Jordanië: De finale.

Wat er te lezen valt bij ‘Het weer en toerisme’ zal je verbazen! Afsluiten met een clickbait-titel. In afwachting van onze trip naar Ijsland, de grote finale!

Nu de sappige verhalen over onze trip in Jordanië achter de rug zijn, nog even een overzicht van een aantal praktische zaken zoals ons reisschema en hoe die trip goed aan te pakken. Jordanië is een veilig land om in rond te reizen en een aanrader voor iedereen! Lees: we hadden dit al veel eerder moeten doen.

Onze trip in een notendop: 

  • 16/2 – Amman naar Aqaba met de auto: vliegen op Aqaba in combinatie met autoverhuur werd te duur (Single way fee en dergelijke). Afstand is goed doenbaar.
  • 17/2 – 19/2 – Duiken in Aqaba (Advanced Open Water Certificate) 
  • 20/2 – Wadi Rum (Slapen – of bevriezen – in de woestijn)
  • 21/2 – 22/2 – Petra (de topper van Jordanië) 
  • 23/2 – Little Petra, Kerak Castle (Kleine versie van en een kasteel) 
  • 24/2 – Jerash & Dode Zee (Nog meer toppers) 
  • 25/2 – Amman (Ons eindpunt, wist ons niet meteen te overtuigen, geen afzonderlijke blogpost) 
  • 26/2 – Huiswaarts 

Heen & Weer 

Er is momenteel maar één maatschappij die rechtstreeks op Amman vliegt en dat is Ryanair. Voor mij was dit een éérste ervaring. Al bij al (na al die horrorverhalen) viel het nog wel mee. Ja, er is gezongen voor iemand die jarig was. En, ja, men scandeerde de naam van de piloot toen de wielen pas de grond raakten (Ervaren Aircrash Investigation kijkers weten dan dat er nog heel veel kan misgaan), maar dat was het dan ook.  We opteerden wel voor de extra beenruimte, dat doet ook al veel.

We gaan naar de luchthaven met de trein, dat is het gemakkelijkst en vanuit Mechelen ben je er vooraleer je het goed en wel beseft. 

Vervoer 

Het is een gewoonte om even uit te wijden over hoe mensen in een bepaald land rijden (kijk maar naar de verslagen van Taiwan en de Faeroer): ook hier valt veel over te vertellen. 

We boeken onze wagen via Connections (en via Sunny Cars) en krijgen een aftandse, naar sigaretten stinkende Nissan Sunny (Automaat, 30.000 kilometer). Daar hoeven we het verder niet over te hebben, want deze functioneerde naar behoren – buiten misschien het feit dat niemand ooit echt hard op het gaspedaal geduwd had en de motor nu al zeer lui geworden was. 

Wat wel de moeite waard is, is de manier waarop hier rondgereden wordt. Jordanië is het spreekwoordelijke Mekka voor iedereen die lak heeft aan regels. Gelieve je aan volgende regels te houden:

  • Snelheidslimieten zijn richtlijnen en lijken absoluut niet verplicht.  
  • Iedereen die je kent of niet kent en die te dicht in de buurt komt, daar mag je op toeteren. Als in, toeter gewoon op alles en iedereen. 
  • Richtingaanwijzers zijn verboden.  
  • Voorsteken, dat doe je langs alle kanten. (combineer met onder- en bovenstaande) 
  • Zijn de rijstroken op, dan maak je er toch gewoon een nieuwe? 
  • Links afdraaien op een kruispunt met drie rijstroken: per definitie vanaf het rechterbaanvak om de fun-factor te verhogen (ook hier gelden puntje 3 en 4). 

Kortom, een feest! Een paar jaar van ons leven verloren, maar weet wat extra experience punten opgedaan. 

Hotels 

Zoals gewoonlijk boekten we weer alles via onze vrienden van Booking.com. Betalingen verliepen steeds correct en op één hotel na (Wadi Rum) met virtueel geld (Met de kaart, nog geen Bitcoinhotels tegengekomen). Hotels hebben hier alles wat andere hotels op andere plekken in de wereld hebben. Alles behalve isolatie dan toch. De eerste 4 nachten dachten we dat het raam openstond, maar bleek het gewoon volledig dicht te zitten (en ja, ons hotel in Wadi Rum had geen verwarming, maar dat was een tent, dus dat is sowieso anders). 

