4.000 eilanden en 2 Belgen

‘False advertising‘, zouden de Amerikanen roepen bij het aanschouwen van Si Phan Don – oftewel: de 4.000 eilanden bij Laos. Laos is het enige Zuid-Oost Aziatiche land dat volledig omgeven is door land. Omdat een mens altijd wil hebben wat hij niet krijgen kan, heeft Laos een inventieve oplossing bedacht: ze hebben hun eigen stukje kustklimaat gemaakt bij de 4.000 eilanden in de Mekong.

IMG_20180215_161645_719

Hopelijk zit Leonardo er ook nog.

IMG_20180211_112152_780

Leonardo nergens te bespeuren.

Voor u uw strandstoel en badhanddoek begint in te pakken: de meeste van deze eilanden zijn rotsblokken of bomen. Mijn favoriet eiland is het datgene waar er in het midden van de kolkende Mekong een schofel tentje staat. Dit is het Temptation Island van Laos: alle scheefpoepers moeten hier overnachten. Een twist die de televisieversie ook kan gebruiken. 

IMG_20180211_100030_787

Ontmoet: de Mekong met haar vele eilandjes.

IMG_20180211_112050_217.jpg

Ontmoet ook: De Hut der Verderf.

Verder beschikken de 4.000 eilanden ook over chille inwoners. Erg chill. Zodanig chill dat wij in ons hotel eigenlijk nooit iemand hebben gezien. Na twee dagen hadden we dan toch door dat we de permanent slapende uitbaatster best mochten wekken met onze vragen. Rechtstaan of gaan zitten deed ze niet, antwoorden wel. Zo praten tegen een balie is toch best maar vreemd. Ook vreemd: restaurants/cafés binnenwandelen en uiteindelijk vijf minuten later opnieuw buitenwandelen omdat er niemand – maar dan ook echt niemand – te vinden is. Niet achter de toog, niet in het restaurant zelf, niet in de toiletten, niet in de tuin, even heel luid kuchen, nee, nog altijd niemand, beetje stampen met de voeten en luidruchtig praten, nope, niets, volgend café.

De eilanden hebben ook veel fietsen, het ‘makkelijkste’ transportmiddel. Er zijn geen asfaltwegen, dus je fietst met de goedkoopste Chinese fiets ter wereld over zandwegen. En als je dan van het pad begint af te wijken dan worden de zandwegen een soort mountainbikepad avant la lettre. 48 uur later was ons achterste nog aan het revalideren van deze aanslag op het menselijk lichaam.

IMG_20180211_112344_842

SO MUCH PAIN.

IMG_20180211_112256_590

EN DAN NA AL DIE PIJN EEN DOOD EIND.

IMG_20180211_112504_684

Gelukkig werken andere bruggen nog wel.

En ik denk dat dit onze weken in Laos voor mij een beetje samenvat: het was niet altijd even makkelijk, de Laotianen waren in niets te vergelijken met hun Myanmarese buren, maar zodra je het prachtige landschap voor jezelf had, vergat je dit allemaal in een vingerknip.

IMG_20180210_122859_032

Wat? Een pijne poep? Ik weet er niks meer van: alles vergeven!

IMG_20180210_122645_008

De slechtste bediening ter wereld? Wie heeft er bediening nodig met dit uitzicht? Allemaal vergeven!

IMG_20180210_122726_329

Can’t be mad at animals.

IMG_20180210_122803_645

Vriendelijkste boat driver ter wereld. Leek nergens weg te willen en genoot 110% van elk uitzicht.

IMG_20180211_095945_409

Boten in de Mekong.

IMG_20180211_111804_033

Gebrek aan hotelpersoneel ook onmiddellijk vergeven met zo’n uitzicht.

IMG_20180211_095746_508

Tyler, wherever you may be, Laos has got your back.

IMG_20180211_111920_791

Vissers zijn altijd fotogeniek.

IMG_20180211_112535_523

Zelfs als het alleen hun attributen zijn.

IMG_20180211_112621_394

100% net zoals de schilderijen die ze op hun avondmarkten verkopen aan toeristen.

IMG_20180211_112703_830

Twee irrawaddydolfijnen in de Mekong. Deze walvis wordt met uitsterven bedreigd. In de Mekong leven er amper een 80-tal.

