Golden tijdverlies?

Myanmar is nog steeds voor het grootste deel een blinde vlek. Had je me op voorhand gevraagd wat we daar zouden gaan doen, dan zou het stoppen na Bagan (tempels) en Yangon (ik zou vermoedelijk gedacht hebben dat dit de hoofdstad was, wat niet zo is). En ja, ik had ook wel al eens gehoord van een rots, volledig in het goud, die ergens stond te balanceren.

Golden Rock dus. Er geraken hoorde doenbaar te zijn vanuit Mawlamyine. Met de bus een drietal uurtjes rijden. We hadden ondertussen al enkele bussen genomen in Indonesië en Maleisië en waren voorbereid op pure horror (altijd goed om verwachtingen een beetje te managen), maar konden leven met het exemplaar dat voor onze neuzen stond, om zes uur ‘s morgens. Toegegeven, de exemplaren ernaast waren allemaal nieuwer en zagen er allemaal beter uit, maar ook deze bus had vaste plaatsen en we vertrouwden erop onze baggage nog terug te zullen zien (Spoiler: we zagen ze terug).

Het was nog koel en de wegen waren nog tamelijk rustig om 6.30 ‘s morgens. Dat veranderde wel. Het werd gezellig warm in de bus (niet te warm gelukkig) en na wat tussenstops (je kan toch moeilijk in één keer rechtstreeks naar je bestemming rijden), kwamen we een drietal uur later aan in Kyaikto. Joepie, dat ging vlot! Ons ticket was er eentje naar Kinpon dat nog 16 kilometer verder lag en we zouden dus moeten overstappen.

Dat leek echter niet het plan te worden van twee motortaxi’s. Ons hotel was vlakbij. Gratis vervoer! 5 minuten later stonden we aan het verkeerde hotel. OK, het had ook “Golden” in zijn naam, maar ik heb het vermoeden dat veel hotels/restaurants dezelfde strategie gekozen hebben bij het kiezen van een naam. Dus wij opnieuw op de moto. Even inbeelden: kleine moto met twee mensen op, inclusief rugzak van om en bij de 15 kilo.

Even een disclaimer: dit doen we nooit meer. De twee heren namen ons mee voor een rit van 16 kilometer, tegen op sommige momenten 70 kilometer per uur en zonder ons te voorzien van een helm. Komt er nog bij dat de rit, die gratis zou zijn, plots 16.000 MMK (10€) zou kosten. Het heeft lang geduurd, maar we zijn er met open ogen ingetrapt. Nooit meer dus.

IMG_20180109_202430_189

Enkel mannen toegelaten.

Golden Rock zelf dan maar. De enige manier om boven te geraken is om een plaatsje te bemachtigen op één van de trucks die zowat machinaal de horden toeristen naar boven brengen. Een bus zeg je? Neen, een kleine vrachtwagen met in de laadbak ‘plaats’ voor zowat 60 mensen. In de cabine zelf passen er ook nog eens vijf, maar dat is bijbetalen. De rit naar boven (2.000 MMK pp) is best te vergelijken met de Space Mountain in Disneyland, maar dan langer, veel langer. Chauffeurs rijden duidelijk op commissie en willen zo snel mogelijk de berg op. We worden heftig door elkaar geschud op de veel te kleine plaats die we hebben. Het jongetje voor ons begint vol overgave zijn zusje onder te kotsen. Onderweg stoppen we een aantal keer om geld in te zamelen voor het goede doel en omdat het blijkbaar eenrichtingsverkeer is moeten we vaak ook even afwachten. Het zorgt er alleen maar voor dat de chauffeur nog harder op zijn gas begon te duwen.

Boven op Golden Rock zelf werd het duidelijk hoe druk het hier eigenlijk was. Het was zondag en iedereen wilde tegelijk die gouden rotsformatie voorzien van een extra laagje bladgoud. De mannen dan toch, vrouwen werden op een veilige afstand gehouden. Toeristen (misschien 1% van de totale bezoekers?) betalen hier 10.000 MMK , Birmezen lopen gewoon gratis naar binnen.

