Het Grote Fiasco in Vietnam

‘What happened? You ate something wrong? You know, you should be careful what you eat.’, vertelde ze met zachte stem. Mocht mijn leven een soap zijn dan was er na deze bezorgde vraag ongetwijfeld een lachband gestart. Helaas moet mijn leven het stellen zonder geluidseffecten. Behalve dan die van mijn maag.

De ironie dat haar maaltijd de laatste was die ik gegeten had, leek haar volledig te ontgaan. Mij ontging echter niets; behalve dan voedsel. En zo kwam het dat ik drie weken voor het eind van onze trip plots een degout kreeg. Voor noedels. En wortels. En voor die vegetarische loempia’s van 36 uur voor Het Grote Fiasco, want die loempia’s waren ook echt niet te vreten.

Het Grote Fiasco: dat zal voor altijd Vietnam zijn.

Twee dagen voor aankomst in Vietnam had Jonas het fantastische idee om op een afgelegen Cambodjaans eiland een hurmbeger te eten. Van een hamburger van de witte producten kan je natuurlijk niets anders dan miserie verwachten. Dat was exact wat hij kreeg, alleen duurde de miserie wat langer dan gehoopt. Onze eerste week in Vietnam draaide dan ook vooral rond het opsporen van toiletten.

Toen waren we klaar voor het grote avontuur. Dé reden waarom we naar Vietnam afgezakt worden. Dé reden waarom ik zeven maanden geleden mottige halflange sokken kocht in de Action Sports: de Phong Nha grotten in Vietnam. Voor het grote avontuur zouden we nog twee en halve dag doorbrengen in Tam Coc; de Halong Bay op het vasteland.

En vlak voor de laatste halve dag speelde Het Grote Fiasco zich af. Om zes uur ‘s ochtends deelde ik Jonas zakelijk de stand van zaken mee: er zou hier geen enkele nachtbus naar Phong Nha genomen worden, ik zou mij niet meer dan 100 meter van een toilet begeven en het bed was vanaf nu mijn enige echte vriend. En zo gingen de dagen voorbij.

Zo gaf ik één van mijn top drie wishlist bestemmingen van de vakantie op. En eerlijk? Ik denk dat het één van de betere beslissingen was van de hele trip. Die Phong Nha verken ik later nog wel eens; zonder de herinneringen aan Het Grote Fiasco. Want hoe mooi Vietnam ook is; ik kan alleen maar denken aan hoe ik nooit nog noedels kan eten. But hey, maybe it was all worth it. Oordeelt u vooral zelf:

IMG_20180307_185356_490

Ik doe alsof ik met een moto kan rijden.

IMG_20180307_185955_776

Een tempel in de bergen.

IMG_20180307_190242_968

Soundtrack: Samen op de moto van Samson & Gert

IMG_20180307_190650_566

Klein uitzichtje.

IMG_20180307_191022_788

Vogels spotten als een baas.

IMG_20180307_191116_277

Street art in the middle of nowhere

IMG_20180307_191404_520

Van dit soort uitzichten kan ik geen genoeg krijgen.

IMG_20180307_191742_985

Bootjes in Tam Coc.

IMG_20180307_192045_660

Rijstvelden en bergen.

IMG_20180307_192805_144

Ziet ‘m remmen.

IMG_20180307_192953_716

The local life.

IMG_20180307_193144_223

The local life – part 2.

IMG_20180307_193218_142

Detail van een tempel.

IMG_20180307_193729_705

Tempel in de beboste bergen.

IMG_20180307_193835_812

Bootjes in Ninh Binh.

IMG_20180307_194132_196

Ik wou dat ik ook zo enthousiast kon worden van een Ferrari.

IMG_20180307_194019_750

Bai Dinh Tempel.

IMG_20180307_192322_402

Grote liefde voor dit landschap.

IMG_20180307_192136_300

En hoe erg Het Grote Fiasco ook was: ik kom er beter uit dan de gemiddelde geit in Ninh Binh.

IMG_20180307_192212_457

Veel beter.

De waarheid over Halong Bay

Halong Bay: het moest één van de hoogtepunten worden van onze trip door Zuid-Oost Azië. Het staat in miljoenen wishlists, bucket lists en duizenden reispublicaties. Verwachten waren torenhoog – of in dit geval: karstgebergtehoog. Niet zo familiair met Halong Bay? Dan frist deze Google screenshot zeker je geheugen op:

Screenshot_20180310-124808

Onze trip naar Halong Bay begon in Hanoi al onmiddellijk met een zenuwinzinking. Na vijf maanden reizen was ik het spuugzat om routes uit te tekenen, bussen te zoeken en timings te bekijken. Jonas doet niet zo graag aan planningen maken en was bovendien doodziek. Gelukkig – kuch – was er om de vijf meter wel een tour naar Halong Bay te koop. Of beter: om de vijf meter was er een touroperator die ongeveer vijftig verschillende tours verkocht. Die dan allemaal hetzelfde waren, maar ook weer niet.

