Cake by the ocean

Eén van mijn grootste dromen is om cake te eten bij de oceaan. Sinds DNCE dat nummer heeft uitgebracht, denk ik namelijk elke week wel eens aan het eten van taart bij de eindeloze zee. The proof of the pudding is in the eating, dus ging ik aan de slag.

Verwachtingen:

Een warme zomerdag, een overheerlijk sponzig stuk cake en een verfrissend briesje met een ondergaande zon op de achtergrond. Het eten van de cake gebeurt vanop kleine porseleinen bordjes met zilveren dessertvorkjes. Op de achtergrond klinkt er rustgevende muziek.

IMG_20171019_224759_942

Realiteit:

Je leeft op budget dus je koopt de goedkoopste cake in Woolsworth. Dit is de cake met 50% reductie, omdat hij binnen de 24u opgegeten moet worden. Je gaat voor de Salted Caramel Cake. ‘s Avonds heb je een fantastische kampeerplaats. Alleen: de buitentemperatuur is nog amper 12°C. Windkracht: 1 miljoen Beaufort. Je hebt geen porseleinen bordjes en één ding weet je zeker: als je met deze taart richting oceaan gaat dan ga je meer zand dan cake eten. Je eindigt dus met een gigantische lading cake in je campervan. De dag nadien heb je een indigestie.

IMG_20171019_210545_437

Eindoordeel:

**/*****

Cake by the Ocean: Romantisch in theorie. In praktijk: niet goed uitgewerkt.

10x Great Ocean Road

De Great Ocean Road in 10 beelden:

1. Cape Bridgewater – Petrified Forest

IMG_20171018_185822_519

Niets is wat het lijkt te zijn in Cape Bridgewater. Het Petrified Forest – dat nochtans overal zo aangegeven staat – blijkt helemaal geen versteend bos te zijn. Maar mijn god, wat een fantastisch contrast tussen natuur en architectuur/engineering.

2. 12 Apostles

IMG_20171019_211342_388

We gingen met zonsondergang naar dé topattracties van The Great Ocean Road. Jonas had het fantastische idee om zijn pet op te zetten. De wind zorgde ervoor dat àlles wegwaaide. Gelukkig kon hij zijn pet nog net op tijd vastgrijpen.

3. Griffiths Island in Port Fairy

IMG_20171019_210328_709.jpg

Port Fairy, daar zouden we snel eens doorgaan. Dat was buiten de supervriendelijke vrouw van het Tourist Information Center gerekend. Nadat we informatie vroegen over de Shipwreck Trail, vertrouwde ze ons toe dat we teleurgesteld zouden zijn. Er is geen enkel wrak te bespeuren. Of jawel, op een kalme dag kan je naar een wrak zwemmen en dan zie je een gigantische schaduw onder je. ‘I don’t want to see a shadow beneath me whilst swimming‘, sprak de vrouw in volle paniek. Maar ze had wel wat andere aanraders voor ons: Griffiths Island en Tower Hill. Griffiths Island is een broednest voor jonge vogels, waarvan 50% sneuvelt binnen het jaar. Onze wandeling was dan ook één grote begraafplaats met gevederde lijkjes.

4. Loch Ard Gorge

IMG_20171019_211424_036

Vlakbij de 12 Apostles. Bij zonsondergang hadden we dit strand volledig voor ons, samen met een paar flipflops. We hebben de eigenaar proberen te spotten, maar helaas. Prachtige locatie, geen mede-reizigers: perfection.

5. Gibson Steps

IMG_20171020_201659_115

Eveneens vlakbij de 12 Apostles: afdaling naar het strand bij Gibson Steps. Hier waren we zeker niet alleen, maar de piepkleine mensen vormden een prachtig contrast ten opzichte van de gigantische kliffen.

6. Koala’s

IMG_20171021_212345_682

Tower Hill, Cape Otway en Kennett River: we amuseren ons dagenlang met het spotten van koala’s. En koala’s met het (be)spotten van ons.

