Als je me een aantal jaar geleden had gevraagd wat de Lofoten waren, dan had ik gezegd dat dat een afgelegen gebied was in Noorwegen waar af en toe eens een toerist passeerde en de wegen net breed genoeg waren voor een Nissan Micra.

Niets was minder waar. 

Correct. De wegen waren niet overal even breed en de Lofoten zijn nog steeds zeer afgelegen (het is een eindje scrollen op Google Maps, probeer maar eens), maar dat eind augustus – traditioneel toch al iets minder hoogseizoen in Noorwegen – de smalle straten en parkings nog zouden overstromen met auto’s en campers allerhande, misschien naïef, maar toch onverwacht. 

Maar ja, beetje laat om nog terug te keren als je 2.800 kilometer van huis staat, met je huis op wielen. En ja, wij lieten ons nu ook niet afschrikken door wat volle parkings en hordes toeristen.  

Onze route

De Lofoten, dat is een langgerokken stuk schiereiland met ongeveer 1 route. Het leek ons een goed idee om die gewoon te volgen. Zo avontuurlijk zijn we nu ook weer niet. En, ja, er is ook echt maar een echte route. We volgende de route de van het westen naar het oosten. Hiervoor namen we ferry tussen Bodo en Moskenes (Lofoten!). Om echt zeker te zijn – zeker tijdens de zomer – kan je deze reserveren en op voorhand betalen voor deze ferry. Dit hoeft echter niet. Je kan gewoon in de ‘niet-gereserveerd’ rij gaan staan. De rekening krijg je dan achteraf thuis opgestuurd (via je nummerplaat). Als je meerdere ferries plant te nemen, registreer je dan even op https://ferrypay.no/ . Dit zorgt ervoor dat je meteen weet hoeveel je betaalt (dezelfde of de volgende dag krijg je reeds een afschrift. Betaling via kredietkaart) en niet achteraf met een gepeperde rekening zit (we hadden dit beter ook voor de tolwegen gedaan. Die rekening moet nog toekomen – God hebbe onze zielen). 

Origineel was het plan om de ferry terug te nemen tussen Lodingen en Bognes. Hierdoor win je wat tijd als je terug meer richting het zuiden wil rijden (en ja, ferries zijn leuk), maar uiteindelijk reden we nog verder door tot het noorden, tot in Tromso en zijn we dus nooit tot aan die ferry geraakt. Ter compansatie namen we later nog een tiental andere ferries. Kudo’s voor de Noorse overheid: dat gaat zeer vlot!) 

Op de site van de dienst Toerisme met de nationale toeristenwegen van Noorwegen, staat een suggestieve route om de Lofoten te bezoeken. Een groot deel van de stopplaatsen zijn gewoon fancy toiletten, daar zijn ze in Noorwegen enorme fan van. Veel van die fancy toiletten zijn wel wat afgeleefd. Overlopende toiletpotten enzo. Minder gezellig. 

De route (aka “de toiletten”): https://www.nasjonaleturistveger.no/en/routes/lofoten/

Hoe waren de Lofoten zelf nu eigenlijk?

Tijd voor een geromantiseerd beeld van de Lototen.

Het was iets waar we al heel lang naar uitkeken, maar in die kleine week dat we er waren zijn we er ons hart niet meteen verloren. De wegen zijn veel breder dan we initieel dachten, maar het is ook drukker en dus lijken ze als vanzelf weer smaller.  

De toiletten – zoals eerder aangegeven – op de route (E10, al de rest is bijzaak), liggen op stopplaatsen die er voor de rest vaak niet echt toe doen, de stadjes zijn klein tot middelgroot en gezellig. De kleuren rood en geel overheersen hier. De legende zegt dat hier ooit een KV Mechelensupporter passeerde, bleef wonen en zijn passie doorgaf aan de streek. 

Om verder te gaan in het thema: Het bekendste voetbalveld van Noorwegen? Dat van Bodo/Glimt kan wel bekend zijn, maar het meest fotogenieke ligt toch wel op de Lofoten in Henningsvær. Een dorpje van enkele straten groot, maar dus wel met een lokale voetbalclub inclusief een terrein.  