Het revalideren van de pijne fietspoepen deden we trouwens in Champasak – waar we ons mentaal en cultureel al voorbereiden op de volgende bestemming: Cambodja.

IMG_20180211_113726_173

De Angkoriaanse ruïne van Wat Phou nabij Champasak.

IMG_20180211_114435_393

Intrige.

IMG_20180211_114241_535

No listening.

IMG_20180211_113947_332

Frangipani-bloemen.

IMG_20180211_114107_382

Detail van de Angkoriaanse stijl.

IMG_20180211_113920_069

De tempel wordt vandaag nog steeds zeer actief gebruikt door de Laotianen.

IMG_20180211_113625_181

Afscheid nemen van een land doe je best met goed gezelschap.

IMG_20180211_112746_125

Overexcited.

Mieren eten op het Bolaven Plateau

Na 48 slapeloze uren was het zo ver: Jonas en ik stapten op onze gedeelde motorbike richting Bolaven Plateau. Dit was de allereerste keer dat we een motor huurden – op de e-bike in Bagan na. In Bagan deelden we eveneens één e-bike: de elektrische machine zag nogal zwaar af van ons gedeeld gewicht en een topsnelheid van 30 km/u was exceptioneel. Nu was het tijd voor the real deal: een semi-automatische Honda met Jonas achter het stuur en ik achterop.

IMG_20180211_105601_925.jpg

It’s not a big motorcycle, just a groovy little motorbike – of dat zingen de Beach Boys alvast over Honda.

Jammer genoeg was dit ook het moment waarop we toch maar eens onze voorraad anti-malariapillen begonnen te nemen. Dit verklaart de 48 wakkere uren: elke keer ik het waagde mijn ogen dicht te doen, begonnen er plots doemscenario’s in mijn hoofd te spoken. Dus hield ik mij ‘s nachts bezig met het verzinnen van 68 motorongelukken, 32 plotwendingen over onze verloren Go Pro en moest ik ook plots alle vlaggen van de wereld vanbuiten leren via de Flags of the World Quiz van Sporcle.

Na 48 slapeloze – maar dus ook best leerzame – uren kon ik niet alleen alle vlaggen benoemen, maar kon de motorrit mij ook geen ruk meer schelen. Een soort therapie in rust, maar dan helemaal anders dan ik me had ingebeeld.

IMG_20180211_105333_001

Het Bolaven Plateau: verzameling van watervallen.

IMG_20180211_110716_795

Sooo pretty.

IMG_20180211_111530_802

Meer watervallen, meer!

Het Bolaven Plateau staat bekend om z’n koffie, z’n watervallen en z’n etnische minderheden. We reden de Big Loop en onze eerste niet-waterval-stop was bij Mr. Vieng. Deze koffieboer spreekt behoorlijk Engels (zeer zeldzaam hier) en zag wel brood in het toerisme. Hij zet zijn boerderij dus open voor bezoekers en leidt falang rond. Zijn tour focust zich voor 95% op koffie. De overige 5% laat hij toeristen dingen proeven die ze helemaal niet willen proeven. Heerlijke kerel. Bij een opgerold koffieblad hield hij halt en vertelde ons dat het blad propvol mieren zat. Vervolgens gaf hij een tik tegen het blad en zagen we honderden mieren panikeren. Terecht, want 1 seconde later nam Mr. Vieng het blad vast met beide handen, plette hij het blad met de honderden mieren erin en liet ons vervolgens het bloedbad aanschouwen. En dat stonk: naar een mix tussen azijn en citroen, maar dan toch vooral azijn. Proeven? Mnee, liever niet. Mr. Vieng had alle mieren voor zichzelf.

IMG_20180215_152254_015

Mr Vieng, een goedlachse koffieboer.

IMG_20180215_152509_316

Koffievrucht aan de boom.

IMG_20180215_152403_615

Gedroogde koffiebonen.

We zetten onze reis verder richting practige watervallen, mooie jungle en koffieboerderijen. We beslissen om toch ook de tour bij Mr. Hook te volgen. Hoewel ik zelf geen koffie drink, leek dit me wel een interessante tour: Mr. Hook spreekt niet alleen over koffie, maar ook over het leven in zijn dorp/stam. En het leven van Mr. Hook leest als een telenovelle: telkens je denkt dat het niet absurder kan, weet hij je te verrassen.

