroko National Park; één van de hoogtepunten van elke reis doorheen Taiwan. De dag voordien hadden we het park al verkend. Conclusie: geen enkele piek was hoog genoeg voor deze opdracht. Of toch: geen enkele piek waar je zonder vergunning heen kon. Daar bleken we namelijk hopeloos te laat voor.

IMG_20180325_215546_335

De beroemde Taroko Gorge.

IMG_20180325_220246_245

Eternal Spring Shrine in Taroko National Park.

IMG_20180325_215652_326

Wandeling langs de kloof.

IMG_20180325_220127_844

Helder blauw water.

IMG_20180325_215903_565

Bridge over troubled water. Sorry, ik kom ‘m niet laten liggen.

IMG_20180325_220049_407

Eén van de mooiste roadtrips ter wereld.

IMG_20180325_215619_127

Gigantische rotsblokken in de rivierbedding.

IMG_20180325_220205_761

Beautiful roads.

Dus begaven we ons verder van Taroko weg en begonnen we aan een lijdensweg als geen ander. Het eerste stuk stijgen viel best nog wel mee. Maar het pad werd hoe langer hoe smaller, de lucht elke stap een beetje ijler. Bij elke tegenligger greep angst ons hart vast: met de afgrond zo dichtbij konden we geen enkele misstap begaan.

Na 2000 meter braken we door de wolken: een fantastisch zicht en plots volle zon op onze snuit. Een boost voor het moraal. Onze eerste piek kwam dichterbij: op 3237 meter bereikten we het prachtige uitzicht dat Mt. Shihmen te bieden had. Het werd ons hier ook duidelijk hoe slecht we voorbereid waren op deze klim: Jonas in z’n korte broek; ik in m’n slechtste conditie. Dit terwijl alle Taiwanezen en Chinezen die we tegen kwamen gekleed waren alsof ze een week in de Siberische wildernis moesten doorbrengen. Als je je afvraagt hoe erg dit dan wel kan zijn? Wel, weet je wanneer iemand z’n jas uitdoet en de laag onder de jas gewoonweg een tweede jas is? Zo dus. Ik daarentegen liep er in m’n T-shirt.

IMG_20180325_221203_430

Views like these.

IMG_20180325_220817_335

T-shirt weather.

IMG_20180325_220843_686

Wandelen door de bergen.

IMG_20180325_221033_135

Easy peasy.

IMG_20180325_221059_537

Jonas maakt het pad.

IMG_20180325_220658_958

Boven de wolken.

IMG_20180325_221236_876

Keep on climbing.

IMG_20180325_221302_454

I just can’t get enough.

IMG_20180325_221345_002

Prachtig.

Zoals altijd wegen de laatste loodjes het laatst. Voor de hoogste piek moesten we nog een kleine 200 meter stijgen, naar 3417 meter: Mt. Hehuan. Met barstende koppijn worstelde ik me naar het hoogste punt. Voor de opdracht koos ik voor een digitale vlag: leave no trace, zoals ze zeggen. En als digitaal marketeer lijkt me dit ook het meest gepaste type vlag. Zo gepast zelfs dat ik mezelf er alvast de eerste prijs voor gaf:

sketch-1521989810986

Prijs voor beste vlag – gaat zoals je ziet – naar mezelf. Let ook goed op m’n sterke grip op de vlaggenstok.

P.S: Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik de beklimming van Mt. Hehuan op m’n eigen manier deed. Op de laatste 2,4 kilometer na gold het principe: I did it my way: on the highway.

NO REGRETS!!! #lazylastdays

IMG_20180325_220320_948

Het eerste deel: toen de wegen nog voldoende breed waren.

IMG_20180325_220512_025

Daar staat-ie dan beneden: onze Ford Focus.

IMG_20180325_220549_886

Zwaar werk zo’n beklimming: duizenden bochten + autoziekte = geklaag.

