De eerste reis met EsteVan

Het had hier een triomftocht moeten zijn. Moedige verhalen, leutige anekdotes en kleine lesjes. Dat is het nog steeds, maar met een bitterzoet randje. Wij schrijven dit verhaal in België, maar onze kleine EsteVan staat nog steeds onverschrokken te zonnen in Italië. En nee, dat is niet zoals gepland.

De eerste reis met EsteVan begon hobbelig: op de vertrekdag moest er een eindeloze to do list afgevinkt worden. We overwogen om niet meer te vertrekken, maar uiteindelijk leek elke gereden kilometer toch een overwinning en dus gingen we ervoor. Een eerste overnachting, net buiten de Belgische landsgrenzen. Het was al een avontuur en triomf op zich.

Voulez-vous coucher avec moi, ce soir?

Het was dan ook al laat en donker wanneer we zo stil mogelijk op de camping bolden. Zo stil mogelijk blijkt overigens ook een overstatement wanneer je met een dieselmotor en laadruimte op stap bent. Géén zacht sluitende deuren, wél tientallen priemende ogen.

Veel meer dan wat orde scheppen in het laadruim zat er niet meer in, kuch, ik bedoel natuurlijk: de woonruimte. We gingen dan ook al snel richting bed. De eerste vuurdoop van onze slaapplaats was niet meteen een langspeelfilm. Ik zou het ook geen kortfilm noemen. Eerder een flits en het was voorbij: het bed tolereerde nog wel één passagier, maar was een pak minder verdraagzaam voor de tweede. Met het nodige drama begaf de onderliggende structuur (lees: onder zetels/banken) het.

Het is altijd fijn om op een woensdagavond omstreeks 23u00 te beseffen dat je wel iets heel cruciaals vergeten bent bij je bouwproces: het te dragen gewicht. Jawel hoor, wij hadden een bed gemaakt dat 120% stevig was wanneer het ingeklapt was. Maar we hadden ook beslist om gewicht (en geld) uit te sparen door ‘lichte’ banken te maken. Dat het ingeklapte bed ook ooit uitgeklapt moest worden over deze lichte banken: dat detail was ons mogelijks ontgaan. Tot we de ‘krak’ hoorden.

Gelukkig had Het Lief een creatieve oplossing in z’n mouw steken. Met een valies bouwde hij een stevige structuur en kon hij weer rustig het bed in.

Zijn we nu zeker dat het bed niet meer kan instorten?’, vroeg ik met een bang hart, strak starend naar het plafond zonder een milimeter beweging.
‘Ja, zeker. Enkel uw kant kan nu nog instorten‘, klonk het naast me – alvorens over te gaan in gesnurk. Het Lief beleefde een verkwikkende nachtrust; ikzelf experimenteerde met beweegloosheid en insomnia.

Mr. Bricolage

Insomnia of niet: als ik één ding goed kan dan is het wel dingen gedaan krijgen. Of beter gezegd: andere mensen de oren van het hoofd zagen opdat zij dingen doen die ik gedaan wil zien. En dus stond Het Lief plots bij een 34°C brandende middagzon planken te zagen om de bedconstructie te verstevigen – onder het coördinerend oog van oui, bien sûr, moi.

Voelden we ons onoverwinnelijk na het tacklen van deze eerste hindernis? Mogelijks. Vonden we alles hilarisch en plezant? Zeker. Ik kon de slaap al proeven die ’s nachts over mij zou vallen. Helaas, zou die slaap voor mij pas komen op een regenachtige middag, drie dagen later. Volledig te wijten aan mijn standaard slaapproblemen en zeker niet aan EsteVan, die op dit moment van onze reis on his best behavior was. We reden door Zwitserse bergen, staken de Italiaans grens over en stonden aan de voet van de Dolomieten…

Een rode vlag

Aan de voet van dit UNESCO werelderfgoed werd er een eerste rode vlag waargenomen: plots begon EsteVan te rebelleren. Op de theatrale manier die hij zeker van yours truly had overgenomen. Plots begon onze camper tijdens het rijden te schokken, schudden en beven. Hevig. Een beetje zoals wanneer je naar je favoriete Netflix serie kijkt en plots eindigt het seizoen met een cliffhanger. Hatelijk. Net zoals een bevende, schokkende wagen: ook hatelijk.