IMG_20180211_100652_298.jpg

Mr. Hook tijdens zijn tour.

Mr. Hook is de enige Laotiaan in zijn dorp die Engels spreekt. Hij heeft de Wikipedia-pagina over koffie dan ook helemaal vanbuiten geleerd en kan urenlang vertellen over de origine van de koffieboon, de naam ‘koffie’ of de drank zelf. Wanneer hij uitverteld is over koffie, spreekt hij graag over het leven in zijn dorp. Zijn dorp leefde nog niet zo lang geleden volledig afgezonderd van de wereld: geen elektriciteit, geen contact met andere dorpen, geen televisie: niets. Ze hadden volledig hun eigen wetten – die ze nu nog steeds naleven: kinderen worden uitgehuwelijkt vanaf achtjarige leeftijd, meisjes zijn vaak zwanger rond hun twaalf/dertien. Er zijn drie kerkhoven: eentje voor mensen die ‘goed’ gestorven zijn (ouderdom, ziekte,…), eentje voor mensen die ‘slecht’ gestorven zijn (ongeluk) en eentje voor zwangere vrouwen die tijdens hun bevalling sterven. Zwangere vrouwen die op het punt staan te bevallen, moeten het dorp verlaten en naar dit laatste kerkhof gaan. Overleven ze de bevalling dan nemen ze het kind na plusminus tien dagen terug mee naar het dorp. Daar moeten ze over vuur stappen om vervolgens het kind te presenteren aan de vader. Vervolgens vraagt die of het een ‘goed’ of ‘slecht’ kind is: goede kinderen worden geaccepteerd, ‘slechte’ kinderen worden weggedaan. Volgens Mr. Hook antwoorden de vrouwen steeds dat het een ‘goed’ kind is. Heeft de vrouw minder geluk en overleeft ze de bevalling niet dan wordt ze rechtopstaand begraven. Dit duurt drie dagen: de eerste dag wordt ze begraven tot de knieën, de tweede dag tot het middel en de derde dag volledig.

Bon, je leest het al: een bezoek aan Mr. Hook laat je niet onbewogen. Zijn stam gelooft nog heel erg in goede en kwade geesten en alles dat ze doen staat in teken hiervan. Zo offeren ze bijvoorbeeld puppies. Het is een hele eer wanneer je puppy verkozen wordt als offer. Vervolgens stampen ze de puppy tot hij sterft: door hem pijn te doen, gaan de ‘kwade geesten’ in de puppy en als hij dood is, worden ze verdreven.

Alsof het leven daar nog niet hard genoeg klinkt, is Mr. Hook een echte outcast. Hoewel mannen een nogal luxe-bestaan leiden in de stam (ze mogen meerdere vrouwen hebben, moeten niet echt werken,…), zag Mr. Hook het toch allemaal niet zo goed zitten. Bij zijn eerste uithuwelijking overtuigde hij zijn jongere broer om met het meisje te trouwen. Zo kon Mr. Hook zelf school blijven lopen. Eenmaal getrouwd mag dit namelijk niet meer. Bij zijn tweede uithuwelijking overtuigde hij zijn neef om met de nieuwe uitverkorene te trouwen. Zo kon hij uiteindelijk naar de universiteit. Toen vonden zijn ouders het wel genoeg. Via het dorpshoofd – er bestaat namelijk geen geschreven of gesproken taal in hun gemeenschap – contacteerden ze een professor in Paksé. Die bracht vreselijk nieuws aan Mr. Hook: zijn oma lag op sterven. Als hij haar nog wilde zien, moest hij onmiddellijk naar zijn dorp terugkeren. Eens aangekomen bleek oma springlevend en stond er een bruid en ultimatum klaar: Mr. Hook zou onmiddellijk trouwen of nooit nog welkom zijn.

Alsof menig script writer voor zo’n verhaal geen tonnen LSD nodig heeft, wordt het allemaal nog zotter wanneer blijkt dat Mr. Hook na zijn huwelijk de bloemetjes toch nog wat heeft buitengezet. Mr. Hook had seksuele betrekkingen met een buitenlandse vrouw: een big no-no in de gemeenschap. Na heel wat ontkenningen, kwam dit uiteindelijk toch uit bij een soort waarzeggerij die de moderne rechtstaat te kakken zet. Alle mannen van het dorp moesten een stok in rijst zetten en alleen de stok van Mr. Hook bleef rechtstaan in de rijst. Hij was dus de man die het ongeluk naar het dorp bracht.