IMG_20180325_220441_548

Mini Cooper mag me contacteren voor dit promo-plaatje.

Mieren eten op het Bolaven Plateau

Na 48 slapeloze uren was het zo ver: Jonas en ik stapten op onze gedeelde motorbike richting Bolaven Plateau. Dit was de allereerste keer dat we een motor huurden – op de e-bike in Bagan na. In Bagan deelden we eveneens één e-bike: de elektrische machine zag nogal zwaar af van ons gedeeld gewicht en een topsnelheid van 30 km/u was exceptioneel. Nu was het tijd voor the real deal: een semi-automatische Honda met Jonas achter het stuur en ik achterop.

IMG_20180211_105601_925.jpg

It’s not a big motorcycle, just a groovy little motorbike – of dat zingen de Beach Boys alvast over Honda.

Jammer genoeg was dit ook het moment waarop we toch maar eens onze voorraad anti-malariapillen begonnen te nemen. Dit verklaart de 48 wakkere uren: elke keer ik het waagde mijn ogen dicht te doen, begonnen er plots doemscenario’s in mijn hoofd te spoken. Dus hield ik mij ‘s nachts bezig met het verzinnen van 68 motorongelukken, 32 plotwendingen over onze verloren Go Pro en moest ik ook plots alle vlaggen van de wereld vanbuiten leren via de Flags of the World Quiz van Sporcle.

Na 48 slapeloze – maar dus ook best leerzame – uren kon ik niet alleen alle vlaggen benoemen, maar kon de motorrit mij ook geen ruk meer schelen. Een soort therapie in rust, maar dan helemaal anders dan ik me had ingebeeld.

IMG_20180211_105333_001

Het Bolaven Plateau: verzameling van watervallen.

IMG_20180211_110716_795

Sooo pretty.

IMG_20180211_111530_802

Meer watervallen, meer!

Het Bolaven Plateau staat bekend om z’n koffie, z’n watervallen en z’n etnische minderheden. We reden de Big Loop en onze eerste niet-waterval-stop was bij Mr. Vieng. Deze koffieboer spreekt behoorlijk Engels (zeer zeldzaam hier) en zag wel brood in het toerisme. Hij zet zijn boerderij dus open voor bezoekers en leidt falang rond. Zijn tour focust zich voor 95% op koffie. De overige 5% laat hij toeristen dingen proeven die ze helemaal niet willen proeven. Heerlijke kerel. Bij een opgerold koffieblad hield hij halt en vertelde ons dat het blad propvol mieren zat. Vervolgens gaf hij een tik tegen het blad en zagen we honderden mieren panikeren. Terecht, want 1 seconde later nam Mr. Vieng het blad vast met beide handen, plette hij het blad met de honderden mieren erin en liet ons vervolgens het bloedbad aanschouwen. En dat stonk: naar een mix tussen azijn en citroen, maar dan toch vooral azijn. Proeven? Mnee, liever niet. Mr. Vieng had alle mieren voor zichzelf.

IMG_20180215_152254_015

Mr Vieng, een goedlachse koffieboer.

IMG_20180215_152509_316

Koffievrucht aan de boom.

IMG_20180215_152403_615

Gedroogde koffiebonen.

We zetten onze reis verder richting practige watervallen, mooie jungle en koffieboerderijen. We beslissen om toch ook de tour bij Mr. Hook te volgen. Hoewel ik zelf geen koffie drink, leek dit me wel een interessante tour: Mr. Hook spreekt niet alleen over koffie, maar ook over het leven in zijn dorp/stam. En het leven van Mr. Hook leest als een telenovelle: telkens je denkt dat het niet absurder kan, weet hij je te verrassen.

IMG_20180211_100652_298.jpg

Mr. Hook tijdens zijn tour.

