Een weekje Sao Miguel (Azoren, Portugal)

De Azoren zijn een spreekwoordelijke scheet groot, maar hebben een rijke geschiedenis en je bent er toch een tijdje zoet mee. Onze trip liet ons helaas enkel toe Sao Miguel (het meest bezochte eiland) gedurende een kleine week te bezoeken. In de staan de andere eilanden zeker nog eens op het programma. Nu voelt het toch of we daar toch wat gemist hebben.

De weg naar Ponta Delgada (grootste stad van het eiland) was lang en vervelend. Om één of andere duistere reden konden we ons vliegtuig niet op en moesten we overgeboekt worden naar een andere vlucht (Lissabon in plaats van Porto). Onze nieuwe vlucht naar Ponta Delgada stond helaas pas laat op de avond gepland (in plaats van de vroege namiddag), en dus kwamen we pas 9 uur later op onze bestemming aan. Gelukkig konden we onze rental car nog ophalen en Ricardo, onze host van de AirBnB die we gevonden haddden, lachte ook nog, al was het iets groener dan normaal. 

Ons hoofddoel op het eiland was naast  enkele mooie wandelingen maken ook onze duikkunsten opfrissen. Het was nu reeds anderhalf jaar geleden (laatste keer in Taiwan tijdens onze 6 maanden durende trip), maar we hadden er zin in en dus boekten we op voorhand 6 duiken, Eén duik extra: een opfrissingsduik (ondiep water, enkele oefeningen, basistechnieken, …) om toch wel zeker te zijn dat we niet onmiddellijk zouden verzuipen. We deden dit via Best Spot Azores, één van de vele duikorganisaties in Ponta Delgada. Zij kwamen er als beste uit op Tripadvisor en de ratings waren zeker correct (zowel de duiken als de instructeurs). 

We zijn alweer wat mooie ervaringen rijker (geen foto’s deze keer helaas): het onderwaterleven is enorm boeiend. Bij één van onze duiken gingen we zelfs op zoek naar een gezonken oorlogsschip (bijnaam “Dori”), weer iets om van onze bucket list te schrappen. Wegens problemen aan het oor, kon Anneke helaas de laatste duik niet meemaken. Ik ademde terwijl duidelijk voor twee, want zonder mijn divebuddy Anneke, bleek ik extra veel en onrustig te ademen. Gelukkig zijn er altijd bekwame instructeurs in de buurt die nog wel wat extra perslucht overhebben. 

Duiken: we kunnen het iedereen aanraden! (enkel de droge lucht en het hongergevoel achteraf – dat dan weer door die uitdroging komt – moet ik nog steeds gewoon aan worden). Niet twijfelen.

Tijdens ons tripje op het eiland leerden we alvast ook een aantal Portugese woorden kennen. Eén daarvan was alvast: Miradouro ofte uitzichtspunt. Het eiland lag er vol van. Stuk voor stuk waren het (de meeste dan toch) mooie uitzichten over meren, heuvels, de zee of kleine dorpjes. Meer dan een auto en een GPS heb je niet nodig. Het eiland is klein genoeg om deze uitzichtpunten (of toch een selectie ervan) op één dag te doen. Onze toppers: Vista do Rei, Lagoa do Fogo, Pico do Ferro en Grota do Inferno (het meest Instagram-waardige plekje). De meeste van deze punten zijn te bereiken na een korte wandeling (de wegen er naartoe zijn helaas niet altijd even sexy).

Google bezorgde ons dit overzicht. Ben je wel even zoet mee!