7. Point Roadknight Beach

IMG_20171021_212115_916

Op de avondwandeling naar Point Roadknight zien we onze eerste surfers en vissers. We komen volledig tot rust. We komen zelfs zodanig tot rust dat ik even vergeet hoe te wandelen en stevig op mijn gezicht ga. Met ettelijke schaafwonden, blauwe plekken en een bezeerd ego keer ik huiswaarts.

8. Erskine Falls

IMG_20171021_212945_788_1

Prachtige waterval, nog prachtiger spektakel van toeristen die achter de omheiningen willen geraken om dichterbij de waterval te komen. Inventief: een groot gezin maakt een doorgeefluik om hun kleinste spruiten over de stenen te krijgen. Parenting skills: below zero. Inventiviteit: 100+

9. Bells Beach & Point Addis

IMG_20171022_135521_123_1

Ook hier komen we tot rust door surfers te bestuderen. Eeuwig respect: de buitentemperatuur is 14°C en het water is ijskoud.

10. De tientallen stops langs de Great Ocean Road

IMG_20171018_200817_116

Op de Great Ocean Road is één ding duidelijk: als je op een plaats stopt die niet in de gids staat, kom je in een niemandsland terecht. Prachtige stranden met amper toeristen. Daarom een grote shout-out aan de man op de bus in Adelaide die ons gedwongen heeft om te stoppen bij élke stop die we zagen.

Koala Spotting 101

Na twee weken in Australië hebben we al enkele belangrijke iconen gespot: wallabies, kangoeroes en emoes. Ontbrak nog op het lijstje: koala’s. Daar zou de Great Ocean Road verandering in brengen. Koala’s in enorme hoeveelheden op die toeristische route, dus we trokken onze detective-outfit aan en gingen op zoek.

Eerste poging: Tower Hill, vlakbij Port Fairy. De dame bij de toeristische dienst omschreef het als: ‘You guys will like it, it is like Jurassic Park‘. Natuurlijk staan zowel Jonas en ik op de eerste rij om onze campervan te laten opeten door een horde hongerige dino’s, dus met torenhoge verwachtingen trokken we naar Tower Hill. Bij het parkeren hadden we al direct prijs: emoes. Dichterbij een dinosaurus gaan we in 2017 allicht niet geraken. Vol goede moed trokken we op zoek naar de koala’s. Veel wisten we er niet van. Met volgende informatie trokken we op pad:

  • Koala’s slapen veel
  • Koala’s eten veel
  • Koala’s zijn grijs
  • Koala’s zitten in Planckendael

Na een wandeling (dramatisch en erg Jurassic Park getiteld: Walk to the Last Volcano) en het spotten van 0 koala’s (maar wel 1 kangoeroe en een zestal emoes) was de conclusie duidelijk: Tower Hill is erg gelijkaardig aan Jurassic Park in de zin dat beide geen zichtbare koala’s bevatten.

Poging twee: de weg naar Cape Otway. De Lonely Planet was erg behulpzaam in het spotten van koala’s: ‘De koala’s zijn makkelijk te spotten daar waar wagens in de kant van de weg staan en toeristen naar boven komen‘. Op de weg naar Cape Otway stonden er welgeteld nul wagens in de kant en eveneens nul toeristen. WiFi was ook nergens te bespeuren dus de zoekopdracht ‘How to spot koalas‘ mondde uit in een error. Bij Cape Otway trokken we dan maar de bossen in, waar Jonas verschillende koala’s meende te horen, maar geen enkele kon zien. Allicht omdat het de verkeerde bomen waren, maar daar had hij weinig oor naar.