Betalen 

We betaalden quasi overal met de kaart, dit ging zonder noemenswaardige problemen. Wanneer we toch cash geld nodig hadden, was dit een ander paar mouwen. Elvendertig banken hebben we nodig gehad om genoeg geld uit de muur te krijgen voor onze duikopleiding en Wadi Rum (best even checken met je bank op voorhand – ook al staan je kaarten geactiveerd voor het buitenland).  

Eten & Drinken 

We hebben zoveel mogelijk lokaal gegeten.  Op TripAdvisor zijn voldoende goede tips te vinden. In Aqaba leek iedereen deze uiteraard te lezen. TripAdvisor reviews van de lekkere restaurants zijn terug te vinden op ons profiel (Leve het Buffalo Wings restaurant, dat ons 10% korting gaf om influencergewijs meteen een ‘goede review’ na te laten). 

Wel een beetje opletten met wat je eet, want de heer des huizes heeft een aantal dagen serieus last gehad na iets verkeerds (?) gegeten te hebben. Geen idee wat. Het was vermoedelijk heel lekker, want we hebben over het algemeen overal een heel lekker gegeten. 

Het Weer & Toerisme 

Februari is winter en laagseizoen. Waar de Aqaba Pro Divers op een drukke zomerdag tot 70 mensen mee onder water nemen, beperkte het zich nu tot een 10-15-tal. Restaurants en hotels oogden vaak leeg en in het geval van Petra zelfs een beetje triestig. Maar je voelt dat dit puur de tijd van het jaar is en dat de drukte er nog wel aankomt. Hoe dit er in of na Corona-tijden zal gaan uitzien, niemand die het weet.  

Het voordeel van de winter in Jordanië, is de temperatuur. 15 tot 20°c elke dag en praktisch geen druppel regen gezien. Dit staat in schril contrast met de permanente 30 tot 40°c temperaturen van de zomer die ik er een een twintigtal jaar geleden meemaakte. 

Verdict!

Februari is misschien nog net iets te vroeg om altijd mooi weer te hebben, maar het is rustiger en dus aangenamer om te reizen. Jordanië is op Petra en de Dode Zee na nog vrij onbekend bij het grote publiek, maar is zeker de moeite om anderhalve tot twee weken te spenderen.

De selfie van €574,50

Dit is ‘m dan: de selfie van 574,50 euro. Hij is genomen op wat onze laatste dag in Luang Prabang moest zijn, bij de overdrukke Kuang Si waterval. Veel geduld hebben we ervoor gehad ook: erg lang gewacht op een moment waarop we alleen op onze selfie zouden staan. Mission failed: achter mij zit namelijk een vrouw die ik krampachtig probeer te verbergen door… nu ja, krampachtig te poseren.

IMG_20180130_164019_501

Toegegeven, de watervallen zijn sowieso mooier zonder ons ervoor.

IMG_20180130_164345_992

Drop dead gorgeous.

IMG_20180130_163340_612

Het mooiste blauw.

IMG_20180130_164145_096

Zelfs compleet over- en onderbelicht nog een kunstwerk.

IMG_20180212_121027_226

Een betere GoPro foto.

We hadden het wel wat gehad in Luang Prabang: we hadden vijf dagen uitgetrokken voor de stad, maar eigenlijk ook vooral om eens langer eenzelfde uitvalsbasis te hebben. Toen we richting Pakse vertrokken met als einddoel de Cambodjaanse grens waren we dan ook echt klaar om afscheid te nemen van de culturele hoofdstad van Laos.

IMG_20180129_213310_680

Kinderen in de straten van Luang Prabang

IMG_20180129_213638_055

Boottocht vanuit Luang Prabang.

IMG_20180129_213100_722

Een tempel in de stad.

IMG_20180129_212836_062

Op de populaire avondmarkt.

IMG_20180129_213230_636

Tuk-tuk.

IMG_20180127_152412_224

De cliché-foto.

IMG_20180129_214032_192

Gouden tempels en rode bloemen.

IMG_20180129_213852_997

Hipster-borden hebben ze hier ook al uitgevonden.

IMG_20180129_213419_811

Prachtige stad, maar na vijf dagen toch tijd voor iets nieuws.

Eens aangekomen in Pakse begonnen we onze anti-malariakuur en deed ik de eerste dag niet veel meer dan klagen en in bed liggen. Die 30 dagen zonder klagen zijn hier niet helemaal doorgebroken. Toen Jonas meedeelde dat hij de GoPro niet vond, besteedde ik er dan ook niet te veel aandacht aan. Jonas verliest elke dag gemiddeld drie voorwerpen en om de vrede in onze relatie te bewaren heb ik als coping mechanism een strategie uitgewerkt waarbij ik hem gewoon negeer telkens hij zegt dat hij iets verloren is. Hij vindt het meestal toch terug binnen het half uur.