Niet meer zien, bomen, bos. De route die ik eigenlijk wou nemen – Bai Tu Long Bay in plaats van Halong – bleek te duur en dus kozen we letterlijk voor de eerste de beste tour die het hotel ons drie dagen eerder had voorgesteld. Twee nachten, drie dagen Halong Bay en Lan Ha Bay (Cat Ba).

Even kort mijn verwachtingen opsommen die ik had bij deze trip:

  • Zwemmen in het water in Halong Bay
  • Kayakken en duizend selfies nemen
  • Klimmen naar de tip van een berg en prachtige overzichtsfoto’s nemen
  • Chillen op het zonnedek van de boot
  • Overnachten op een onbewoond eiland

Wie wilt er nu niet als God in Frankrijk leven in Halong Bay?

Screenshot_20180310-125135.jpg

Bon, hoe verliep deze trip nu in realiteit?

We stonden vroeg op om onze bus te halen richting Halong. Onderweg richting bus vroeg ik aan Jonas of hij de paspoorten kon klaarnemen. Jonas informeerde mij dat hij dit niet kon, omdat hij niet wist waar de paspoorten waren. Hij had ze zeker terug gehad van de receptioniste, maar daarna werd het hem allemaal wat flou. Nadat ik mezelf gezworen had niet kwaad te worden, nooit nog iets aan Jonas te overhandigen en gebeld te hebben naar het hotel met de vraag of de paspoorten echt nergens waren, kwam de verlossing: Jonas had de paspoorten dan toch gevonden in zijn rugzak.

Na deze adrenalinerush konden we dit avontuur met een schone lei beginnen: enkel maar goed nieuws. Tot onze bus aankwam bij een lunchbreak waar ze Pepperidge Farm koeken verkochten. AAN WOEKERPRIJZEN! Wat een kwelling: de hemel op aard zo dichtbij en toch onbereikbaar. Na deze tweede hindernis genomen te hebben, kon niets de dag nog stukmaken!

Tot we aankwamen bij Halong Bay. Zichtbaarheid: nougatbollen. Letterlijk. In de haven vaarde ons schip twee andere schepen aan. En niet op de ‘gecontroleerde’ Zuid-Oost Aziatische manier die we intussen gewend zijn. Later vaarde een ander schip het onze dan weer aan. Karma, zeker? Het zegt alleszins meer dan genoeg over het prachtige zicht dat we hadden. Eerlijk: veel gebergtes heb ik die eerste dag niet gezien.

IMG_20180307_212115_300

Zichtbaarheid nihil.

Voor de touroperator maakt het allemaal niets uit: geld moet rollen en uitstappen moeten uitgevoerd worden. Anders contractbreuk, weetjewel.

  • Heb ik gekayakt met een zichtbaarheid van minder dan 10 meter? Check!
  • Heeft onze gids meerdere hartaanvallen gehad tijdens het kayakken? Check! Het is niet goed voor het hart als er bij minieme zichtbaarheid dronken Duitsers hun ding willen doen. Het is ook niet goed dat er speedboats varen in kayakroutes.
  • Hebben we gezwommen in Halong Bay? Nope. De lucht te koud, het water te vervuild.
  • Hebben we geklommen naar een berg om prachtige uitzichtsfoto’s te nemen? Mmm… Geklommen hebben we alleszins. Drie keer zijn we naar de top van een berg gegaan. Meestal op het tempo van twee superfitte Deense fitnessboys (groepsgenoten). Het zicht hadden we zelden mee. ‘Beautiful view’, zei onze gids gegarandeerd, ‘but not today‘.
  • Was de overnachting op het onbewoond eiland magisch? De overnachting was alleszins onvergetelijk alleen al om het feit dat Jonas het eten er zo slecht vond dat hij bijna niets at. Dat was dan ook de eerste keer in elf jaar dat ik dat meemaakte. Verder heb ik op deze vijf maanden geleerd dat een onbewoond eiland alleen magisch is in de boekskes.

Kortom: ik had het helemaal gehad met Halong Bay. Ik was er klaar mee. Op de derde dag was ik blij uit de baai weg te zijn. Tot ik moederziel alleen op het zonnedek zat, de mist wegtrok en ik Halong Bay dan toch eindelijk te zien kreeg. Monochroom.

IMG_20180304_065521_356IMG_20180304_065548_969IMG_20180305_105319_134
IMG_20180303_172117_200

In Halong Bay ben je nooit alleen.

IMG_20180305_144245_972

Vlaggetjes om de sfeer er in te houden.

IMG_20180305_200228_322IMG_20180305_195846_703
IMG_20180305_144722_288

Visser.

IMG_20180305_144429_459
IMG_20180305_144523_379

‘Visboerderij’

IMG_20180305_144623_002

Ons ‘onbewoond’ eiland.