Sevilla was zo ongeveer het zuidelijkste punt dat we in Spanje bezochten tijdens ons tripje met Estevan in 2023. Tevens de plek waar we oudjaar vierden (leve 2024!). Hadden we even pech, het was oudjaar en het was daar een beetje druk.

Mensen gaan naar Spanje voor het mooie weer. In de zomer veel te warm, in de winter aangenaam. Kort samengevat: Sevilla in de winter leek als Belgie in de lente. Aangenaam, maar oh zo druk. Daarom kozen we er voornamelijk voor om de meer obscure zaken te gaan bezoeken. Obscuur, omdat ze vermeld werden op de Atlas Obscura website, in realiteit helemaal niet zo obscuur.

De eerste 48 uur in Sevilla.

Een eerste stop was de Kathedraal van Sevilla met de tombe van Christopher Columbus. Online tickets waren niet meer te koop, dus moesten we gezellig gaan aanschuiven in de rij. Ongeveer een uurtje aanschuiven. De tijd vliegt als je je amuseert. Eens binnen werd het al snel duidelijk waarom de rij zo lang was. Deze kathedraal is vrij tot zeer groot te noemen en je kan hier uren in rondlopen.

De kathedraal heeft ook een toren die je kan beklimmen. Interessant weetje: geen lift, geen trappen! 35 verdiepingen naar boven wandelen. Het zicht boven is OK, maar niet wereldschokkend.

Veel mensen lopen gewoon voorbij het Hospital de los Venerables. Vroeger een plaats waar de geestelijken zich thuis konden voelen, nu vooral de plaats waar een hele verzameling werken van Velázquez en andere kunstenaars aan de muur hingen. Belangrijker voor ons was het gebouw zelf. Een uitstekend staaltje architectuur en een overdaad aan pracht in de kerk die bij het gebouw hoort.

Casa de Pilatos: dit paleis is ook echt de moeite om even te passeren. Hier vlogen we in sneltempo door omdat we reeds tegen sluitingstijd arriveerden. Ook dit is een aanrader. De architectuur en de afwerking van dit gebouw deden ook bij ons weer monden openvallen

Metropol Parasol (Setas De Sevilla): Het eerste waar ik aan dacht bij deze grote paraplu, was Pol Parasol, een computerspel – destijds nog op diskette – dat ik vroeger als kind speelde. De parasol in dit verhaal was echter een grote (de grootste in zijn soort) houten structuur in de vorm van een parasol (of grote paddenstoel) waar je met de lift helemaal tot boven kan en in tegenstelling tot bij de kathedraal wel een mooi zicht hebt op de stad. De structuur is open tot na middernacht en heeft ook z’n eigen aurora, een lichtshow die wel de moeite waard is

En dan was er nog de arena, de Plaza de toros de la Real Maestranza de Caballería de Sevilla. Stierenvechten, zijn we niet echt fan van en na het bezoek aan deze arena nog minder. Voor tien Euro kregen we een audioguide (een QR-code) met een verheerlijkende versie van wat stierenvechten nu eigenlijk is en toegang tot de arena. Stierenvechten is een belangrijk deel van de Spaanse cultuur, maar als je dieper doorleest in wat er nu eigenlijk gebeurt en wat eindelijk het doel is, hebben we toch zo wat onze vragen.

Stieren worden geweldig opgefokt (letterlijk en figuurlijk) en mishandeld, gedrogeerd, verblind en verzwakt vooraleer ze de arena betreden. Deze informatie wordt uiteraard niet gedeeld in de audioguide. Daar gaat het over de successen van weleer, niet over het dierenleed. We hebben langer op de tribunes gezeten om dingen op te zoeken over stierenvechten dan dat we rondgelopen hebben. Zegt waarschijnlijk genoeg.

Extra: Plaza de España. Niet veel van gezien, want er was zoveel mist, maar dit grote plein met bijbehorend groot gebouw moet de moeite zijn als er iets van te zien is.

Die extra 24 uur in Sevilla

De extra 24 uur kwamen er door de enorme drukte. Er was namelijk nog het Alcazar (niet op Atlas Obscura), ofte het koninklijk paleis.

De rijen waren lang, op voorhand reserveren absoluut nodig. Wat volgt is een toneelstuk in drie bedrijven over hoe we binnengeraakten bij het Alcazar:

• Poging 1: Daar kunnen we kort over zijn. Het was kort na de middag en we hadden niets gereserveerd. De rij aan de ingang was lang, de rij bij de ticketverkoop kort. De tickets waren uitverkocht. Wij dropen af.

• Poging 2: Vroeger opgestaan deze keer. Het was 10.30 toen we bij het Alcazar aankwamen. De rij aan de ingang was lang, de rij bij de ticketverkoop ook. Meer geluk deze keer? Neen. Ergens halverwege de rij stond een medewerker met een bordje (A4) “sold out for today”. Het heeft even geduurd vooraleer iedereen het wilde beseffen, maar er waren dus geen tickets meer. De man stond daar met zijn bordje, iedereen bleef aanschuiven. Tot hij dan toch maar besloot om naar zijn bordje te wijzen. Poging 2 mislukt. We dropen opnieuw af.

• Poging 3: Na ons gefaald avontuur toch maar online tickets besteld via de website. Een volledige week later. De rij aan de ingang was kort, de rij aan de ticketverkoop opnieuw onbestaande: sold out. Wij naar binnen!

Het Alcazar is echt de moeite en de audioguide die je extra kan aanschaffen is een toegevoegde waarde. Het paleis wordt drukbezocht, en vooral gigantisch. We deden eerst ons reguliere rondje op basis van de audioguide, daarna gingen we op zoek naar de koninklijke vertrekken, dit kan je extra bij je ticket bijboeken.

Onze kennismaking met de ticketcontroleur was ongeveer zo samen te vatten:

“You are late”

“You should have been here earlier. You are very late”

“This is a private tour. You are late”

“Look at your ticket, what does it say? You are late”

OK, in de fine prints stond er dat we er op een bepaald uur moesten zijn – verkeerd geinterpreteerd – het zij zo. Echt duidelijk was het nu ook weer niet. Maar kijk UITZONDERLIJK mochten we nog mee met de volgende tour, als er niet te veel mensen waren voor de volgende.

De koninklijke vertrekken liggen op de eerste verdieping, met ingang bovenaan een trappenhal aan een smalle gang. Er waren zeer strenge veiligheidsregels. Zo streng zelfs dat alles door de X-ray scanner moest (maar niet de gsms, horloges, portefeuilles, fototoestellen, … je kent dat van op de luchthaven) … om vervolgens alles verplicht in een locker te steken. Veiligste lockers ooit.

De tour zelf was niet meteen spectaculair, het waren de vertrekken van de koning en voor die paar euro meer mochten we deze bezichtigen onder strenge voorwaarden. En oh, ja, er was helemaal geen volgende tour meer, we waren dus net op tijd.

Verdict.

Sevilla is een leuke stad waar je eindeloos door de straten kan blijven zwerven. Je hebt veel meer dan 72 uur nodig om de stad volledig verkend te hebben (op tijd boeken is de booschap!). Ze is redelijk bewandelbaar, al kozen we er wel voor om grotere afstanden (wanneer mogelijk) met de metro af te leggen.

Gerelateerde artikels

Ontdek alles over hoe Estevan tot stand kwam via de ‘DIY camper’ blogposts via deze link. Alles over Spanje kan je dan weer hier terugvinden.