Toen de kamer een half uur later echter volledig vol lag met spullen, maar geen GoPro begonnen er toch wat alarmbellen af te gaan. Tijd om ter hulp te schieten:

‘De laatste keer dat ik de GoPro gezien heb, was bij de Kuang Si waterval. We zaten daar bij een café en ik heb de foto’s bekeken op de GoPro. Vervolgens heb ik de GoPro weggestoken in de rugzak. Ik ben 99% zeker dat ik hem weg heb gestoken, want toen we het café verlieten, ben ik nog teruggegaan naar onze tafel om deze zelf af te ruimen. We hadden twee Cornetto’s gegeten en mijn Cornetto was blauw met roos en smaakte naar chemische dingen. Ik heb de papiertjes van de Cornetto’s weggenomen van tafel en in de vuilbak gegooid. Er lag dus echt wel zeker niets meer op tafel.’

Ik hoorde Jonas al zuchten van Pakse tot Tokyo. Telkens hij iets kwijtspeelt, ontspint zich namelijk hetzelfde scenario: ik vertel tot in de kleinste details waar het verloren voorwerp de laatste keer gespot werd. Zo probeer ik via herinnering op te sporen waar het voorwerp kan zijn. Jonas heeft echter altijd hetzelfde antwoord op de vraag ‘waar heb je het dan het laatste gezien?’. Ik weet het niet meer‘.

Er kwam dus weinig schot in de zaak. Ik begon te bellen naar ons guest house in Luang Prabang: niemand nam op. Het was dan ook al midden in de nacht. Dat hield me niet tegen om te blijven zoeken en strategieën uit te werken om de verloren camera op te sporen. Tot Jonas de welgevleugelde woorden sprak: ‘Leer ermee leven, we zijn hem kwijt en gaan hem nooit nog terug zien.’

 

IMG_20180203_090531_955

Sommige reizigers waren hun action camera’s niet kwijt.

IMG_20180203_091603_835

Oké, het was rondbellen met een view.

Als een rode lap op een stier. Zo werkt dat. Ik verlies namelijk nooit iets. Geen wedstrijden, geen voorwerpen en geen geduld. Als ik al begin met GoPros te verliezen: wat blijft er dan nog over van mijn identiteit? Hoe kan ik dan dagelijks Jonas zijn verloren voorwerpen terugvinden en mijn superieure vindingrijkheid – letterlijk dan – onder zijn neus wrijven? Vanaf dat moment werd het een staatszaak om de GoPro terug te vinden.

Na enkele vergeefse telefoonpogingen kon ik maar één conclusie trekken: het opgegeven telefoonnummer van het guesthouse was nep. Intussen was ik nochtans doodzeker dat onze GoPro daar lag: het spoor stopte in het guesthouse. Na urenlange therapiesessies had Jonas namelijk toegegeven dat hij mogelijks misschien maar ook niet helemaal zeker maar toch wel waarschijnlijk daar het laatst de Go Pro had gezien. Als detective kon ik dan ook maar één iets concluderen: de GoPro was gevallen en lag in kamer veertien van het guesthouse.

IMG_20180211_105205_858

In de filmversie van dit verhaal zou dit dan de back drop zijn.

Dus begon ik maar willekeurig andere hotels te bellen. Tot één hotel het echte telefoonnummer gaf van het guesthouse. En er daar gereageerd werd met: ‘Yes, we have camera’. 

IN YOUR FACE, JONAS! Dat zei ik niet helemaal letterlijk, maar mijn blik zei het wel. Geslaagd in mijn opzet: het vinden van de camera. En zo verblind door het winnen dat ik koste wat kost de camera terug in mijn handen moest hebben: enkel dan zou de cirkel rond zijn. Enkel dan zou mijn identiteit hersteld worden en zou ik opnieuw kunnen verkondigen dat ik nooit verlies. En zo komt het dan we nu een selfie hebben van 574,50 euro: de kost om herenigd te worden met de camera. Om broodnodige tijd te sparen, moesten we immers twee vluchten nemen die we anders nooit zouden nemen.

Dus de volgende keer dat je pakketje van Bpost, DHL of UPS een dag vertraging heeft, weet dan: postservices zijn niet vanzelfsprekend in de rest van de wereld. Dat had ik alleszins niet verwacht.