We vonden er dan niet beter op dan ons aan de kant te zetten bij een gigantisch winkelcomplex. Onze prioriteiten stonden nog steeds op scherp, want we gingen natuurlijk eerst eten kopen alvorens met het probleem om te gaan. Eerst comfort food-ater, de rest komt later. Wanneer we dan uiteindelijk aan de slag wilden om te filmen en documenteren hoe vreemd onze wagen zich gedroeg , besloot die te doen wat machines àltijd doen wanneer je iets wilt aantonen dat misgaat: opnieuw correct werken.

Ik voelde de overmoed over me heen dalen. Net zoals ik zonder een schrijntje IT-kennis ook dagelijks computerproblemen oplos op mijn werk, zo kon ik nu plots ook motoren bezweren met mijn ‘have you tried turning it on and off again‘-methodiek. Nog even en ik had ‘garagist’ op mijn LinkedIn-profiel toegevoegd.

Een overvloed aan rode vlaggen

Na de kleine hick up vlak voor de Dolomieten trokken we met EsteVan (en een bijgevulde Adblue tank – wat we dachten dat de oorzaak was) het gebergte in. Onze Ford klom en daalde probleemloos honderden en zelfs duizenden meters. Het was alsof hij geboren was om langs smalle bergpaden naar boven te kruipen. We deden duizelingwekkende bergpassen – zo van het niveau waar ik spontaan van begon te hyperventileren.

We waren dus bijna vergeten dat ik niet de enige hyperventileur was in ons gezelschap. Na dagenlang probleemloos sjeezen tot helemaal aan Cinque Torri, voelden we na een verkwikkende bergwandeling plots de motor opnieuw zachtjes sputteren na opstart. Het sputterde duurde niet zo lang, aangezien we eerst een eindeloze afdaling voor ons hadden waar zwaartekracht voldoende motor was. Maar zodra de zwaartekracht weerstand begon te voelen – en we dus opnieuw vlak reden – was het daar weer: het gesputter.

Nog 25 kilometer tot de dichtstbijzijnde Ford-garage‘, sprak ik bemoedigend toe.

Mijn peptalk hielp niet: er werd een lichtjesfestival afgetrapt op het dashboard. ‘Motoroliepeil nakijken‘, ‘onderhoud zsm‘: de boodschappen kwamen en verdwenen alsof ze verstoppertje speelden. We zetten ons opnieuw aan de kant. Het motoroliepeil checken bleek een mission impossible: de stok zat muurvast. Dan maar de ‘have you tried turning it off and on again‘-techniek. Na een poos wachten, starten we EsteVan opnieuw richting Ford-garage.

Dat duurde zo ongeveer 500 meter.

‘Ik kan niet meer rijden‘, sprak Het Lief. Ik vond dat redelijk verwarrende communicatie: was zijn been plots geamputeerd, was hij verblind door het zonlicht, was dit een dramatische manier om een hartaanval aan te kondigen? Gelukkig niets van dat: ‘ik rij nu plankgas‘, sprak hij verder, terwijl we aan 10 kilometer per uur een rondpunt afreden, richting afgelegen voetbalveld.

De takelwagen

Daar stonden we dan: in het midden van nergens. We belden onze verzekering met de melding dat we gestrand waren. We leerden via Google Maps wààr we gestrand waren: Sospirolese. We leerden via Google Translate dat voetbalveld in het Italiaans ‘campo da calcio’ is. We zagen een man urenlang een klein grasveldje maaien met z’n grasmaaier. Er kwam een wannabe biker truukjes tonen op z’n brommertje. En toen kwam er uiteindelijk ook een takelwagen om onze EsteVan weg te takelen richting garage. Met Google Translate communiceerden we met elkaar en kwamen we op vrijdagavond aan bij een kleine garage in Sedico, een stadje van een 9000-tal inwoners in de provincie Belluno.

We besloten de eerste avond in onze camper te blijven. De garagisten wezen ons behulpzaam naar alles wat we, volgens hen, nodig hadden om te overleven: twee supermarkten rechts, twee restaurants links en op 150 meter hiervan een gelateria. Een goede inschatting van de mannen.