Enkele andere zaken die ons zullen bijblijven:

Wandelingen en dorpjes:

De wandeling van Vista do Rei naar Sete Cidades (en terug). Het Vista Do Rei (uitzichtpunt van de koning), moet zowat het drukste punt van het eiland zijn. De eerste keer dat we hier met de wagen passeerden was het mistig en konden we geen 20 meter ver kijken. De tweede keer was het weer zeer helder en waren de uitzichten fenomenaal. Maar wat maakt dit punt nu net zo interessant? Allereerst: er is amper parking, dus op een druk moment moet je je wagen een kleine kilometer verder parkeren (bij ons het geval). Je komt dan op het uitzichtpunt terecht en hebt een fantastisch zicht op de omliggende heuvels, het meer en Sete Cidades, een klein dorpje aan een groot meer. De wandeling zelf loopt helemaal rond het meer en gaat zachtjes naar beneden (helemaal niet moeilijk dus). Tot helemaal op het einde, wanneer iemand ooit beslist heeft een overdreven steile weg naar beneden aan te leggen. Gedurende enkele honderden meters gaat het pad zo steil naar beneden dat we al helemaal ontmoedigd zijn om terug naar boven te gaan.

Beneden kan je wat drinken, maar valt er voor de rest weinig te beleven. De kortere route naar boven is maar half zo lang, maar dus wel heel de tijd klimmen, een uitdaging (de uitzichten zijn ook minder spectaculair, maar daarom is dit deel van de wandeling niet minder mooi).

Extra aan het Vista do Rei: Wil je het zicht nog een tikkeltje beter hebben, dan is er nog een andere (tijdelijke oplossing) onder de vorm van het Monte Palace Hotel. Ooit heel even (het werd meteen daarna gesloten) het beste hotel van de Azoren en Portugal, nu een leegstaand hotel. Vanop het dak van dit hotel heb je een nog beter en hoger zicht op de omgeving het Vista do Rei uitzichtpunt. 

Een achtergelaten hotel, helemaal leeg, alles volledig afgesloten, of toch net niet goed genoeg? Hoewel alle ingangen mooi afgesloten waren met hekken en extra muurtjes was het hotel een drukke bedoening. Na wat zoeken vonden we een ingang waar we moeiteloos binnenliepen. We voelden ons echte Urban Explorers, al viel het allemaal nogal mee. Eerlijk gezegd liep het het vol. Tientallen mensen volgen ons voorbeeld (net zoals wij het voorbeeld van anderen volgden). Er liepen wel een aantal ‘agenten/werklieden’ rond, maar die lieten iedereen begaan. Eens de werken echt starten, zal de toegang waarschijnlijk volledig verboden worden. Het hotel zou terug een hotel moeten worden.

Het Lagoa Do Fogo is een tweede mooi meer, met opnieuw een aantal mooie uitzichtpunten. Ook hier is een mooie wandeling aan verbonden, maar we vonden onze goede benen niet en hadden al twee duiken achter de kiezen. We hielden het dus bij een aantal stops.

Ook in de Azoren hebben ze het warm water al uitgevonden. Op verschillende plekken hebben ze zelfs warmwaterbronnen. In Furnas kan je het water zien borrelen (oh, wat ruikt dat toch goed). Voor twee euro per persoon geraak je het domein op (of je nu met de wagen bent of niet, ook wandelaars betalen dit) en kan je een hele dag rondhangen. De restaurants uit de buurt maken hier ook hun lokale stoofpotjes. Grote potten worden onder de grond begraven en worden op natuurlijke wijze opgewarmd.Het meer zelf kan je ook rondwandelen, we zouden onszelf niet zijn, moesten we dat niet eens geprobeerd hebben (Wandeling rond het meer in Furnas). 

Het kleine dorpje Ribeira Grande bezochten we op een speciaal moment. Er ging net een processie ter ere van Jezus losbarsten: heel het dorp was in rep en roer, alle straten waren mooi versierd met bloemblaadjes in alle kleuren die in mooie motiefjes op de grond lagen en de lokale inwoner beschouwde dit duidelijk als een hoogtepunt. Spijtig genoeg waren we net iets te vroeg, maar tegen dat we vertrokken vertrok er al menig vuurwerkpijl de lucht in. Stadje? Klein en leuk. Extra evenementen? Extra leuk (maar vooral speciaal).

