Opdracht #19: Leer een lokaal gerecht klaarmaken

Toegegeven, toen ik deze opdracht voor het eerst las, kon ik alleen meer ‘uuurgh‘ denken. Als er één iets is dat ik nooit uit mezelf zou doen op vakantie dan is het wel koken. Oké, dat is een flagrante leugen: als er één iets is dat ik nooit uit mezelf zou doen op vakantie dan is het wel bungeejumpen, parachutespringen, bergbeklimmen of deelnemen aan een deathride. Maar alles met hoogtes buiten beschouwing gelaten: koken.

Daar zijn een aantal redenen voor:
  • Ik kook absoluut niet graag.
  • Ik ben een extreem moeilijke eter. Wortelen op een broodje? Oké. Wortelen in spaghettisaus? Niet oké. Tomaten op een broodje? Niet oké. Tomaten in een salade? Oké. Eten dat elkaar raakt op een bord? Niet oké. Fruitsap met pulp? Niet oké. Soep die niet volledig gemixt is? Niet oké, tenzij het vegetarische Tom Ka Kai soep is. Bon, u begrijpt het: moeilijk.
  • Ik ben extreem onhandig. Elke handeling met een mes is levensbedreigend voor mezelf en mijn omgeving. Daarom kan ik alleen ellendig traag snijden.
  • Ik eet bij voorkeur alleen vegetarisch of vis. Niet altijd even interessant voor vleeseters in de groep
Kortom: ik zag deze opdracht helemaal niet zitten. En al helemaal niet, omdat ik de Indonesische keuken maar zo-zo vond. Doodgeslagen met Mie Goreng (gefrituurde noedels) en Nasi Goreng (gefrituurde rijst). En dan de absurde hoeveelheid kipgerechten.
Bij deze opdracht had ik dan ook een groot ‘omdat het moet’ gevoel. ‘Omdat het moest’ schreven we ons bij ViaVia in voor een kookles. Omdat we de eersten waren, mochten wij de menu kiezen. Jonas – die al elf jaar mijn moeilijke eetgewoontes vanbuiten probeert te leren – duwde het kookboek onder mijn neus. De keuze viel op:
  • Terong Balado – iets dat onze kok later zou vertalen als een Indonesische variant op ratatouille.
  • Kare Udang – curry met garnalen
De kookles zelf begon met een ochtendlijk bezoek aan een zondagse markt. Intussen hadden we ook een extra leerling: een soloreiziger uit Duitsland die het bezoek aan de markt professioneel van commentaar voorzag. ‘Sometimes it is better that you don’t know‘, zei hij van de vele standjes waar het FAVV een hartaanval van zou krijgen. Dat we al een maand in Indonesië zaten en nog nooit problemen hebben gehad met het eten, zorgde voor de nodige geruststelling.
IMG_20171217_142359_651

Fruitstalletje net buiten de markt.

IMG_20171217_141129_191

Groentenstalletje in de markt.

IMG_20171217_141254_022

Visstalletje.

‘Why don’t they make it fresh‘, vroeg onze Duitse vriend bij het wafelkraam waar een Indonesiër aan sneltempo hopen wafels aan het bakken was – vooralsnog zonder klanten. Die vraag bleek zo buitenwerelds dat niemand een antwoord kon bieden. Ik stelde mij alleen vragen bij de vorm van zijn wafelijzer. Nevertheless, de wafels waren lekker.
IMG_20171217_141355_965

De Indonesische variant van wafels

IMG_20171217_141721_832

Visstalletje waar we onze garnalen gekocht hebben.

‘Why are the shallots so small, in Germany much larger‘. De Thaise sjalotten bleken groter, maar die moeten geïmporteerd worden. En waarom importeren als je ook twee kleinere sjalotten kan eten in plaats van één grote, vroeg de kok zich af. Ik vraag me af hoe zij zou denken over de afvalberg aan imperfecte groenten die in West-Europa weggegooid wordt.
IMG_20171217_141540_536

De kleine sjalotten die we en masse ingekocht hebben.

IMG_20171217_141218_079

En ook tempe (vegi)  wordt ingekocht.