Dat ik pessimistisch was. Met een pruillip probeerde ik nog een ‘Op de terugweg gaan we er spotten‘. Daar was ik wel zeker van, want het plan bestond uit het stalken van andere toeristen. En zo kwam het dan we na 1 km in de bossen verschillende wagens in de kant zagen staan en toeristen langs de weg. Bingo! Koala gespot. Of toch nadat we zagen waar het fototoestel op gericht werd. En zo leerden we: koala’s zitten behoorlijk veel hoger in bomen dan we dachten. En in totaal andere bomen. Dankzij de andere toeristen wisten we in totaal vijf koala’s te spotten.

IMG_20171020_201836_799.jpg

Na lang zoeken …een Koala!

We stopten elke keer er wagens in de kant stonden en vroegen telkens waar de dieren zaten. Toegegeven: koala’s spotten is een vaardigheid waarover ik niet beschik. Toen een gepensioneerd paar met verrekijker na vier keer uitleggen waar het dier zat er de brui aan gaf, was er gelukkig Jonas nog. Op ongeveer 30 meter hoogte hing er een halve cirkel die er inderdaad niet hoorde te hangen. Soms is koala’s spotten ook gewoon abstract.

Enkele honderden meters verder liep er iets over de weg. Ik waarschuwde Jonas. Altijd als er iets over de weg loopt, hoop ik dat het een kat is. Maar deze kat liep wel heel traag, log en blokkig. En had een ernstige vorm van obesitas. ‘Dat is een koala‘, verzekerde Jonas me, waarop hij ernaast reed en me de opdracht gaf er een foto van te nemen.

Toen maakte ik een foto die National Geographic Wildlife Photography-waardig is:

received_10155099722153932.jpeg

Toppertje!

Zo gaat dat, als je peperduur fototoestel verkeerd ingesteld staat en je maar één seconde hebt. In volledige paniek geef ik toe dat ik zowat de slechtste foto ooit gemaakt heb. Ik begin de instellingen juist te zetten, maar ze worden fouter en fouter. Plots vergeet ik alles over sluitertijden en diafragma. Of ik nog ga uitstappen, want die koala gaat niet blijven zitten, verzekert Jonas me. Oh ja, ook nog even vergeten dat koala’s geen schildpadden zijn.

Eens uitgestapt prop ik het fototoestel in zijn handen en roep ik ‘Zet het op automatisch, het staat helemaal fout‘. Waarop ik hem hoor zeggen ‘Amai, dat staat hier helemaal fout‘. Ondertussen sta ik oog in oog met een koala die lijkt te poseren. Ik vergeet dat ik een GSM heb. Ik vergeet alles. En hij gaat weg, zelfverzekerd de bossen in. Jonas probeert hem nog achterna te gaan. Te laat.

Niet elke foto hoeft #nofilter te zijn, toch?

IMG_20171020_163756_263.jpg

Datzelfde Toppertje, nu lichtelijk anders.

En dan was er poging #3: Kennett River.

Volgens de Lonely Planet dé makkelijkste plaats om koala’s te spotten. En het stelde niet teleur. Na het parkeren van de wagen en het openen van de deuren leek het alsof we in Bobbejaanland waren terecht gekomen. Overal krijsende toeristen. OVERAL. Bij één blik werd al snel duidelijk waarom: sommige mensen waren bedolven onder maar liefst negen vogels. Toeristenval tot en met, maar zo hilarisch. Ook Jonas hoorde bij de gelukkige en werd al na twee minuten ondergekakt. De vogels vlogen met een bocht om mij heen; de geur van kattenmens is dan ook niet uit mij te krijgen.

Vlakbij de vogels waren er dan ook de koala’s. Ze lieten zich makkelijk spotten.

Het leek een beetje alsof ze mij en mijn verwoede koala-spot-vaardigheden aan het bespotten waren. En al zeker toen deze koala plots begon te knipogen naar mij:

P.S. Benieuwd hoe koala’s spotten er in realiteit uit ziet?

IMG_20171021_212320_894.jpg

De helaasheid der dingen.