Restaurants:

Een mens moet eten en wij gaan toch steeds op zoek naar leuke restaurants die net dat ietsje beter zijn. Tripadvisor is onze beste vriend hier. Wetende dat mensen meestal zeer positief of zeer negatief zijn, moet je dit altijd met een korrel zout nemen. Hier alvast 2 van onze toppers:

Tasquinha Vieira

Een op het eerste zicht heel klein restaurantje dat bij de best gerangschikte restaurants van Ponta Delgada staat. Overheerlijke Portugese keuken in een gezellige setting. Reserveren kan wel noodzakelijk zijn. Het restaurant vult zich elke avond enorm snel. We gingen hier twee keer eten en vonden het twee keer fantastisch.

A Terra Fornara (Furnas Boutique Hotel)

Een restaurant in een groot ‘Boutique Hotel’. Even moeten zoeken, gezien het niet meteen in het centrum van Furnas lag. Zeer gezellige setting weg van de echte drukte van het centrum van Furnas met zijn ‘authentieke’ restaurants. Gevarieerde Portugese keuken, geserveerd binnen of buiten op het overdekte terras.Uiteraard kunnen we het lijstje nog aanvullen met een aantal niet zo fantastische restaurants, maar daar gaan we jullie niet mee vervelen!

Conclusie: Maar één van de eilanden bezoeken was misschien een fout, reden te meer om nog eens terug te gaan. Het leven onder water was de moeite, het weer boven water meestal dik OK. Moet je dit overwegen voor een volgende vakantie? Zeker! (Wandelen, natuur, duiken, …)

10 redenen waarom Gili Meno het beste Indonesische eiland is

Indonesië bestaat uit meer dan 14.000 eilanden. Na een praktijkstudie van vier eilanden is het dan ook ruim tijd voor een conclusie: Gili Meno is het beste Indonesische eiland. En wel hierom:

1. George De Aanhankelijke

IMG_20171204_084510_368

George miauwt de hele buurt wakker en komt vervolgens op je schoot liggen. George weer van je schoot afkrijgen: onmogelijk

2. Minerva De Hongerige

IMG_20171205_205833_982

Minerva spoort het eiland af op zoek naar voedsel. Eens het doelwit in zicht wacht ze geduldig af. Minpunt: bij gebrek aan geduld durft Minerva op tafel springen. Pluspunt: Minerva steelt geen voedsel.

3. Jos De Apathische

IMG_20171205_205911_527

Jos slaapt de hele dag. Werp je stiekem voedsel op de grond dan kijkt hij van ver naar je en valt vervolgens terug in slaap.

4. Ben De Magere

IMG_20171205_205947_600

Ben is zodanig mager dat je besluit hem eten te geven. Ben eet alleen voedsel dat op zijn poot ligt; alles dat de grond geraakt heeft, is afval voor Ben.

5. Lieve De Schurker

IMG_20171205_210052_155

Lieve loopt graag voor je benen. In haar handtas zit een verborgen camera waarmee ze hoopt struikelende toeristen te filmen. Goed geprobeerd, Lieve.

6. Pieter De Dorstige en Marlène De Slokop

IMG_20171205_210156_864

Pieter en Marlène zitten graag bij de haven. Na enkele pogingen om te drinken uit een verhoogd voetbad, besluiten ze het te houden bij enkele makkelijkere voedselopties.

7. Victor De Slaperige

IMG_20171208_151656_598_1

Victor slaapt graag. In zijn slaap maakt hij graag stuiptrekkingen met zijn neus. Victor wordt niet graag opgepakt, want dan miauwt hij tot zijn mama komt. Mamaskindje.

8. Edwin De Gemanierde

IMG_20171208_151509_542_1

Edwin ligt graag bij mensen tijdens het middagmaal. Edwin zaagt niet voor eten. Hij wilt alleen een beetje knuffels.

9. Beatrice De Prachtige

IMG_20171208_154258_867_1

Beatrice doet graag dienst als straatmeubel. Zo maakt ze de straten van Gili Meno alweer een beetje prachtiger.

10. Minnie De Tijger

IMG_20171208_154343_738_1

Minnie is een echte hustler. In ruil voor een foto moet je haar verplicht minutenlang strelen.

* Om de katten van Gili Meno te beschermen zijn hun namen gewijzigd.