Mr. Hook is de enige Laotiaan in zijn dorp die Engels spreekt. Hij heeft de Wikipedia-pagina over koffie dan ook helemaal vanbuiten geleerd en kan urenlang vertellen over de origine van de koffieboon, de naam ‘koffie’ of de drank zelf. Wanneer hij uitverteld is over koffie, spreekt hij graag over het leven in zijn dorp. Zijn dorp leefde nog niet zo lang geleden volledig afgezonderd van de wereld: geen elektriciteit, geen contact met andere dorpen, geen televisie: niets. Ze hadden volledig hun eigen wetten – die ze nu nog steeds naleven: kinderen worden uitgehuwelijkt vanaf achtjarige leeftijd, meisjes zijn vaak zwanger rond hun twaalf/dertien. Er zijn drie kerkhoven: eentje voor mensen die ‘goed’ gestorven zijn (ouderdom, ziekte,…), eentje voor mensen die ‘slecht’ gestorven zijn (ongeluk) en eentje voor zwangere vrouwen die tijdens hun bevalling sterven. Zwangere vrouwen die op het punt staan te bevallen, moeten het dorp verlaten en naar dit laatste kerkhof gaan. Overleven ze de bevalling dan nemen ze het kind na plusminus tien dagen terug mee naar het dorp. Daar moeten ze over vuur stappen om vervolgens het kind te presenteren aan de vader. Vervolgens vraagt die of het een ‘goed’ of ‘slecht’ kind is: goede kinderen worden geaccepteerd, ‘slechte’ kinderen worden weggedaan. Volgens Mr. Hook antwoorden de vrouwen steeds dat het een ‘goed’ kind is. Heeft de vrouw minder geluk en overleeft ze de bevalling niet dan wordt ze rechtopstaand begraven. Dit duurt drie dagen: de eerste dag wordt ze begraven tot de knieën, de tweede dag tot het middel en de derde dag volledig.

Bon, je leest het al: een bezoek aan Mr. Hook laat je niet onbewogen. Zijn stam gelooft nog heel erg in goede en kwade geesten en alles dat ze doen staat in teken hiervan. Zo offeren ze bijvoorbeeld puppies. Het is een hele eer wanneer je puppy verkozen wordt als offer. Vervolgens stampen ze de puppy tot hij sterft: door hem pijn te doen, gaan de ‘kwade geesten’ in de puppy en als hij dood is, worden ze verdreven.

Alsof het leven daar nog niet hard genoeg klinkt, is Mr. Hook een echte outcast. Hoewel mannen een nogal luxe-bestaan leiden in de stam (ze mogen meerdere vrouwen hebben, moeten niet echt werken,…), zag Mr. Hook het toch allemaal niet zo goed zitten. Bij zijn eerste uithuwelijking overtuigde hij zijn jongere broer om met het meisje te trouwen. Zo kon Mr. Hook zelf school blijven lopen. Eenmaal getrouwd mag dit namelijk niet meer. Bij zijn tweede uithuwelijking overtuigde hij zijn neef om met de nieuwe uitverkorene te trouwen. Zo kon hij uiteindelijk naar de universiteit. Toen vonden zijn ouders het wel genoeg. Via het dorpshoofd – er bestaat namelijk geen geschreven of gesproken taal in hun gemeenschap – contacteerden ze een professor in Paksé. Die bracht vreselijk nieuws aan Mr. Hook: zijn oma lag op sterven. Als hij haar nog wilde zien, moest hij onmiddellijk naar zijn dorp terugkeren. Eens aangekomen bleek oma springlevend en stond er een bruid en ultimatum klaar: Mr. Hook zou onmiddellijk trouwen of nooit nog welkom zijn.