Wat krijg je voor die 10.000 MMK?

  • Vieze blikken van de locals omdat de rok (tot op enkelhoogte) van Anneke een kleine split had. Dit werd verholpen door een ‘gratis’ Longyi die paradoxaal genoeg korter was dan de rok zelf. De gratis Longyi bleek uiteraard geld te kosten. In Myanmar ga je liefst niet in discussie met 5 politie-agentes.
  • Een gouden rots in een mooie setting. De rots zelf is evenwel vrij klein en verliest zijn pracht een beetje in de setting waarin hij staat. Heel veel kleine en grote gebouwen en gewoon ook de massa aanwezig. (dit is potentieel anders tijdens weekdagen natuurlijk)
  • Hopen en hopen afval. Plastic, papiertjes, etensresten, you name it. Ze komen allemaal om de steen te bewonderen, maar gooien hun afval gewoon over de reling. Overal waar je keek lagen bergen afval.
  • Een dansact met een vrouw die elke twee minuten flauwviel, maar mits enkele milde schenkingen toch wel weer snel op de been was.
  • Een gevoel van: was het dit nu?

Er zit meer in deze plek en dat heeft de overheid ondertussen ook wel door. Ze zijn bezig met het installeren van een kabelbaan en een aantal nieuwe resorts voor toeristen is in aanbouw. De kabelbaan start nu nog gewoon in het niets, de resorts zijn nu slechts hopen afval.

IMG_20180109_202350_409

De verkoper van bladgoud doet hier gouden zaken.

IMG_20180109_202553_731

Welkom op Camping Golden Rock

IMG_20180109_202726_780

Vrouw volledig ‘in trance’

IMG_20180109_202654_213

Expectations versus reality

Ik ben oprecht benieuwd hoe dit hier binnen 5 jaar zal uitzien. Hopelijk is die steen dan nog niet naar beneden gegleden uiteraard.

Een bijbeltocht van Kalaw naar Inle Lake.

Voor alles een eerste keer: alsook voor een tweedaagse trekking. Ideale plaats om voor het eerst meerdaags te trekken, leek ons Kalaw. Kalaw ligt in de bergen en de temperatuur is er dan ook een pak lager dan in pakweg Yangon. De plaatselijke bevolking heeft het hier zeer moeilijk mee en draagt de hele dag door skijassen en wintermutsen. Hoe zou je zelf zijn bij vrieskou van 20°C à 25°C?

‘s Ochtends maakten we in deze onmenselijke kou kennis met onze groepsleden. Onze trekkinggroep telt 10 personen: twee Belgen (wij), 1 Française, 1 Duitse, 2 Amerikanen en 4 Indonesiërs. De zeven laatste blijken één grote groep te zijn.

En zo kwam het dat twee Belgen en één Française – zonder het te beseffen – terecht kwamen in een bijbelkamp nabij Kalaw. Bij de eerste lunch werd er plots een collectief bidmoment ingelast. In de namiddag volgde er een emotioneel zwaar moment waarbij alleen christelijke gospelmuziek kon helpen. Gelukkig werd God gevonden en was de zevenkoppige groep opnieuw sterk genoeg om de tocht verder te zetten.

Sommige mensen zouden argumenteren dat het vrij onbeschoft is om tijdens een begeleide trekking – met als doel kennis te maken met lokale stammen – luid (religieuze) muziek te spelen. Jammer genoeg waren ‘sommige mensen’ in de absolute minderheid.

Na nog wat gebeden ‘s avonds konden we slapen in een lokale homestay. ‘s Ochtends luidden de alarmklokken christelijke liederen en werd de dag gestart met Bijbelstudie. Naar de razend interessante mythe over de plaatselijke stam (Pa-O) werd slechts geluisterd door drie mensen. Zeven andere mensen vonden het vervolgens nodig om tijdens de trekking het geloof van Jezus te delen. Onze getraumatiseerde gids begon nadien elke zin met ‘I know Christian people don’t believe in spirits’.