Voor de heidenen die niet zo erg into katten zijn, ook nog even tien andere redenen:

1. Gili Meno kent geen gemotoriseerd verkeer. Op het hele eiland rijden twee elektrische bromfietsen, waarvan eentje volledig Hello Kitty is. Ah lap, ik ging zwijgen over katten zeker?

IMG_20171209_154654_344

Meest gebruikte vervoersmiddel op Gili Meno: bootjes.

2. Gili Meno is het kleinste Gili-eiland en het minst ontwikkelde. Dit betekent ook het minst toeristische en het meest pure.

IMG_20171205_210018_232

Weg, palmbomen en één van de vele dagelijkse vuurtjes op Gili Meno.

3. Dit eiland heeft enkele prachtige duikplekken en staat bekend om zijn schildpadden. We werden niet teleurgesteld.

IMG_20171208_143946_711

Turtle Heaven doet z’n naam alle eer aan.

IMG_20171208_134231_285

Modelvaardigheden: 1-0 voor de schildpad.

IMG_20171208_134156_067

Vreemde slaaphoudingen.

4. Los van de schildpadden heeft Gili Meno – ondanks het bomb fishing van enkele jaren geleden – mooie stukken koraal en rijk zeeleven. Mooiste moment van de duik: een school catfish die ritmisch tesamen bewoog.

IMG_20171208_132800_051.jpg

Omdat onscherpe foto’s meer zeggen dan geen foto’s.

5. Geen geld of zin om te duiken? Snorkellen loont hier ook.

IMG_20171208_133402_560

Sculptuur van Jason deCaires Taylor, bedoeld om een nieuw koraalrif te maken.

IMG_20171208_133939_483

Veel koraal is er nog niet, maar de vissen zijn wel al aanwezig.

IMG_20171208_133154_846

Volledig zicht op het beeldwerk.

6. ‘s Avonds kan je hier in alle rust genieten van prachtige stranden en zonsondergang; zonder massatoerisme.

IMG_20171208_190458_301_1

Sunset in ons eigen privé-restaurant.

7. Het hele eiland kent een 500-tal inwoners en geen criminaliteit: een heel erg relaxte sfeer is het eindresultaat.

IMG_20171204_160401_227.jpg

De enige criminele activiteit op Gili Meno? Hipsterfoto’s trekken.

8. Door het kleine formaat kan je het hele eiland afwandelen op ongeveer 1 uur.

IMG_20171209_154606_412.jpg

Een uurlang wandelen met alleen dit soort uitzichten.

9. De plaatselijke inwoners zijn supervriendelijk. En niet alleen omdat ze het Belgisch elftal vanbuiten geblokt hebben.

IMG_20171205_210309_878.jpg

‘s Avonds mijmeren na het vissen.

10. Het ligt slechts op 143 meter van België. Ideale weekend-uitstap dus.

IMG_20171204_160317_174

Dichtbij (t)huis.

Ons eerste duikavontuur: Zijn versie en haar versie.

Zijn versie:

Maandenlang was het al hetzelfde liedje: “wij gaan duiken in Australië!”. Anneke die me probeerde te overtuigen om mij vrijwillig te laten verdrinken. Ik had er weinig zin in, vermoedelijk gewoon door het onbekende en ja, verdrinken sprak mij ook zo niet aan. Was ik even blij toen het heel duidelijk werd dat we te weinig tijd zouden hebben in Australië. Het paste simpelweg niet meer in de planning. Ik weet het, echt avontuurlijk klinkt dit allemaal niet.

‘Helaas’ was daar ook nog Indonesië. Indonesië heeft ook een aantal zeer mooie duikplekken en het plan om te leren duiken werd verdergezet. We zochten op Tripadvisor naar een goede duikschool en vonden veel positieve reacties op Blue Marlin Dive. Er werden mails uitgewisseld om wat informatie te verkrijgen (uit mijn naam uiteraard) en het leek steeds moeilijker te worden om er onderuit te geraken.

