1 week voor vertrek

Over exact een week zitten we op een opstijgend vliegtuig. Eén week. 7 dagen. 168 uur. Yikes.

Ik dacht altijd dat ik mijn tijd de week voor vertrek 100% zou spenderen aan de reis. In realiteit is zowat 0,001% van m’n tijd aan de reis gespendeerd: de afgelopen week hebben we ons nieuw adres gecommuniceerd aan Australië. Dat was het dan voor de reis.

De andere tijd werd geïnvesteerd in:

  • Verhuizen, nog meer verhuizen en… verhuizen
  • Sokken zoeken in 7 verschillende dozen
  • Vijf frituren bezoeken om vervolgens een snee brood te eten – in kleine dorpjes is maandag blijkbaar nog steeds heilig
  • Containerparken bezoeken
  • 78 telefoontjes naar de wijkagent in de hoop tijdig gedomicilieerd te raken (Eindresultaat: I did it!) 
  • In een lange rij staan wachten in een gemeentehuis waar de klok bleef stille staan anno 1970 (en waar we begroet werden met ‘gratis rattenvergif te verkrijgen aan de balie‘ – weten we ook weer meteen waar we aan toe zijn).
  • Verven.
  • Nog meer verven – er blijken vele soorten witte verf te zijn.
  • En dan uiteindelijk nog meer verven. Geloof nooit de verfblikken: er bestaat niet zoiets als ‘1x dekkend‘.
  • Kuisen. Er staat nu een leeg pand in Kessel-Lo dat properder is dan ooit tevoren. Behalve de ramen. Wie maakte ramen wassen eigenlijk zo moeilijk?
  • Eten. 3 kg verdikt in twee weken. Hotel Schoonmama heeft een rijkelijk gevulde snoepkast en ik heb nog steeds de discipline van een kleuter.
  • Nog meer eten: zowat elke dag staat er een afscheidsetentje gepland.
  • Werken: de overuren draaien op volle toeren. Gelukkige heb ik stevige opvolging klaar staan. Ongelukkigerwijze moet ik haar zelf coachen en blijk ik niet de beste leerkracht.

Kortom: Er is geen tijd om stil te staan. Misschien is dat ook goed; ik weet het niet. Toen ik dit weekend een (voorlopig) laatste blik op het stadhuis van Leuven was ik van één iets heel zeker: ik ga het missen*.

* DISCLAIMER VOOR DE EERLIJKHEID: Het kon ook geweest zijn: ‘Ik ga het missen, maar ik ga wel zes maand niet moeten kuisen dus whatevs.’ 

1 Comment

  1. Bostonbaby

    Oh… zo herkenbaar…
    Die weken ervoor zijn zo hectisch. Je doet niet anders dan afscheid nemen. Opeens overvalt je het gevoel dat je dingen gaat missen, dingen die je daarvoor nooit had verwacht.
    Voor wij vertrokken, zei een tante die ook ooit een jaar in het buitenland zat: ik ben wat jaloers, jullie moeten er nog aan beginnen. Ik zat midden in de verhuis, het regelen, een baby van vier maanden, en ik dacht ‘huhhh’?

    Maar nu snap ik het. En nu ben ik ook een beetje jaloers, want ik weet dat het heerlijk wordt. En dat Leuven zeker even zonder jou kan, en jij zonder Leuven 😉

    Like

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s