Sindsdien is Mr. Hook bijna nergens meer welkom in zijn eigen dorp. Hij mag het dorp echter ook niet meer verlaten, omdat z’n dorpsgenoten geloven dat hij ongeluk brengt telkens hij weggaat. Bovendien krijgt hij dagelijks tientallen toeristen over de vloer – iets dat zijn gemeenschap niet apprecieert. Daar komt bij dat Mr. Hook probeert de jongere generatie bij te scholen – zo stuurde hij bijvoorbeeld z’n jongere zus weg uit het dorp naar school. Hij leert kinderen dat de aarde rond is, dat deze rond de zon draait en dat niet alle toeristen Amerikanen zijn die oorlog komen zaaien. Hij heeft ook ethische bezwaren bij het uithuwelijken van jonge meisjes, zeker aan oude mannen. Mr. Hook is er dan ook van overtuigd dat hij op een dag vermoord zal worden door de dorpsoudste.

Voor zo’n verhaal bestaat er maar één woord: SHOOK. En als een man met zo’n intriest levensverhaal mieren bovenhaalt dan kan je alleen maar instemmen om ze op te eten. Dus zo kwam ik te weten dat mieren smaken zoals ze ruiken: naar azijn en citroen. Een smaak die volledig overeenstemt met het zure leven van Mr. Hook: gevangen in een gemeenschap waar hij niet weg kan, maar ook niet thuis is.

IMG_20180211_100607_355

Mieren: niet mijn favoriete voedingsbron, maar toch nog 100x beter dan bijvoorbeeld rode biet. Bij deze ook weer een #ehsaldmc-opdracht volbracht!

IMG_20180211_105940_341

Na de verhalen van Mr. Hook krijgt het Bolaven Plateau toch een andere kleur.

IMG_20180211_110133_106

De natuur blijft wel wondermooi.

IMG_20180211_110230_184

Geen gevaarlijke slangen gespot, wel creepy crawlies.

IMG_20180211_111647_999

De creepy crawlies zijn het allemaal waard met een zicht als dit.

IMG_20180211_111610_701

Zo veel watervallen dat je over de ene naar de andere kan wandelen.

IMG_20180211_110852_879

Genieten van het zicht.

IMG_20180211_110422_417

Mooier gezelschap dan de spin.

IMG_20180211_110514_003

NOG mooier gezelschap.

IMG_20180211_110933_599

Favoriete waterval.

IMG_20180211_110015_685

De hippies zijn ook gepasseerd.

IMG_20180211_100142_338

Jonas kwelt graag kleine, hongerige katten.

De selfie van €574,50

Dit is ‘m dan: de selfie van 574,50 euro. Hij is genomen op wat onze laatste dag in Luang Prabang moest zijn, bij de overdrukke Kuang Si waterval. Veel geduld hebben we ervoor gehad ook: erg lang gewacht op een moment waarop we alleen op onze selfie zouden staan. Mission failed: achter mij zit namelijk een vrouw die ik krampachtig probeer te verbergen door… nu ja, krampachtig te poseren.

IMG_20180130_164019_501

Toegegeven, de watervallen zijn sowieso mooier zonder ons ervoor.

IMG_20180130_164345_992

Drop dead gorgeous.

IMG_20180130_163340_612

Het mooiste blauw.

IMG_20180130_164145_096

Zelfs compleet over- en onderbelicht nog een kunstwerk.

IMG_20180212_121027_226

Een betere GoPro foto.

We hadden het wel wat gehad in Luang Prabang: we hadden vijf dagen uitgetrokken voor de stad, maar eigenlijk ook vooral om eens langer eenzelfde uitvalsbasis te hebben. Toen we richting Pakse vertrokken met als einddoel de Cambodjaanse grens waren we dan ook echt klaar om afscheid te nemen van de culturele hoofdstad van Laos.

IMG_20180129_213310_680

Kinderen in de straten van Luang Prabang

IMG_20180129_213638_055

Boottocht vanuit Luang Prabang.