Onze trekking van Kalaw naar Inle Lake zal zich eeuwig laten herinneren als christelijk uitje. Contact met de plaatselijke bevolking was er nauwelijks – misschien maar goed ook. Eén getraumatiseerde gids en drie getraumatiseerde Europeanen is al schade genoeg.

IMG_20180112_220420_618

De geteelde pepers worden gescheiden (goede kwaliteit versus minder goed) en vervolgens op de lokale markt verkocht. 

IMG_20180112_220448_846

Toch maar niet durven proeven.

IMG_20180112_220816_866

Is het een boom, is het een pagode?

IMG_20180112_220744_952

De runderen krijgen hun kenmerkende bult door het trekken van wagens.

IMG_20180112_221030_026

Na een dag werken op het land, komen de landbouwers terug naar hun dorp.

IMG_20180112_221144_241

Kleine kinderen gaan mee met de ouders werken: geen opvang hier. 

IMG_20180112_221414_098

Luisteren en kittens strelen? Ik doe het allemaal, tegelijkertijd.

IMG_20180112_221211_215

Uitzicht.

IMG_20180112_221325_575

Bezoek aan een lokale school.

IMG_20180112_221542_607

Op Inle Lake: deze dame haalt draad uit lotusstengels. Vervolgens wordt de lotus verweven tot héééél erg dure doeken ($250 voor een kleine ‘handdoek’).

IMG_20180112_221806_417

Zonsondergang op het meer.

IMG_20180112_221917_072

My hair still going strong.

 

 

 

10 dagen Maleisië in 10 quotes

10 dagen Maleisië in 10 quotes. Omdat enkele woorden soms toch ook méér zeggen dan 1000 woorden.

Quote 1 : ‘We only hike in malls

Dit is voor mij allicht dé quote van héél de reis. Tijdens onze eerste hike in het Mossy Forest (Cameron Highlands) werden we verrast door de moeilijkheidsgraad van de wandeling. Onze ‘chille’ wandeling begon met het beklimmen van ladders – in allerlei vormen en staten – het optrekken aan touwen, het klimmen over bomen en vooral: het niet uitglijden op de spekgladde modderpaden.

Daar kwam bij dat we aan het begin van deze hike een Aziatisch gezin kruisten waarvan de vier familieleden de strijd met de zwaartekracht enorm aan het verliezen waren. Elk gezinslid leek plechtig gezworen hebben het meest uit te glijden. Het deed me nog het meest denken aan mijn allereerste schaatsbeurt ooit, maar dan zonder al het ijs.

Na minutenlang geklungel voelde de vrouw van het gezin de nood om aan ons de oorzaak van dit gezinsdrama uit de doeken te doen: ‘We only hike in malls‘, glimlachte ze. Nooit eerder voelde ik me zo verbonden…

IMG_20171226_000952_378

De befaamde familie, op een moment dat vader het even moeilijk had met de zwaartekracht.

IMG_20171225_233640_824

Mossy Forest doet z’n naam alle eer aan.

IMG_20171225_233614_976

Een orchidee ‘in het wild’. Een fototrekpleister voor toeristen, business as usual voor de locals.

Quote 2 : ‘I am the weakest link

… Nooit eerder voelde ik me zo verbonden. Ons wandelteam bestond namelijk uit zes personen: een Zwitsers koppel, een Slovaaks-Amerikaanse met haar moeder en wij. Enkele korte biografieën:

  • Het Zwitsers koppel deed wat elke Zwitser graag doet: bergbeklimmingen, hiken, iets met wolven en beren. Ze zagen er superprofessioneel uit en konden de autorit lang alleen maar praten over hoe graag ze wilden wandelen. Elke kans die ze zagen om te wandelen, moest gegrepen worden.
  • De Slovaaks-Amerikaanse en haar moeder waren in topconditie. Zij wandelt elke dag minstens 4 km in de snikhete zon van Kuala Lumpur en loopt marathons. Oh, en als ze zelf niet kan meedoen dan schrijft ze haar moeder in die dan op haar gezegde leeftijd even 10 km loopt in minder dan een uur.
  • Jonas en Anneke: wandelen kilometers in de niet zo snikhete zomerzon van het vlakke België. Ik laat me dan ook vooral kenmerken door een enorm irrationele angst voor hoogtes. Jonas hààt het om over dingen te klauteren. Na minutenlang geklungel voelde de vrouw van ons gezin dan ook de nood om de oorzaak van dit gezinsdrama uit de doeken te doen aan de andere teamleden: ‘I am the weakest link‘, biechte ik hen op.
IMG_20171226_001223_741