Alsof menig script writer voor zo’n verhaal geen tonnen LSD nodig heeft, wordt het allemaal nog zotter wanneer blijkt dat Mr. Hook na zijn huwelijk de bloemetjes toch nog wat heeft buitengezet. Mr. Hook had seksuele betrekkingen met een buitenlandse vrouw: een big no-no in de gemeenschap. Na heel wat ontkenningen, kwam dit uiteindelijk toch uit bij een soort waarzeggerij die de moderne rechtstaat te kakken zet. Alle mannen van het dorp moesten een stok in rijst zetten en alleen de stok van Mr. Hook bleef rechtstaan in de rijst. Hij was dus de man die het ongeluk naar het dorp bracht.

Sindsdien is Mr. Hook bijna nergens meer welkom in zijn eigen dorp. Hij mag het dorp echter ook niet meer verlaten, omdat z’n dorpsgenoten geloven dat hij ongeluk brengt telkens hij weggaat. Bovendien krijgt hij dagelijks tientallen toeristen over de vloer – iets dat zijn gemeenschap niet apprecieert. Daar komt bij dat Mr. Hook probeert de jongere generatie bij te scholen – zo stuurde hij bijvoorbeeld z’n jongere zus weg uit het dorp naar school. Hij leert kinderen dat de aarde rond is, dat deze rond de zon draait en dat niet alle toeristen Amerikanen zijn die oorlog komen zaaien. Hij heeft ook ethische bezwaren bij het uithuwelijken van jonge meisjes, zeker aan oude mannen. Mr. Hook is er dan ook van overtuigd dat hij op een dag vermoord zal worden door de dorpsoudste.

Voor zo’n verhaal bestaat er maar één woord: SHOOK. En als een man met zo’n intriest levensverhaal mieren bovenhaalt dan kan je alleen maar instemmen om ze op te eten. Dus zo kwam ik te weten dat mieren smaken zoals ze ruiken: naar azijn en citroen. Een smaak die volledig overeenstemt met het zure leven van Mr. Hook: gevangen in een gemeenschap waar hij niet weg kan, maar ook niet thuis is.

IMG_20180211_100607_355

Mieren: niet mijn favoriete voedingsbron, maar toch nog 100x beter dan bijvoorbeeld rode biet. Bij deze ook weer een #ehsaldmc-opdracht volbracht!

IMG_20180211_105940_341

Na de verhalen van Mr. Hook krijgt het Bolaven Plateau toch een andere kleur.

IMG_20180211_110133_106

De natuur blijft wel wondermooi.

IMG_20180211_110230_184

Geen gevaarlijke slangen gespot, wel creepy crawlies.

IMG_20180211_111647_999

De creepy crawlies zijn het allemaal waard met een zicht als dit.

IMG_20180211_111610_701

Zo veel watervallen dat je over de ene naar de andere kan wandelen.

IMG_20180211_110852_879

Genieten van het zicht.

IMG_20180211_110422_417

Mooier gezelschap dan de spin.

IMG_20180211_110514_003

NOG mooier gezelschap.

IMG_20180211_110933_599

Favoriete waterval.

IMG_20180211_110015_685

De hippies zijn ook gepasseerd.

IMG_20180211_100142_338

Jonas kwelt graag kleine, hongerige katten.

7 onvergetelijke ervaringen in Sardinië

Begin juni doorkruiste ik samen met 4 vrienden het Italiaanse eiland. Een hoogmis van prachtige landschappen, lekkere gelati en vriendschap. Hieronder mijn persoonlijke zeven hoogtepunten.

La Maddalena

We mochten ook allemaal 5 minuutjes varen naar de ‘vuurtoren op het eiland’ waar de kapitein gretig heen wijst. FC De Kampioenen gewijs bleken er twee vuurtorens te zijn.