Ik onderging mijn lot en heb uiteindelijk aanvaard dat ik één van de komende dagen zou verdrinken, 10 meter onder het wateroppervlak. We schreven ons in. ‘Klaar’ voor 3 dagen cursus (PADI Open Water Diver).

Er waren in totaal 4 studenten. We werden vergezeld door twee Amerikaanse toeristen. Duidelijk meer het avontuurlijke type. Alles begon met een aantal uur gezellig video kijken en vraagjes beantwoorden. Deze video’s waren deels leerrijk (de bedoeling), deels hilarisch. Ja, ok, ik vind het belangrijk dat mijn snorkel qua kleur goed bij mijn bril past. Langs de andere kant, zeer onverwacht: mijn interesse was gewekt.

IMG_20171129_174839_164_1

Het oefenzwembad bij Blue Marlin Dive Komodo

Voor het eerst het zwembad in. Helemaal opgekleed met een volledige duikersuitrusting. Enkele opmerkingen:

  • Jeetje, dat weegt.
  • Die duikbril moet helemaal niet zo geweldig hard ‘plakken’ zoals ze ons al eeuwen wijsmaken bij het snorkelen.
  • Bestaat die uit uitrusting echt uit zoveel onderdelen?
  • Ik ga hier sowieso meteen zinken.

De basics: ademhaling onder water (steeds blijven ademen!), proper maken van de duikbril onder water en zwemmen zonder bril, “zonder lucht vallen” (of iemand anders helpen die zonder lucht valt helpen), en vooral: gewichtloos zijn. Jonas begon het zowaar leuk te vinden. Onze instructeurs Ecko (local) en Dima (Duitser) namen voldoende de tijd om ons gewoon te laten worden aan het onderwaterleven (ook al was dat momenteel nog gewoon een zwembad).

Voor het eerst het zoute zeewater in. Er volgende nog twee dagen met telkens twee duiken. Alvast een spoiler: ik typ dit zelf en ben dus niet verdronken. Zeewater is toch nog wat anders dan zwembadwater. Je blijft er namelijk beter in drijven. Even aanpassen dus.Ecko kon er helaas niet meer bijzijn omwille van familiale zaken en werd vervangen door Elisha. Zij had ons ook ingeschreven een aantal dagen eerder en straalde een soort kalmte uit waar we beide rustig van werden, want ja, we waren toch nog wel wat zenuwachtig.

En toen begon de madness. De BCD’s (Buoyancy Control Device – fancy woord voor duikvest waarmee je je eigen zwaartekracht kan regelen) liepen leeg, snorkels uit, regulators (ademen, blijven ademen!) in en we zakten naar beneden. Aanvankelijk zeer traag omdat we onze oren eerst wat moesten laten wennen. Daarna ging dit steeds vlotter en vlotter. Onze duikcomputer kroop stilletjes richting de 6, 7, 10 meter. Vrij hallucinant, en nog steeds niet verdronken.

IMG_20171202_192558_155

We’re okay.

Het onderwaterleven was adembenemend. Duik na duik leken we meer en meer te ontdekken. We doken ook steeds dieper, tot de grens van 18 meter bereikt werd. We kwamen tot rust onder water. Pluim voor Elisha die echt wel haar tijd nam. We lieten ons overdonderden door alle vissen, groot en klein die overal rondom ons heenzwommen en alle prachtige koralen onder en naast ons. In een volgende duik kwamen we minstens 10 schildpadden tegen, waarvan enkele echt wel gigantisch groot. Topmoment van de duik: het slow motion gevecht tussen twee schildpadden voor een plaatsje op een koraal.

IMG_20171202_192512_060

Jonas bekijkt het slow motion gevecht om de beste slaapplaats van het rif.

Een nieuwe verslaving begon zich aan te dienen. Helaas nog geen manta’s of haaien. We hadden ons ‘examen’ succesvol afgerond en moesten nog één skill proef goed afronden: 10 minuten drijven op de zee. En dan was het zover, we waren beide Certified Open Water Divers (PADI). Nooit gedacht dat het zover zou komen. Terug aangekomen bij het duikcentrum/hotel/restaurant werden de foto’s genomen voor het certificaat en werden de logboekjes ingevuld. Het was allemaal officieel nu.