IMG_20180129_213100_722

Een tempel in de stad.

IMG_20180129_212836_062

Op de populaire avondmarkt.

IMG_20180129_213230_636

Tuk-tuk.

IMG_20180127_152412_224

De cliché-foto.

IMG_20180129_214032_192

Gouden tempels en rode bloemen.

IMG_20180129_213852_997

Hipster-borden hebben ze hier ook al uitgevonden.

IMG_20180129_213419_811

Prachtige stad, maar na vijf dagen toch tijd voor iets nieuws.

Eens aangekomen in Pakse begonnen we onze anti-malariakuur en deed ik de eerste dag niet veel meer dan klagen en in bed liggen. Die 30 dagen zonder klagen zijn hier niet helemaal doorgebroken. Toen Jonas meedeelde dat hij de GoPro niet vond, besteedde ik er dan ook niet te veel aandacht aan. Jonas verliest elke dag gemiddeld drie voorwerpen en om de vrede in onze relatie te bewaren heb ik als coping mechanism een strategie uitgewerkt waarbij ik hem gewoon negeer telkens hij zegt dat hij iets verloren is. Hij vindt het meestal toch terug binnen het half uur.

Toen de kamer een half uur later echter volledig vol lag met spullen, maar geen GoPro begonnen er toch wat alarmbellen af te gaan. Tijd om ter hulp te schieten:

‘De laatste keer dat ik de GoPro gezien heb, was bij de Kuang Si waterval. We zaten daar bij een café en ik heb de foto’s bekeken op de GoPro. Vervolgens heb ik de GoPro weggestoken in de rugzak. Ik ben 99% zeker dat ik hem weg heb gestoken, want toen we het café verlieten, ben ik nog teruggegaan naar onze tafel om deze zelf af te ruimen. We hadden twee Cornetto’s gegeten en mijn Cornetto was blauw met roos en smaakte naar chemische dingen. Ik heb de papiertjes van de Cornetto’s weggenomen van tafel en in de vuilbak gegooid. Er lag dus echt wel zeker niets meer op tafel.’

Ik hoorde Jonas al zuchten van Pakse tot Tokyo. Telkens hij iets kwijtspeelt, ontspint zich namelijk hetzelfde scenario: ik vertel tot in de kleinste details waar het verloren voorwerp de laatste keer gespot werd. Zo probeer ik via herinnering op te sporen waar het voorwerp kan zijn. Jonas heeft echter altijd hetzelfde antwoord op de vraag ‘waar heb je het dan het laatste gezien?’. Ik weet het niet meer‘.

Er kwam dus weinig schot in de zaak. Ik begon te bellen naar ons guest house in Luang Prabang: niemand nam op. Het was dan ook al midden in de nacht. Dat hield me niet tegen om te blijven zoeken en strategieën uit te werken om de verloren camera op te sporen. Tot Jonas de welgevleugelde woorden sprak: ‘Leer ermee leven, we zijn hem kwijt en gaan hem nooit nog terug zien.’

 

IMG_20180203_090531_955

Sommige reizigers waren hun action camera’s niet kwijt.

IMG_20180203_091603_835

Oké, het was rondbellen met een view.

Als een rode lap op een stier. Zo werkt dat. Ik verlies namelijk nooit iets. Geen wedstrijden, geen voorwerpen en geen geduld. Als ik al begin met GoPros te verliezen: wat blijft er dan nog over van mijn identiteit? Hoe kan ik dan dagelijks Jonas zijn verloren voorwerpen terugvinden en mijn superieure vindingrijkheid – letterlijk dan – onder zijn neus wrijven? Vanaf dat moment werd het een staatszaak om de GoPro terug te vinden.

Na enkele vergeefse telefoonpogingen kon ik maar één conclusie trekken: het opgegeven telefoonnummer van het guesthouse was nep. Intussen was ik nochtans doodzeker dat onze GoPro daar lag: het spoor stopte in het guesthouse. Na urenlange therapiesessies had Jonas namelijk toegegeven dat hij mogelijks misschien maar ook niet helemaal zeker maar toch wel waarschijnlijk daar het laatst de Go Pro had gezien. Als detective kon ik dan ook maar één iets concluderen: de GoPro was gevallen en lag in kamer veertien van het guesthouse.

