We laten Miyazaki achter ons en trekken richting Aso (vulkanen, teaser!). Op de tussenweg stoppen we nog langs enkele plaatsen, eentje daarvan Is Takachiho Gorge.

Op het wereldwijde web aangeprezen als een ware pracht, dat moesten we dus zeker eens gaan checken. GPS ingesteld op een parking, beetje zenuwen – het was allemaal niet zo 100% duidelijk.

Gelukkig deed Japan weer alles wat het beloofde (even vergeten): een parking en een plannetje alsof het niets was.

Dit is een blog uit onze Japan-reeks. Klik hier voor de andere blogposts gelinkt aan deze reeks.

Takachiho waar?

Goed, de parking hadden we vrij vlot gevonden. Helaas betekende dat ook wel dat we onze Toyota Corolla, met zeer actieve airconditioning moesten achterlaten. De temperatuur viel met 24°c op papier nog wel mee, maar de zon brandde al lekker hard. Gelukkig was de weg naar de kloof redelijk ‘overdekt’ door een dichte begroeing en viel er nog goed wat schaduw.

De kloof zelf was heel mooi, en ja, dat levert mooie plaatjes op voor de socials, maar uiteindelijk viel het geheel toch wat tegen. Even alles op een rijtje:

• Het internet maakt je helemaal gek met hoe mooi het daar is (Correct, het is daar wel mooi)
• Het internet vertelt er niet bij dat de kloof slecht een paar honderd meter lang is en dat het mooiste stuk net die laatste 50 meter zijn (Hadden ze wel mogen vermelden)
• Je kon een roeibootje huren, daar waren we te laat voor (altijd uitverkocht blijkbaar). Op zich nu ook weer niet zo’n ramp. Enkel die laatste 50 meter konden geroeid worden (Een beetje een tourist trap).
• En dan ook: iedereen wil uiteraard op dat ene plekje zijn. Rijen dik op sommige plaatsen. Net dat ietsje te druk (Run, Jonas & Anneke, run!)

Tongtwister: Amanoyakukawara!

Weg van de drukte. Een paar kilometer verder stond er nog een schrijn op het programma (naam hierboven!). Daar was het iets rustiger. We zochten een parking en vonden de gratis parking aan de rand van het dorp. Veel volk leek er niet te zijn: we stonden er helemaal alleen.

Een grot, een schrijn, maar vooral: duizend miljoen miljard kleine gelukstorentjes. Mensen komen hier geluk afdwingen (of het toch tenminste beleefd vragen) door torentjes te bouwen. Wij kijken toe.

Lokale specialiteiten.

Anneke eet nog een lekker ijsje, ik besluit wat gek te doen en eet rijstbollen op een stok. Geen idee wat er allemaal inzat (ja, rijst, ik weet het). Ze waren zwart en niet bepaald heel lekker. Maar kom, we eten/snacken voor een paar euro weer heel lokaal.

Daarna keren we terug naar onze favoriete bron van airco. We staan nog steeds helemaal alleen op de parking.

Doen, of toch maar niet?

We blijven wat achter met gemengde gevoelens. Op zich is de kloof wel mooi, maar hij wordt wat overrompeld door toeristen én is eigenlijk maar heel klein. Verkeerd moment uitgekozen?

Tijd over? Zeker doen!

Strak schema? Misschien beter skippen.

Meer inspiratie nodig?

• Aso: Wandelen, Tips en Uitzichten
• 
  Voeten van het dashboard!
• 
  Een kleine kloof zoeken en vinden: Takachiho Gorge
• 
  Miyazaki Ontdekken: Van Rijstvelden tot Kasteelsteden
• 
  Maastricht: op bezoek bij André Rieu