De volgende ochtend kregen we dan nieuws – opnieuw via Google Translate: één van de injectiepompen was stuk. Die moest vervangen worden. Dit zou gaan enkele dagen later, als het wisselstuk was aangekomen.

Het eindvonnis

En dus huurden we snel en wel een klein huurwagentje in Sedico. Met deze Fiat Panda pasten we onze oorspronkelijke route aan en besloten we dan maar te citytrippen: Venetië was de dichtstbijzijnde stad. We verbleven hier enkele dagen, helemaal excited om op het afgesproken moment EsteVan weer op te pikken en ermee richting Toscane te rijden. Helaas. Op de autosnelweg verscheen een Italiaans telefoonnummer. Nooit goed nieuws. Er weerklok een ‘alora’. Ondanks de geringe vooruitgang die we gemaakt hadden in Duolingo, hadden we al wel door dat zinnen die beginnen met ‘alora’ geen goed nieuws zijn – of toch niet in die garage. En als zeker niet als ze dan gevolgd worden met ‘abbiamo un problema’.

De injectiepomp zat muurvast. Net zoals de oliepeilmeter, dus. Ze konden die onmogelijk vervangen en moesten beroep doen op een externe firma. Die natuurlijk ook niet onmiddellijk kon komen. Ze vreesden dat we niet op tijd thuis zouden geraken als we zouden wachten. Ze vreesden ook extra schade, want volgens hun oordeel zat het probleem er allicht al maandenlang – zonder dat iemand het merkte. Het zou volgens hen dus nog ‘lang’ kunnen duren voordat hij volledig opnieuw rijvaardig was – veel te lang om op tijd thuis te zijn. De taalbarrière, maar vooral de deadline van opnieuw aan de slag te moeten op ons werk, liet ons dan nog één optie: repatriëring.

Wat nu?

Wij zijn met het vliegtuig gerepatrieerd. EsteVan wordt momenteel gestockeerd in Italië om daarna op transport gezet te worden naar België. We verwachten hem volgende week in onze garage. We laten hem overbrengen naar een garage uit onze buurt – niet de garage waar we hem aangekocht hebben: onze garantie was net twee weken vervallen en na een telefoontje werd duidelijk dat ‘daar niet veel aan verholpen kon worden’. Reden is dat dit soort casussen ook in België moeten opgelost worden door gespecialiseerde firma’s/garages. EsteVans motor zal dus opgelapt worden in België en pas daarna zullen de verbouwingen verder gaan. Ook omdat al ons verbouwgereedschap opgeborgen ligt in de camper. Het is dus zeker niet het einde van EsteVan, enkel een sidetrack, om daarna opnieuw verder te werken aan z’n lot: een Insta-worthy hipster camper zonder motorproblemen worden.

Waarom wij onze reis verder hebben kunnen zetten:

Eén tip: wij hebben extreem toevallig twee maanden voor vertrek een Europese reisverzekering afgesloten (bij Touring). Enkel en alleen omdat we iets dom hadden gedaan waardoor onze batterij het op een zonnige zondag begeven had. Door dat kleine probleempje van toen, werd er een berg aan problemen vermeden de afgelopen weken.

De kosten aan de motor zijn voor ons. Dat is vanzelfsprekend. Maar dankzij deze verzekering zijn wij kostenloos gerepatrieerd (vliegtuigtickets + taxi in Italië en België) en hebben wij ter plaatse onze vakantie kunnen verder zetten (kosteloos) met een huurwagen. Ook de stockage en het transport van EsteVan wordt door hen geregeld en betaald.

Dit is zeker geen reclame. Ik ben een grote verzekering-scepticus en blijf als linkse rat op een abstract niveau het bestaansrecht van de hele verzekeringswereld in vraag stellen (sorry, neoliberalisme en kapitalisme). Maar ‘k was wel verdomd blij dat ik iemand naast mij heb die zich wat minder abstracte en wat meer praktische vragen stelt, want anders zaten we nu dik in de shit.

Gerelateerde artikels

Ontdek alles over ons DIY camper verhaal via deze link: https://aufwiedersehengoodbye.com/category/blogs/diy-camper/

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s