Een dagje niets te doen? Ga dan eens op bezoek bij André Rieu. Met een beetje geluk is hij thuis in zijn huisje in het centrum van Maastricht, dat met het torentje, ja. Jup, een gids vertelde ons dat wanneer hij thuis is, gewoon in het centrum van Maastricht woont.

Hij was thuis, de dag dat we er waren. Dat was duidelijk omdat het hele Vrijthof er door werd ingepalmd. Het grote plein had nu zijn eigen tempel en 11.000 stoeltjes (dat heb ik even moeten opzoeken. In de zomer geeft André Rieu er namelijk enkele optredens in openlucht.

Wij hadden echter geen tickets voor het optreden. Heel veel anderen duidelijk wel, het was druk in Maastricht. Geen concert? Waar hebben we ons dan wel mee kunnen bezighouden?

Een wandeling in het (oude) centrum

Maastricht is niet te groot en dus perfect bewandelbaar. Wij liepen zonder een echt doel (buiten deze hieronder nog beschreven) rond. Zo kwamen we voorbij het Vrijthof, kooien met kleine vogeltjes, grote, oude gebouwen en … de Berenkuil.

De naam zegt het zelf al wat. De beren zelf zijn er niet meer. Vroeger was deze Berenkuil een plek waar een aantal beren zaten. Te bezichtigen door het publiek. Nu is het een aanklacht geworden. Er staan enkel nog beelden van uitgestorven diersoorten. Telkens met een woordje uitleg. Alle dieren kwamen aan hun einde op een idiote manier (eentje werd domweg overreden op straat. Zonde).

Boekhandel Dominicanen.

Torenhoge verwachtingen hier. Een boekenwinkel in een voormalige kerk. Meer nog, al dan niet zelfverklaard de mooiste boekenwinkel ter wereld.

Of het de mooiste was, dat weet ik niet. Daarvoor waren de verwachtingen misschien net een beetje te hoog. Het was wel de warmste. De middenbeuk van de winkel bestond uit enkele verdiepingen en hoe hoger je ging, hoe warmer het werd. Op de eerste verdieping was het nog net doenbaar, op de tweede waande je in een sauna.

Dat laatste joeg ons eerlijk gezegd snel weer na beneden. Geen veroveringen hier en we gingen met lege handen terug naar buiten.

Natuurhistorisch Museum

Het is ondenkbaar om als geschiedenisliefhebber Maastricht te bezoeken zonder een bezoekje te brengen aan de Mosasaurus. Dacht je dat haaien dieren waren om schrik van te hebben, dan mag je blij zijn dat de Mosasaurus al uitgestorven is. Als echte fans van alles wat er zich miljoenen jaren geleden op onze aardbol afspeelde, moesten we hier dus wel eens een kijkje gaan nemen.

Geen superspectaculair museum. Wel de museumshop geplunderd (uiteraard).

En aan de mensen uit Frankrijk die die eerste Mosasaurus nog altijd voor hun houden: geef die eens terug aan Maastricht!

De Grotten onder de Sint-Pietersberg

De echte reden waarom we een dagje naar hier gekomen waren. Een wandeling onder de grond (12°c) en een geschiedenisles over Maastricht.

Met niet meer dan enkele sterke lampjes en een ervaren gids trokken we het grottenstelsel in. Iets dat je best niet doet zonder die gids, want je loopt gegarandeerd verloren. Er staan nergens wegwijzers en er is geen bereik voor je GPS. Wij dus braaf de gids volgen.

Goed. Grotten is eigelijk al een slecht woord, want er is niets natuurlijks aan deze grotten die gebruikt werden voor het bovenhalen van mergel (zachte kalk). Dat begon klein, maar uiteindelijk zit er nu, onder Maastricht en omstreken een kilometerslang netwerk van gangen, groot en klein.

Extraatje: in de tweede wereldoorlog werden de grotten ook gebruikt om Nederlandse kunstschatten op te slaan in Kunstkluis nummer 9 (er waren er dus elders nog minstens 8 andere). Onder meer De Nachtwacht van Rembrandt heeft er een tijdje opgeslagen gelegen, opgerold, ver weg van al het geweld. Wij boekten de wandeling inclusief de rondleiding in de kluis, absoluut de moeite.

Tickets kan je hier terugvinden (je vindt er ook nog een hele hoop andere wandelingen)

Maastricht?

Gewoon doen. Laat gerust jullie ervaringen achter in de comments!