Einde van ons eerste duikavontuur? Neen. Er was een vulkaan op Bali die er anders over besliste. We boekten ons opnieuw 2 FUN Dives (geen les meer nu, nu gewoon for fun!) en trokken weer op pad. Deze keer met Toby, de snelste boot van Labuan Bajo. We hadden het geluk dat Elisha opnieuw van de partij was.

Nog meer geluk? Deze twee laatste duiken waren fantastisch. Opnieuw heel veel mooie vissen en kleine zeediertjes (het aantal ‘Nemo’s’ dat we zijn tegengekomen was niet te tellen) en schilpadden. Maar vooral – en toen vergat ik toch wel heel even te ademen – drie gigantische Manta’s die rondjes zwommen, vlakbij ons. Nooit gedacht dat deze zo groot zouden zijn en dat ze zo dichtbij zouden komen. Om het verhaal compleet te maken poseerden we ook nog even naast een slapende White Tip Shark. Uiteindelijk werd hij wakker en ging hij er vandoor. Te gek voor woorden.

IMG_20171202_192757_903

Anemoonvissen – dankzij Disney ook beter gekend als nemo’s.

Eens terug boven het wateroppervlak kreeg ik de big smile niet meer af mijn gezicht. Zelfs nu is het nog steeds moeilijk. Dit was een fantastische ervaring. Bedankt om me te overtuigen, Anneke!

IMG_20171129_174816_814_1

Happy as a clam!

Haar versie:

Traantjes werden gejankt toen bleek dat we tijd noch geld hadden om in Australië te duiken bij het Great Barrier Reef. Eén van mijn ‘must do’ puntjes kon niet afgevinkt worden. Jonas leek dit fantastisch te vinden. Hij leek even vergeten dat mijn nummer één eigenschap – volgens hem – mijn doorzettingsvermogen is. Mijn eerste woorden op Indonesische bodem waren dan ook: duiken, Komodo?

En dan ging het zoals het altijd gaat wanneer ik geniale ideeën heb: de uitwerking was iets minder dan het idee. Op dag 1 van de PADI Open Water Dive Course had ik al onmiddellijk spijt van mijn doorzettingsvermogen. Eerst moesten we ons urenlang worstelen door video’s die alleen maar tonen wat er allemaal kan mislopen tijdens het duiken. Vervolgens moest ik – helemaal getraumatiseerd – in het zwembad om te oefenen. Ik veranderde in een dramalama en dat was een slecht idee: lama’s zijn helemaal geen zeedieren!

IMG_20171129_175018_554_1

Zelfs Bart Cannaerts’ evil twin kon me niet geruststellen tijdens de duikcursus.

Eens terug op hotel leek Jonas er al meer zin in te hebben. Ik rondde de discussie diplomatisch af – nog voor ze begonnen was – met een: ‘Ik doe gewoon die 3 dagen en dan daarna duik ik nooit meer.’ 

Bij de eerste duik (Sabolan Besar) in het open water deed ik het zowat in mijn broek. We moesten voor het certificaat nog heel wat testjes doorlopen, het equalizen lukte niet zo goed en mijn lichaam – dat sowieso al lak heeft aan de dagelijkse zwaartekracht – deed in het water maar wat rare semi-oncontroleerbare bewegingen.

Toegegeven, de vissen werkten wel kalmerend, maar de druk op mijn oren was dan weer zenuwslopend. Gelukkig had ik de kalmste instructrice ter wereld die me bijna centimeter per centimeter liet dalen en daar breed bij bleef glimlachen. Engelengeduld in een mensenlichaam. Ook bij duik nummer twee (Sabolan Kecil) bleef ze me steunen.