Voor de dronefanaten onder ons een ideaal moment om hun zoemende vriend nog eens boven te halen voor dat ideale Instagram beeld. Het voetbalveld is namelijk gelegen op een klein stukje eiland, met water langs alle kanten (en gelukkig een heuveltje voor de niet-drone bezitters). 

Nog in overvloed te vinden in de dorpjes (en meer dan voetbalvelden met kunstgras): rekken waarop in het voorjaar de opgeviste kabeljauw te drogen wordt gehangen. Een bekend exportproduct van de Lofoten is gedroogde kabeljauw. Van midden februari tot eind april wordt er massaal gevist op de kabeljauw die kuit komt schieten in de lokale wateren. De vis wordt gevangen en te drogen gehangen op grote rekken die je in elk dorp tegenkomt.

Als je het aantal van die rekken telt, dan is het duidelijk dat hier best wat vis gevangen wordt. Helaas is er in augustus geen vis meer te bespeuren en zijn de installaties volledig leeg. Moet daar wel gezellig zijn in April.

De vissersdorpjes zijn een echte aanrader. Velen zijn gewoon openluchtmusea (en hier en daar ligt nog wel een gedroogde kabeljauw. Check zeker Nusfjord eens. Je betaalt inkom voor een dorp, maar het is wel de moeite). Er zijn ook een aantal leuke restaurantjes (Prijzig!) waar je even kan stoppen voor een snack/middagmaal. 

Ons huis op wielen parkeren was dan weer wat moeilijker. Parkeren en overnachten deden we traditiegetrouw weer via Park4Night. Er zijn een aantal campings maar deze waren niet zo vriendelijk voor onze portefeuille en de reviews niet allemaal even positief. Gratis parkeren is een optie, maar door de drukte niet altijd even gemakkelijk. Meerdere keren tijdens onze trip parkeerden we ons letterlijk kilometers van onze bestemming vandaan om dan te wandelen. Onze 10.000 stappen hebben we die dagen zeker gehaald. Positief punt van Noorwegen: Installeer EasyPark, de app. Op heel veel plaatsen kan je op deze manier betalen. 

Hoe later op het jaar (aka nog niet in Augustus), ho emeer kans om het noorderlicht te spotten in de Lofoten. Daarvoor waren we echter nog wat te vroeg. We hadden wel het geluk wat van dat speciaal licht te spotten in Oktober, toen we via het ‘vasteland’ terug zuidwaarts keerden. Op dat moment sloegen de meldingen over noorderlicht in de Lofoten wel op hol, maar je kan niet altijd en overal zijn natuurlijk. 

De Lofoten beginnen theoretisch gezien in Moskenes, eindigen doen ze in Lodingen (wat ons betreft dan toch, het omgekeerde is ook niet gelogen). We zouden alle mogelijke stops en uitzichtpunten kunnen oplijsten, maar dan wordt dat weer zo’n typische Jonas-blog en daar is niemand op aan het wachten (indien wel – like & subscribe, love you all!). De E10 wijst de weg wel, of je nu van west naar oost of van oost naar west rijdt! 

Extra vermelding nog wel voor een random “manneke pis” en het oorlogsmuseum in Vagan (Svolvaer): een bizarre collectie memorabilia uit de tweede wereldoorlog. Rep je er heen voor een replica van een Gestapo-kantoor, maar door het vooral voor de originele tekeningen gemaakt door Adolf Hitler. Of doe het om te leren hoe Noorwegen zich gedragen heeft in de oorlog. Of toch gewoon voor die kerstballen met de beeltenis van Adolf Hitler. Bevreemdende ervaring. Niet toevallig terug te vinden op de Atlas Obscura website. 

De Lofoten, het was mooi en plezant. Met een Nissan Micra was het waarschijnlijk wel gemakkelijker rijden en parkeren geweest, maar ja, dat slaapt net iets minder vlot. 

Verdict? Een aanrader, maar Noorwegen heeft nog veel andere even mooie plekken in de aanbieding.

Gerelateerde artikels

Ontdek alles over ons DIY camper verhaal via deze link: https://aufwiedersehengoodbye.com/category/blogs/diy-camper/