1. Zeiltocht in La Maddalena Archipelago

Toegegeven, op het moment zelf niet meteen mijn moment suprême. Na een uitgebreide risicoanalyse besloot ik mijn doodsangsten op het dek uit te zweten. Vastbesloten dat mijn overlevingskansen daar hoger zouden zijn dan in de kajuit. Terwijl de boot vervaarlijk horizontaal boven het water zweefde, nam ik afscheid van mijn vrienden en stuurde ik een sms aan Het Lief. Ik nam mentaal afscheid van al mijn aardse bezittingen: die fotocamera zou een val in het water beslist niet overleven en met mijn smartphone had ik met het smsje naar Het Lief net mijn laatste wapenfeit gepleegd. Laat één ding duidelijk zijn: I have no chill. Intussen schaterden mijn collega-passagiers en beleefden zij de tijd van hun leven. Die tijd beleefde ik ook zodra ik van de zeilboot in het zalige Mediterraanse water sprong.

Maddalena

Gouden Tip: In het water kan niemand zien hoeveel doodsangsten je al uitgezweet hebt die dag.

2. Tocht door Gola di Gorropu

De marketing van de Gola di Gorropu zit alleszins goed in elkaar: de kloof wordt aangeprezen als de Grand Canyon van Europa. Die titel moet het dan wel delen met een resem andere Europese kloven, zoals de Gorges du Verdon of de Tara River Canyon. Slechts één manier om te weten hoe deze kloof zich verhoudt met zijn Amerikaanse broer: op onderzoek uit gaan.

Waar ik in de echte Grand Canyon nog op topniveau was en Het Lief gezwind achter mij liet tijdens afdaling én beklimming had de Europese Grand Canyon een ander effect op mij. Tijdens het beklimmen van de vele rotsblokken stak mijn hoogtevrees onverwacht snel de kop op en begon ik ongewild een Griekse tragikomedie uit te beelden. Dramalama on the loose. Ik zou kunnen zeggen dat ik ‘gewoon de stalen zenuwen van mijn vrienden’ wou testen, maar in realiteit was het allemaal helemaal niet stoer. Wel stoer: de half-man, half-berggeit die op zijn moccasins door de kloof dartelde. Op het moment zelf haalde deze halfmens/halfgod het tikkeltje zelfvertrouwen dat nog overbleef compleet naar beneden.

Gola di Gorropu

Een geboren berggeit? Dan is de Gola di Gorropu jouw natuurlijke habitat. Een gewone menselijke sterveling? Dan doe je best stevige wandelschoenen aan met voldoende grip. De stenen kunnen spekglad zijn.

Ondanks het drama dat zich afspeelde in de kloof bleef de natuurpracht overeind. En hoewel de Gola di Gorropu mij eerder aan Zion National Park deed denken dan aan de Grand Canyon blijft het een grootse canyon.

3. De mooiste straatkatten van Europa

Als je door de vorige twee verhalen denkt dat ik de grootste angsthaas van België ben… dan heb je waarschijnlijk gelijk. Maar één ding doe ik onbesuisd: het zoeken naar (straat)katten. Smalle, louche, slecht belichte steegjes? Geen probleem als er een kat huist! Een verticale klim van 1000m? Geen probleem als er op het einde een kat zit*.

* In theorie; gelieve mij hier niet in realiteit aan te houden.

Eén conclusie: Sardinië heeft prachtige straatkatten. Een absolute meerwaarde in het straatbeeld. Geen fan van katten? Kijk dan zeker niet hieronder.

Kat

Een doodgewone straatkat in Sardinië. 10/10 voor fluffynessfotogeniekheid en die groene ogen. +1 voor sassyness: kijken mocht, aanraken absoluut niet.

4. Roadtrippin’

Wat maakt Sardinië zo mooi? De ruwe kustlijn, de stranden, de kliffen… het landschap. Hoewel de afstanden in Sardinië niet te onderschatten zijn (op vele wegen mag je maximaal 50 km/u rijden) word je beloond met prachtige vergezichten. De auto regelmatig aan de kant zetten en zoeken naar een uitzichtpunt loont dus.

Kust

Af en toe moet je het meekelen met Adele stoppen. Als je dan stopt bij een prachtig uitzichtpunt hebben niet alleen de oren van je medepassagiers de nodige rust, maar krijgen hun ogen er ook nog wat voor.

