Een verborgen Pinball-museum in Parijs

Als kind heb ik een tijdje boven het café van mijn opa gewoond. Het was een typisch Vlaams café, met enkele standaard zaken. Er kon gekaart worden, er was een jukebox, een kickertafel (met de ‘sjotterkes’ spelen) en er stond ook een tijdje een echte flipperkast, een pinball-machine. Als kind is er niets leuker dan flipperen (naast voetballen, kampen bouwen, met vuur spelen en een goed boek van ‘De Rode Ridder’ lezen natuurlijk.

Mettertijd verdween de flipperkast (dat ding maakte nu ook echt veel lawaai) en ondertussen is het café ook al verleden tijd. De herinnering bleef uiteraard nog wel sluimeren.

Fast forward naar een slordige 25 à 30 jaar later. Anneke en Jonas staan voor een poortje. Ze hebben een code gekregen om dat poortje te openen. Daarna moeten ze bellen aan de blauwe deur.

We staan in Parijs, voor wat een appartementsgebouw lijkt. Dat is het ook, maar met het gelijkvloers is er iets aan de hand. Er zijn geen ramen, je kan niet binnenkijken. Alles lijkt zijn beste tijd wat gehad te hebben.

Avontuurlijk als we zijn, bellen we aan (dat stond in de instructiemail). Een wat oudere man doet open, de geur van ‘oud’ komt ons tegemoet. We zijn aangekomen in het walhalla voor de Pinball-liefhebber. Zo ver we kunnen kijken: flippers!

Tijd voor pinball!

De 4 uur gaan in. Na een korte uitleg worden we losgelaten op een paar honderd pinballmachines. Alles is inbegrepen in de prijs, we kunnen ons onbeperkt uitleven en besluiten van oud naar nieuw te werken. Sommige toestellen zijn echt ‘verslavend’. Toch nog één keer proberen om die topscore te verbreken? Geen idee hoe die puntentelling werkt. Soms gaat het snel, soms lijkt punten scoren onmogelijk.

De pinball-machines staan opgesteld alsof Taylor Swift er zich mee gemoeid had: per ‘era’ De oudste toestellen gingen terug tot de jaren 30 van de vorige eeuw. De zalen lijken eindeloos door te lopen. Zijn we nu net verloren gelopen? Ergens valt het licht uit. Hoort er bij.

Het aantal echt recente machines is eerder beperkt, maar dat hoeft geen probleem te zijn. Er is keuze genoeg.

En hoe gaat dat dan, praktisch?

Het museum is enkel open op zaterdag en enkel op afspraak. Via een website die is blijven stilstaan ergens in de jaren ’90 vind je een emailadres waar je naar kan mailen. Ik haalde mijn beste Deeple-Frans naar boven en vroeg beleefd om een bezoekje. Dat kon. 20€ cash, geen kaarten. De mail met instructies volgde snel.

Allemaal zeer geheimzinnig, maar de moeite waard. In een notendop:

Ons verdict?

Het museum overtrof onze verwachtingen op alle mogelijke manieren.

  • Het proces van reservatie en ‘vinden’ van het museum (nabij Metro Porte De Clignancourt)
  • Het enorme aantal machines en het ‘lawaai’ dat deze maken.
  • Het aantal keer dat de elektriciteit uitviel toen we op ‘start’ duwden.
  • De geur van oude machines, gemixt met de geur van een occasionele kortsluiting.
  • Het feit dat al die machines gedeeld werden door 4 mensen en we dus keuze zat hadden.

Het museum heeft duidelijk betere tijden gekend, maar is heel authentiek en de liefde voor het spel dat van vader op zoon werd doorgegeven is intens. Dat voel je doorheen heel je reis. Het gaat hier niet om het uitbuiten van toeristen, maar om deze liefde door te geven (al wordt er ook wel al eens gevloekt als er weer een bal verloren gaat).

Onze opinie: Ga er voor!

Meer blogs? Inspiratie?

Bekijk ook even onze andere blogs over Frankrijk. We bezochten ondertussen ook het Pinball-Museum in Rotterdam. Een heel andere ervaring, maar ook zeker de moeite. Daar volgt heel binnenkort ook een blogpost over.

Wat is jullie ervaring met Pinball? Zelf ook al in dit museum geweest? Een ander Pinball museum gevonden waar we ook eens langs moeten gaan? Zet het even in de comments!


Ontdek meer van Auf Wiedersehen Goodbye

Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.

Geef een reactie