En toen was daar duik nummer drie (Siaba Besar). Onbeschrijflijk mooi. ‘I like to call it turtle soup‘, zei één van de leerling Dive Instructors op de boot. Beter kan een duiksite niet omschreven worden. Het equalizen werd makkelijker en de rust die de schildpadden uitstraalden werkte aanstekelijk. Ik dacht dat ik twee schildpadden romantisch zag spelen; bleek het vechten te zijn. Tja, hangt van je definitie van romantiek af zeker? Ik zag gigantische schildpadden, kleine schildpadden, duikende schildpadden, stijgende schildpadden: you get it. Na deze duik voelde ik me thuis en gleden alle zorgen van me af. We deden onze laatste oefeningen; hadden nog een vierde duik (Mauan) te gaan en waren vervolgens PADI certified. Met pijn in het hart zouden we Komodo verlaten…

IMG_20171202_192443_107

Green Sea Turtle Soup @ Siaba Besar

IMG_20171202_192407_840

Verstoppertje spelen.

… Ware het niet dat de assen van Mount Agung (Bali) richting Denpasar waaiden en onze vlucht zo geannuleerd werd. Eerste idee: duiken. Twee extra fun dives in het logboek en wauw: wat een duiken. We bezochten opnieuw dezelfde sites (Mauan en Siaba Besar) en leerden zo uit eerstehand dat je naar dezelfde plaatsen kan duiken en totaal andere belevingen kan hebben.

Bij Mauan gingen we opnieuw op zoek naar manta’s. Die hadden we bij de vorige duik niet gevonden. Helemaal in het begin van duik horen we Elisha – nog steeds de beste instructrice ter wereld – op haar gastank tikken. Reef manta! In de verte zien we een grote flapflap. Indrukwekkend, maar super ver. Dat nemen ze ons al niet meer af, terwijl we voorbij het rijke zeeleven (koraalduivels, zeekatten, anemoonvissen, prachtig koraal,…) zwemmen. Zodra de duik afgerond wordt, gebeurt het. Drie rifmanta’s cirkelen rond ons. Ze komen steeds dichter en dichter. Het feit dat onderwater alles dichterbij lijkt dan het daadwerkelijk is, helpt ons hier ook. Ze zwemmen langs ons, boven ons, onder ons – als in een hypnotiserend ritueel. Nooit in mijn leven zag ik iets van zo’n ontastbare schoonheid.

Bij Siaba Besar werden we opnieuw deel van onze schildpaddensoep. Wat ons de eerste keer niet gegund was – ook omdat ik omwille van mijn oren niet diep genoeg kan toen – was ons nu wel gegund. Opnieuw een droom die werkelijkheid werd – en de eigenlijke reden waarom ik per se wilde leren duiken: een haai. Een white tip reef shark lag op de zanderige bodem te rusten.

IMG_20171202_192722_524

Sharks aren’t the problem.

Dus, #ehsaldmcchallenge: Opdrachten nummer 8 en 18 zijn bij deze hopelijk ruim geslaagd. Beoefen een nieuwe sport (check: duiken) en zwem met een dier (dubbelcheck). Als diehard strebers hebben we zelfs alle voorbeelddieren afgevinkt: schildpad, haai en zee-egel. Waren ook van de partij: zeeslang, mureen, papegaaivis, anemoonvis, koraalduivel, zeekat, koffervis, sweetlips, giant pufferfish, kreeft, krab, zeenaaktslak, zeester en ontelbaar veel andere prachtige vissoorten. Hoezeer ik ook zot word van het leven op het Indonesische vasteland, zodanig zot ben ik nu al van het onderwaterleven. A new love is born.

IMG_20171129_173613_462_1

Zee-egels (en een schooltje kleine visjes) in het ondiepe water bij Komodo National Park.

IMG_20171202_192642_726

Giant pufferfish – denkt de bioloog in ons.

IMG_20171202_192621_233

Zeenaaktslak, eveneens een gok van de ongetrainde bioloog in ons. Tijd om die biologieboeken nog eens boven te halen.

Extra informatie:

  • Er ontbreken nog wat foto’s die we later hopelijk kunnen toevoegen.
  • Wij leerden duiken bij Blue Marlin Dive (Komodo) http://www.bluemarlinkomodo.com en bevelen dit aan iedereen aan. Doe ze daar de groeten van ons!