5. De charmante Italiaanse straatjes

Of we nu op een regenachtige dag stopten in Castelsardo of op een zonnige dag in Bosa: de straatjes streden telkens om de titel ‘het meest pittoresk’. Nog een pluspunt: de straten werden niet overspoeld door een horde toeristen. Je kon dus 100% genieten van hun charme. Zowel in Castelsardo als in Bosa waren de huizen bovendien in prachtige kleuren geschilderd.

Bosa

Typisch straatje in Bosa. En nee: ik heb geen mensen moeten weg ‘shoppen.

6. Food, drinks en gelati

Een gebied waar ik wel op mijn sterkst ben: food, drinks en ijsjes. Véél ijsjes. Mijn favoriet? Nocciola. Mocht ‘t Galetje in Leuven dit lezen: als jullie Nocciola maken, bel mij en ik koop al jullie voorraad in. IJs met hazelnootsmaak is Gods geschenk op aarde en als het dan nog écht Italiaans ijs is dan heb je dubbel geluk. Drie weken later heb ik nog steeds afkickverschijnselen. Los van het ijs heb ik ook enorm genoten van de lekkere pasta’s, visfilets en mocktails. En heb ik ontdekt dat pizza niet typisch Sardiens is. Wat me er niet van weerhouden heeft om er toch meer dan genoeg van te eten.

Drankje

Als ik een ijsje vast heb, moet ik dat onmiddellijk oplikken. Gelukkig is er wel beeldmateriaal van deze lekkere mocktail. Al had dat ook niet veel gescheeld.

7. Friends en fun

Oké, een beetje cheesy, maar het reisgezelschap maakt een groot deel uit van de reis. En hier had ik geluk om herenigd te zijn met oud-klasgenoten. Gelukkig ging het niet heel de reis over SEO, affiliate marketing of data marketing. Er werd lustig meegezongen in de auto, verhalen uitgewisseld over een stuk pizza of rustig op me ingepraat op momenten dat ik het nodig had (cfr. Gola di Gorropu). En hiervoor kan ik alleen maar zeggen: bedankt!

Friends

Friends + sun = fun.

Praktisch

  • Vliegen kan makkelijk met Brussels Airlines vanaf Zaventem naar Sardinië. Wij vlogen op Olbia en maakten zo een lus doorheen heel Sardinië. We deden dit op acht dagen.
  • Voor de zeiltocht naar La Maddalena boekten we in Palau een kleine zeilboot (8 passagiers; 2 bemanningsleden). De zeilboot doet dezelfde eilandjes aan als de grotere toeristische boten, maar dan in omgekeerde volgorde. Zo mijden ze overbevolking op de kleine eilandjes. Wij vaarden met Il Botta Dritta V. Tip: zorg voor cash geld als je in Palau een boot wilt boeken.
  • De Gola di Gorropu kan je via twee aanvangsroutes beginnen. Een makkelijke (vrij platte) route van 6 km of een zwaardere route (met +/- 700m hoogteverschil) van 4 km. Eens aangekomen in de kloof betaal je 5 euro om de kloof zelf te verkennen. Daar kan je makkelijk de groene (makkelijke) en gele (iets moeilijkere) route volgen. De rode rode is voor experts, incluis gear. Zorg voor voldoende water. Bij de Gola di Gorropu zelf kan je je waterfles vullen met drinkbaar water.
  • De wegen in Sardinië zijn goed onderhouden. Hoewel de afstanden meestal niet lang zijn, moet je voldoende tijd rekenen om van punt A naar punt B te rijden. Op vele wegen geldt een maximumsnelheid van 50 of 80 km/u. We kozen ook steeds voor de scenic routes. Hou er rekening mee dat de wegen in Sardinië zeer bochtig kunnen zijn. Last van wagenziekte? Neem dan zeker medicatie mee (of koop deze ter plaatse).