Na het shoppen, was het tijd voor het koken. Ik bleek als enige fan van pikant eten. De twee heren wouden er niet van weten. Dus werd het een niet pikante lunch, met een apart potje zelfgemaakte sambal voor mezelf.
IMG_20171217_141039_597

Master Chef cooking

IMG_20171217_141005_931

Currypasta maken met verse kruiden

IMG_20171217_140911_436

Niet-pikante tomatensaus voor de mannen.

IMG_20171217_140826_898

Gefrituurde tempe in twee vormen: plain en gekarameliseerd

Tot mijn eigen grote verbazing:

  • Vond ik het best leuk om te koken. Al moet ik eerlijk toegeven dat onze kok het meeste gedaan heeft. Zij heeft bijvoorbeeld alle garnalen schoongemaakt. Thank God, want anders zouden we er uren over gedaan hebben.
  • Ging alles best vlot. Oké, drie Europeanen hebben er 15 minuten over gedaan om currypasta te maken terwijl zij later al giechelend toegaf daar ongeveer twee minuten mee bezig te zijn.
  • Heb ik niemand verwond – ook mezelf niet.
  • Heb ik maar één keer na het snijden van de chilipeper mijn oog aangeraakt. Doorsnee gebeurt dit minstens drie keer alvorens ik van mijn fouten leer.
  En het allerbeste: ik lustte het eten. Graag, zelfs. It’s a Christmas miracle.
IMG_20171217_140724_734

Een feestmaal: kroepoek, tempe, paarse rijst, terong balado, kare udang, sambal en fruitdessert

7 Dagen in Yogja

Een hele week in Yogyakarta. Zo stond het alleszins niet gepland. Nee, we zouden Yogya doen, naar Borobudur trekken en dan Java wat verder verkennen alvorens richting Jakarta te trekken voor onze vlucht.

Helaas dacht mijn lichaam daar anders over. Na een kleine week chillen op Gili Meno zag mijn lichaam het niet meer zo heel erg goed zitten. Vijf dagen niets doen is dan ook heel erg belastend voor uw gezondheid. Na urenlang sites opzoeken over malaria kon ik alleen maar tot de conclusie komen dat dàt alleszins niet was wat ik had. Wat ik dan wel had leek eerder op een heel erg zware verkoudheid of sinusitis. Alleen mijn lichaam zal het zeker weten.

Dus zo kwam het dat we na vier dagen Yogya en twee dagen Borobudur opnieuw in Yogyakarta belanden. Zowel in Yogya als Borobudur zagen de dagen er ongeveer hetzelfde uit:

  • Veel te lang slapen
  • Ontbijten, zonder iets te proeven
  • Alle levenslust verliezen, want eten is écht wel supercruciaal in mijn leven
  • Nog meer rusten
  • Uitstapje doen
  • Dramalama uithangen na het uitstapje
  • Meer rusten
  • Hoop doen opleven en opnieuw eten: helaas steeds zonder te kunnen proeven
  • Nog meer dramalama uithangen

Jonas had dus zijn handen meer dan vol. Hij moest voortdurend naar cafés en restaurants waar hij wél heel de tijd superlekker at en dronk, terwijl ik vol ongeloof naar mijn smakeloos bord zat te staren. Eén keer per dag raapte ik al mijn moed bij elkaar en gingen we op daguitstap. Excuseer, ik bedoel natuurlijk: één keer per dag nam ik een pijnstiller en zodra die ingewerkt was, gingen we op daguitstap. En zo slaagden we er in zeven dagen Yogya toch in om enkele highlights te verzilveren.

1 Odong-odong

IMG_20171215_194933_326

Odong-odong, go-karts voor gevorderden.

Mijn persoonlijke favoriet. Omdat de fut om zelf dingen op te zoeken en organiseren volledig verdwenen was, tekenden we in Yogya voor een hoop activiteiten met ViaVia. Eén van deze activiteiten was een avondwandeling: Alun-Alun Walk. Een lokale gids nam ons door de straten van de culturele stad, richting stadscentrum. We liepen voorbij kleine eetkraampjes, leerden over bewakingsposten en kleine marktjes.

