De prijs voor beste woordspeling ga ik er niet mee winnen. Gaan er meer mensen stoppen en het stadje bezoeken waarover dit korte stukje gaat? Hopelijk! Is het het einde van de wereld als je je motor toch een versnelling hoger schakelt en meteen doorknalt naar Odense? Vermoedelijk niet.

2009

Middelfart in 2009: een klein dorpje, dat nauwelijks een scheet groot leek te zijn (opnieuw. sorry). We hadden een auto gehuurd in Kopenhagen en reden op goed geluk van het oosten naar het westen en kwamen dit stadje ergens halverwege tegen. Er was een groot hotel waar we ‘betaalbaar’ konden overnachten, een soort conferentiehotel waar in de zomerperiode betrekkelijk weinig conferenties plaatsvonden. Wij content.

Er leek niets te beleven in Middelfart, dus zochten we iets op in onze gids: even omrijden naar Jelling (3 kwartier en even lang terug) om twee Runenstenen te gaan bezichtigen. Het was al wat later op de dag, maar toch konden we niet aan de drang weerstaan. Wat konden we anders doen? Grote teleurstelling. Niets aan, aan die twee stenen. Het waren naemelijk gewoon twee stenen. Na het stenenfiasco reden we terug en constateerden we – maakten we onszelf toen wijs – dat enkel het McDonalds restaurant aan de overkant van het hotel was open. Hier was werkelijk niets te doen.  Restaurants leken niet te bestaan.

2023

Het was verleidelijk om opnieuw bij die stenen te passeren. Tegenwoordig hebben ze er naar het schijnt een dak boven geplaatst. Goed nieuws voor onszelf: moesten we ons bedenken, op de terugrit passeren we er normaal gezien gewoon. Nu al het hoogtepunt van onze trip. 

Middelfart in 2023 leek helemaal anders – of we hebben in 2009 uiteraard niet goed opgelet. Dat grote hotel waarvan eerder sprake lag ‘plots’ helemaal aan de rand van de stad en Middelfart had plots zowaar een centrum dat overdag bruiste van het leven. We parkeerden naast een soort cultureel centrum met bibliotheek en cinema op een parkeerplaats speciaal voor campers. Dag na dag stond die redelijk vol.

De mensen vonden de weg naar dit kleine stadje. Restaurants, winkels, toeristen, Middelfart had het allemaal. Zelfs een museum volledig gewijd aan klei (of toch aan de kunst die men hiermee kon maken). Een deel hiervan kan je gratis bezichtingen, gewoon op de parking en in de tuin van het museum.

Nog even en ik zou het zowaar gezellig gaan noemen. Ongezellig waren de rekeningen in de supermarkten. De restaurants hebben we uit besparingsoverwegingen niet gestest. Wel opmerkelijk dat alles hier heel vroeg sluit (maar dat is algemeen). Alles behalve de supermartken.

Is Middelfart the place to be? Waarschijnlijk nog steeds niet, maar dat schijn kan bedriegen of toch dat dorpen kunnen groeien en veranderen, lijkt nu wel duidelijk te zijn. Destijds kozen we het dorpje als tussenstop om niet in één keer van west naar oost te moeten rijden. Nu kozen we ervoor om niet tot in Odense te rijden omdat daar de parkings voor campings te beperkt of te duur waren. Het was een ideale tussenstop waar we toch een viertal dagen zijn blijven plakken. Je kan er leuk wandelen, hebt een overdaad aan winkels en restaurants en wij logeerden in de haven, met zicht op de Storebaelt-brug. Er zijn ergere dingen in het leven.  

Meer lezen?

Ontdek alles over ons DIY camper verhaal via deze link: DIY Camper!

Al onze schrijfsels over Denemarken vind je hier