IMG_20180211_105205_858

In de filmversie van dit verhaal zou dit dan de back drop zijn.

Dus begon ik maar willekeurig andere hotels te bellen. Tot één hotel het echte telefoonnummer gaf van het guesthouse. En er daar gereageerd werd met: ‘Yes, we have camera’. 

IN YOUR FACE, JONAS! Dat zei ik niet helemaal letterlijk, maar mijn blik zei het wel. Geslaagd in mijn opzet: het vinden van de camera. En zo verblind door het winnen dat ik koste wat kost de camera terug in mijn handen moest hebben: enkel dan zou de cirkel rond zijn. Enkel dan zou mijn identiteit hersteld worden en zou ik opnieuw kunnen verkondigen dat ik nooit verlies. En zo komt het dan we nu een selfie hebben van 574,50 euro: de kost om herenigd te worden met de camera. Om broodnodige tijd te sparen, moesten we immers twee vluchten nemen die we anders nooit zouden nemen.

Dus de volgende keer dat je pakketje van Bpost, DHL of UPS een dag vertraging heeft, weet dan: postservices zijn niet vanzelfsprekend in de rest van de wereld. Dat had ik alleszins niet verwacht.

TripAdvisor, hoe gaan wij er mee om?

Daar we beide nogal autistisch aangelegd zijn als het aankomt op voorbereiding/planning, is onze favoriete website tegenwoordig logischerwijs TripAdvisor. Het is nog maar een aantal jaar dat we deze site echt gebruiken, maar ondertussen zouden we niet meer zonder kunnen.

Hoe gaan we te werk bij het zoeken naar leuke activiteiten of restaurants? Hotels doen we voornamelijk via Lonely Planet en Booking.com. Daar gaan we enkel op TripAdvisor kijken als we echt twijfelen.

Het is een gave om een TripAdvisor review volledig te doorgronden. Wijzelf schrijven enkel reviews van zaken die we echt de moeite vonden of wanneer we vinden dat de mensheid hier vooral ver weg van dient te blijven. We gaan hiervan dan ook vanuit bij het lezen van de reviews.

  • Kleine restaurants die amper reviews hebben, maar super zijn, krijgen van ons altijd een review. Je ziet gewoon dat het effect van zo’n review gigantisch veel betekent. Bovenaan staan in de lijst helpt nu eenmaal als je je in een stad bevindt waar er 50 of meer restaurants zijn.
  • Grote restaurants die al tonnen reviews hebben, moeten al heel uitzonderlijk zijn om van ons een review te ontvangen. Of ze moeten verschrikkelijk slecht zijn, maar dat gebeurt gelukkig zelden (never forget het Indisch restaurant in Pakse met de lovende reviews en het verschrikkelijke eten).
  • Attracties krijgen een review als ze ons uitzonderlijk ‘geamuseerd’ hebben of als de service uitstekend is. Hierbij denken we dan vooral terug aan onze duiklessen die we namen in Indonesië of de reclining Buddha in Myanmar (stenen beelden van halfnaakte vrouwen in korte jeansbroek die gespiest werden door de duivel).
  • Hotels krijgen van ons een review (vrijwel altijd positief), als het gaat om kleine homestays, waar je logeert in de ene kamer die een familie nog overheeft. De vader of moeder des huizes vraagt meestal met een klein hartje of we hun zelfgemaakt kaartje kunnen doorgeven aan onze vrienden en een review kunnen schrijven. De opbouwende kritieken houden we voor op Booking.com (wanneer we ook echt via Booking boekten uiteraard).

Je moet jezelf inleven in de mindset van andere toeristen bij het lezen van de reviews. Er zijn om te beginnen al heel veel culturele verschillen. Het aantal Fransen dat we hebben zien klagen over het ontbreken van deftig brood in the middle of nowhere, is ontelbaar.