IMG_20171215_194646_836

Lokale snack: kokosnoot en bruine suiker gestoomd.

IMG_20171215_194719_959

Eindresultaat.

Nadat de zon verdwenen was, kwamen we op een rondpunt waar we overdag al enkele keren gepasseerd waren. Plots stond het er vol go-karts met felle lichten, populaire tekenfilmfiguurtjes en oorverdovende muziek. Onze gids lachtte zoals alleen Indonesiërs dat kunnen: of we dat ook niet wilden doen.

IMG_20171215_194821_238

Enkele brommertjes rijden voorbije de geparkeerde odong-odongs.

IMG_20171215_194857_297

Our subject of choice.

IMG_20171211_190805_416

Jonas is er al helemaal klaar voor.

We kozen ons de allergrootste go-kart uit: eentje die ze getransformeerd hadden tot Volkswagen-busje. Met Ed Sheeran op de achtergrond waagden we ons op het rondpunt. Dat je geen meter voor ogen kon zien en het rondpunt ook door échte weggebruikers werd gebruikt, kon de pret duidelijk niet bederven. Als enige westerlingen zaten we in de odong-odong en konden we niet stoppen met onszelf uitlachen: die go-karts gingen geen meter vooruit. En dan deden de passerende Indonesiërs hetgeen dat ze het best kunnen: met je meelachen.

2 Prambanan en geheime tempels

IMG_20171215_182243_413

Een daguitstap vanuit Yogya: met gids trokken we eerst naar drie geheime tempels alvorens de hoofdvogel af te schieten in Prambanan.

Ondanks de razend interessante verhalen van onze gids werd de aandacht voortdurend afgeleid. Met het nieuwe jaar in zicht hebben heel wat scholieren nu schoolreizen gepland. In grote groepen strijken de tieners neer op de religieuze sites waar ze meer aandacht hebben voor westerlingen dan de eigenlijke tempels.

IMG_20171215_195007_388

Selfies, heel erg populair.

Hier kregen we dus onze eerste kennismaking met giechelende meisjes, wijzende jongens, openvallende monden en ingestudeerde zinnetjes. ‘Misterrrrrr, can we take selfie?‘. Na een bevestigend antwoord werden we onthaald met nog meer gegiechel en ook de Oh My Gods vlogen in het rond.

IMG_20171215_193424_383

Jonas probeert mij uit de foto te blokkeren zodat hij alleen met een bende vrouwen op de foto kan.

De jongens pakten het allemaal wat anders aan. Deze voelden zich vaak wat té coolio om onmiddellijk een foto te vragen. Nee, dan was daar bijvoorbeeld ineens de leerkracht die ons een foto kwam vragen. Hoogtepunt bij de verborgen tempels: een mannelijke scholier die in zijn luidspreker de hele school optrommelde om met ons op de foto te gaan.

IMG_20171215_193342_690

Deze jongens hadden toch wat hulp nodig van hun leerkracht om hun moed bij elkaar te rapen.

Je zou bijna vergeten dat de tempels de eigenlijke attractie zijn.

IMG_20171215_182103_223

Prambanan tempelcomplex.

IMG_20171215_182720_405

Verborgen tempel.

IMG_20171215_182916_209

Ambush.

IMG_20171215_193300_074

Verborgen tempel.

IMG_20171215_193203_933

Selfie @ Prambanan. 

IMG_20171215_195046_694

Nog veel restauratiewerk aan de winkel.

IMG_20171215_195326_054

Prambanan.

IMG_20171215_195525_939

Detail Prambanan.

IMG_20171215_195633_105

Hard aan het proberen om niet ziek te lijken.

3 Het Waterkasteel

IMG_20171215_194517_992

Stilleven met duif en waterkasteel.

Twee dagen hebben we gezocht om de ingang van deze ruïnes te vinden. Het is te zeggen: twee dagen hebben we gezocht om de ticket booth te vinden. Zodra we hem gevonden hadden, hadden we het hele waterkasteel al zowat bezichtigd. Tip: ‘Exit’ betekent blijkbaar niet altijd ‘uitgang’, maar wel ‘richting tickets’.

