Het Grote Fiasco in Vietnam

‘What happened? You ate something wrong? You know, you should be careful what you eat.’, vertelde ze met zachte stem. Mocht mijn leven een soap zijn dan was er na deze bezorgde vraag ongetwijfeld een lachband gestart. Helaas moet mijn leven het stellen zonder geluidseffecten. Behalve dan die van mijn maag.

De ironie dat haar maaltijd de laatste was die ik gegeten had, leek haar volledig te ontgaan. Mij ontging echter niets; behalve dan voedsel. En zo kwam het dat ik drie weken voor het eind van onze trip plots een degout kreeg. Voor noedels. En wortels. En voor die vegetarische loempia’s van 36 uur voor Het Grote Fiasco, want die loempia’s waren ook echt niet te vreten.

Het Grote Fiasco: dat zal voor altijd Vietnam zijn.

Twee dagen voor aankomst in Vietnam had Jonas het fantastische idee om op een afgelegen Cambodjaans eiland een hurmbeger te eten. Van een hamburger van de witte producten kan je natuurlijk niets anders dan miserie verwachten. Dat was exact wat hij kreeg, alleen duurde de miserie wat langer dan gehoopt. Onze eerste week in Vietnam draaide dan ook vooral rond het opsporen van toiletten.

Toen waren we klaar voor het grote avontuur. Dé reden waarom we naar Vietnam afgezakt worden. Dé reden waarom ik zeven maanden geleden mottige halflange sokken kocht in de Action Sports: de Phong Nha grotten in Vietnam. Voor het grote avontuur zouden we nog twee en halve dag doorbrengen in Tam Coc; de Halong Bay op het vasteland.

En vlak voor de laatste halve dag speelde Het Grote Fiasco zich af. Om zes uur ‘s ochtends deelde ik Jonas zakelijk de stand van zaken mee: er zou hier geen enkele nachtbus naar Phong Nha genomen worden, ik zou mij niet meer dan 100 meter van een toilet begeven en het bed was vanaf nu mijn enige echte vriend. En zo gingen de dagen voorbij.

Zo gaf ik één van mijn top drie wishlist bestemmingen van de vakantie op. En eerlijk? Ik denk dat het één van de betere beslissingen was van de hele trip. Die Phong Nha verken ik later nog wel eens; zonder de herinneringen aan Het Grote Fiasco. Want hoe mooi Vietnam ook is; ik kan alleen maar denken aan hoe ik nooit nog noedels kan eten. But hey, maybe it was all worth it. Oordeelt u vooral zelf:

IMG_20180307_185356_490

Ik doe alsof ik met een moto kan rijden.

IMG_20180307_185955_776

Een tempel in de bergen.

IMG_20180307_190242_968

Soundtrack: Samen op de moto van Samson & Gert

IMG_20180307_190650_566

Klein uitzichtje.

IMG_20180307_191022_788

Vogels spotten als een baas.

IMG_20180307_191116_277

Street art in the middle of nowhere

IMG_20180307_191404_520

Van dit soort uitzichten kan ik geen genoeg krijgen.

IMG_20180307_191742_985

Bootjes in Tam Coc.

IMG_20180307_192045_660

Rijstvelden en bergen.

IMG_20180307_192805_144

Ziet ‘m remmen.

IMG_20180307_192953_716

The local life.

IMG_20180307_193144_223

The local life – part 2.

IMG_20180307_193218_142

Detail van een tempel.

IMG_20180307_193729_705

Tempel in de beboste bergen.

IMG_20180307_193835_812

Bootjes in Ninh Binh.

IMG_20180307_194132_196

Ik wou dat ik ook zo enthousiast kon worden van een Ferrari.

IMG_20180307_194019_750

Bai Dinh Tempel.

IMG_20180307_192322_402

Grote liefde voor dit landschap.

IMG_20180307_192136_300

En hoe erg Het Grote Fiasco ook was: ik kom er beter uit dan de gemiddelde geit in Ninh Binh.

IMG_20180307_192212_457

Veel beter.

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s