Er was eens … een wegwijzer die elke paar kilometer herhaald werd. Het was een wegwijzer naar het Molly Gallivan Visitor Centre ofte Molly Gallivan Traditional Farm, een boerderij als het ware.

Op weg naar de Ring Of Kerry in Ierland, waren we al een tijdje aan het rijden. Impulsief namen we beslissing om een parking op te draaien. Er stond nog één enkele camper. Voor de rest viel er niemand te bespeuren. Wel een mooi uitzicht alvast.

Het Visitor Centre – laten we daar eerlijk over zijn – besloeg zo ongeveer 90% van de boerderij. Eens binnen word je om de oren geslagen met 700 verschillende versies van truien met opdruk “Ireland” , sjaals, mutsen, kleine souvenirs, maar vooral ook zeer verwijzigingen naar de geschiedenis van Ierland en de gangbare familienamen (dat is hier een ding in Ierland, er zijn maar een beperkt aantal familienamen).

Naast de shop leek zowat alles op de boerderij volledig stil te staan in de tijd.

Lang in de auto gezeten, dat kan maar één ding betekenen: ‘klein goestingske’. Toevallig serveerden ze hier apple crumble met afternoon tea in hun boerderijkeuken.

De zelfgegidste wandeling.

Na de crumble, de wandeling. Deze kostte ons 5€ per persoon en is ‘self-guided’. We kregen de sleutel tot het domein en een klein foldertje . Adrenalinelevels stegen onmiddellijk, want we kregen ook een klein bakje met eten voor de schapen. Deze konden agressief zijn volgens de eigenaar. Goede verkoper wel.

We begonnen met een korte video uit de jaren negentig (vermoedelijk) over de omgeving en hoe het leven op de boerderij was. De video was interessant, maar wij waren toch eerder op zoek naar het echte werk!

We werden meteen begroet door een schattig lammetje dat duidelijk uit zijn hok uitgebroken was. Schattig, niet echt aaibaar en weinig honger. De schapen die ons beloofd waren keken van op een afstand toe. Zij geraakten niet zomaar over of door hun hek.

Links stond een groot varken zichzelf te wezen. Weinig interesse in de bezoekers, ook niet in het eten. Modder was leuker. De kippen daarentegen, daar hoefde je het niet aan uit te leggen. Ze waren er als de … (insert rollende ogen) kippen bij.

En toen moest de wandeling eigenlijk nog goed en wel beginnen. De wandeling brengt je langs oude werktuigen, oude stallen en gebouwen (al dan niet in bedenkelijke staat). Meer dan hoopjes stenen waren het eigenlijk niet. Laten we daar eerlijk over zijn. De echte toppers van de attractie waren de rest van de dieren ter plaatse. Nog meer kippen, 2 ezels en koe met haar kalf en die schapen dus.

Eens aangekomen met de schapen, hadden ze maar oog voor één zaak: dat kleine potje eten in mijn handen. Een hilarisch tafereel (je had er bij moeten zijn)

Op het einde krijg je nog een klein glaasje whisky, vermoedelijk om iets losser in de winkel te staan. Ik begrijp nog steeds niet zo goed wat mensen hier zo lekker aan vinden, maar er is duidelijk een markt voor.

Ons oordeel.

Molly Gullivan zelf was helaas niet thuis en ook al lang komen te gaan. Meer informatie over haar leven vind je ter plaatse en op de website van het visitor centre: https://mollygallivans.com/.

Een leuk tussendoortje, maar als je planning volzit zouden we het er nu ook niet meer gaan inproppen.

Meer inspiratie nodig?

Bekijk onze andere blogposts over Engeland hier!