Het Water Castle werd voor een groot deel vernietigd door aardbevingen en plunderingen. Voor de vernieling was het een royaal badcomplex waar de Sultan – Yogya heeft een aparte status in Java en wordt geleid door een Sultan – het nogal bond maakte met zijn minnaressen.

IMG_20171215_194125_589

Detail bij één van de overgebleven zwembaden.

IMG_20171215_194151_743

Het grootste deel van het bouwcomplex is verdwenen, enkel deze baden bleven overeind.

IMG_20171215_194220_972

Stairway to untreated water.

Hoogtepunt: bij het Waterkasteel was ik mijn opperste best aan het doen om artistieke weerspiegelingfoto’s te maken. Dat lukte bijster slecht: het was er zodanig warm dat mijn wenkbrauwen geen partij waren voor de stromen zweet die in mijn ogen liepen.

IMG_20171215_194349_511

Poging 345 tot artistieke foto.

Bovendien waren er voortdurend lokale toeristen die voor het beeld liepen. Zoals die ene man die nu al heel de tijd met een gigantische, lege doos rondliep in het complex. De man ging voor de ingang staan, met de lege doos in zijn handen en glimlachte richting camera. Waarom zou je in godsnaam met een doos gefotografeerd willen worden? Wel hierom:

IMG_20171215_194419_752

Who wore it better?

4 Kraton & traditionele dans uit Java

IMG_20171215_193608_472

Traditionele dans bij het Kraton

Anderhalf uur geven verschillende dansers het beste van zichzelf. We zagen vier types dans, begeleid door een gamelan orkest.

IMG_20171215_193525_616

Elfje.

IMG_20171215_193652_535

Filmpje maken.

IMG_20171215_193731_245

Ik was al lang omver gevallen.

IMG_20171215_193811_182

Subtiele voetbewegingen.

IMG_20171215_193933_286

Gamelan orkest.

Hoogtepunt: de Mexican, euh Indonesian, stand-off tussen de twee mannelijke dansers.

IMG_20171215_193852_392

De uiteindelijke winnaar.

IMG_20171215_194009_314

Indonesian stand-off met gamelan orkest

IMG_20171215_194054_762

Afscheid.

5 River Walk

IMG_20171217_165457_219

Vervuiling, iemand?

Omdat we zo tevreden waren van onze eerste avondwandeling met ViaVia boekten we uiteindelijk ook een tweede wandeling. Deze keer: een wandeling langs één van de meest bevolkte wijken van Yogya, ver weg van de toeristen. En wat een beleving! Op amper 3 uur tijd:

  • Namen we deel aan een verjaardagsfeest van een nietsvermoedend jongetje en werden er overladen met cadeaus (in de vorm van eten)
  • Speelde Jonas een partijtje badminton tegen de lokale sportleerkracht
  • Zagen we hoe lokale mensen hun wijk proberen te verbeteren door muurtekeningen aan te brengen (duurtijd: minstens 5 dagen, een huzarenstukje met echte verf, geen graffiti).
  • Leerden we dat veel plaatselijke inwoners geen toilet/douche in huis hebben. De overheid heeft dus veel geld geïnvesteerd in openbare toiletten om zo de mensen weg te houden van de rivier.
  • Zagen we vooral mensen die het minst hebben het meest geven.
IMG_20171217_165354_727

Al vijf dagen was deze jongen bezig met het beschilderen van deze muur. Thema: aanklacht tegen de vervuilde rivier.

IMG_20171217_165524_011

Avondmaal: streetfood.

IMG_20171217_165624_381

Zonsondergang in één van de dichtst bevolkte wijken in Yogya.

IMG_20171217_165656_624

Chinese tempel. Chinezen mogen geen land bezitten in Yogya en mochten ook lang niet hun eigen godsdienst uitoefenen. Dit laatste mag nu wel. 

IMG_20171217_165250_993

Klein jongetje, grote mond.

IMG_20171217_165323_678

Spoiler alert: Jonas ging zwaar af.