Stappen bij het kiezen van het juiste restaurant (activiteiten is eerder ter voorbereiding op eventuele rare zaken):

  1. We leven maar één keer en willen ons leven niet verkorten door raar eten. We gaan dus resoluut op zoek naar betaalbare restaurants die hoog in de lijst staan. Zeker in grote steden waar er 100+ restaurants zijn. In de kleinere steden, waar er soms maar 2 of 3 restaurants geregistreerd waren, gingen we meestal gewoon overal eens langs of lieten we ons adviseren door de locals (“good restaurant, not get sick”)
  2. Dollartekens: van $ tot $$$$. We zijn lang op reis en moeten dus een beetje op ons geld letten. De momenten waarop we duur aten, waren meestal de momenten waar we de tijd niet hadden om TripAdvisor te checken. Altijd leuk om dan te zien dat je in de nummer 7 van alle restaurants in Yangon zit, en ook slechts het dubbele betaalt van elders. Standaard gaan we op zoek naar restaurants met 1 tot 3 dollartekens.
  3. Filteren op keuken: Uiteindelijk is dit vrij basic: je hebt de Aziatische keuken, de meer Westerse en overal loopt er wel een verdwaalde Italiaan rond die verbazend overheerlijke pizza’s maakt.
  4. De reviews zelf gaan altijd van ‘Uitstekend’ tot ‘Vreselijk’ (eigen bewoording van TripAdvisor) en daar gaan we vooral op zoek naar de uitstersten: Wat zeggen de mensen die het fantastisch vonden? Wat zeggen de mensen die het verschrikkelijk vonden. Het is vooral een kunst om te leren begrijpen hoe serieus de mensen zijn die een verschrikkelijk review schrijven. Veel mensen hebben gewoon pech gehad, anderen klagen gewoon graag en denken niet na vooraleer ze een klein familierestaurantje volledig de grond in boren (de reden dat wij geen negatieve dingen schrijven over kleine zaken)
    • Over een bakkerij in een klein stadje in Myanmar: “We kunnen niet geloven dat deze zaak zich een bakkerij noemt. Ze hebben niet eens croissants of chodoladebroodjes” (Franse comment).
    • Nippon Bridge: “Het is een brug, die brengt je van punt A naar punt B aan de overkant van het water. Wat doet dit op TripAdvisor?” (True, Pakse heeft maar weinig te bieden en de brug was niet echt boeiend)
    • Google zeker ook eens: “Funny TripAdvisor reviews”.
  5. Als alles gewikt en gewogen is, dan gaan we ervoor. Is het een positieve ervaring, dan kan het al eens gebeuren dat we een review schrijven. We schrijven zeker niet van alles een review, we zijn nog net geen reisgidsen.
  6. We gaan nooit naar restaurants die bovenaan in de lijst staan omdat ze ervoor betaald hebben. Uit principe.

Belangrijk: We hebben altijd onze korrel zout mee bij het lezen. Er waren attracties waar we zouden lastiggevallen worden, gescamd, quasi overvallen en beroofd (die verhalen waren echt schrijnend), waar we binnenliepen zonder dat iemand ons ook maar aankeek. Soms heb je geluk, soms heb je pech.

Once in a lifetime.

Nog een kleine zes maanden en dan is het zover. Al jaren spreken/dromen we over de ‘wereldreis’ die we willen maken. Een wereldreis die eigenlijk geen wereldreis is omdat er maar twee werelddelen op het programma staan: Australië en Azië. Als het een beetje meezit dan doen we in deze volgorde volgende landen aan: Singapore, Australië, Indonesië, Maleisië, Myanmar, Laos, Vietnam, Cambodja en we hopen af te sluiten in Taiwan.

Route

We verlaten onze comfort zone van het gepland reizen en vertrekken met een idee en een route, de rest wordt ter plaatse uitgezocht. Compleet omgekeerd met hoe het er nu aan toe gaat.

Auf Wiedersehen Goodbye vergezelt ons op onze trip. Vanaf nu in het Nederlands (toegegeven, dat is toch net dat ietsje gemakkelijker en ons doelpubliek is nogal Nederlandstalig) en met mezelf als extra – poging tot – schrijver. Regelmatige updates houden je op de hoogte van onze wilde avonturen! Berichten worden traditiegetrouw opgefleurd met foto’s via Instagram.

PS: we zijn ook nog op zoek naar iemand die ons appartement 6 à 7 maanden wil huren. Bemeubeld, op een goede – rustige locatie – vlakbij het station van Leuven en inclusief een Domino’s Gold Card (Goedkope Pizza’s!). Spread the word!