Twee Belgen en vijf Super Human Beings. Don’t be fooled by the smiles that I got, ik ben inwendig aan het sterven.

IMG_20171225_233159_539

Het gemakkelijkste stuk: de theeplantages in Cameron Highlands

IMG_20171225_233234_181

Achtergelaten werktuig in de theevelden.

IMG_20171225_233435_441

Zo rustig, zeg, in die theeplantages. HAHAHA, MOPJE! Eeuwen geduld voor uitgeoefend!

IMG_20171225_233512_003

En zo ziet een theebladje eruit van dichtbij.

Quote 3: ‘Ik moest gewoon even kokhalzen’

Dixit Jonas toen hij even met veel air aan mij ging tonen dat durian-ijs niet het meest vreselijke dessert ter wereld is. Ik had mijn potje ijs net aan hem gegeven, want ‘eten weggooien dat doe je niet’. Toen ik één seconde mijn aandacht verplaatste naar het nemen van een foto, zag ik plots in mijn ooghoek vreemde, schokkende bewegingen. Ik draaide me verschrikt om. ‘Ik moest gewoon even kokhalzen’, legde Jonas uit, ‘ik dacht als ik alles in één keer probeer op te eten dan is het weg, maar dat ijs van u was toch straffer van smaak dan het mijne’.

IMG_20171226_213712_203

Deze onflatterende foto zet ik online om jongeren te behoeden voor de gevaren van het eten van durian.

IMG_20171226_213734_945

De plaats des onheil: de Clan Jetties in Penang. De jetties zelf zijn gebouwd op emmers met cement in (zie rechtsonder foto)

IMG_20171226_214430_861

Gelukkig maakte de schoonheid van Penang het drama draaglijk.

IMG_20171226_214244_543

Zo, zo draaglijk.

Quote 4: ‘Allez jonge, niet dan he’

Dixit Anneke, na vier verwoedde pogingen om ‘good health’ te scoren in de Burmese tempel in Georgetown. Bij de eerste poging vloog het muntstuk in het kommetje ‘good health’ om er vervolgens met eenzelfde snelheid opnieuw uit te botsen. Dit had ik als een duidelijk sein van het universum moeten beschouwen, maar helaas probeerde ik nog drie keer alvorens ik de handdoek voorgoed en met veel air in de ring wierp. Bij de laatste twee pogingen ging ik bovendien duizelingwekkend dichtbij de urne staan om alsnog te falen. Goed nieuws: Jonas scoorde wel een goede gezondheid én geluk.

IMG_20171231_180706_955

Eerste poging: erin en er terug uit. 

IMG_20171231_180731_967

Ook van dichtbij bleek ik een faalaap. Het gemak waarmee locals dit doen is duizelingwekkend.

IMG_20171231_181408_540

Oud en nieuw: een perfecte mix in Maleisië.

IMG_20171227_171001_000

Opnieuw contrast tussen oud en nieuw.

Quote 5: Discount!!’

Ik ga niet liegen: al drie maanden zaag ik Jonas de oren van het hoofd telkens ik de plaatselijke bevolking met een ventilatortje zie rondlopen. Tot we in Georgetown een winkeltje met ventilators passeerden en er ook fans in de vorm van Totoro bij stonden. Blijkbaar is het toch grote liefde, want het was Jonas zelf die me erop attent maakte. Hij stopte mij zes ringit toe – want blijkbaar zou zijn mannelijkheid geschaad worden als hij te dicht in de buurt van die Totoros zou komen – en stuurde me op pad. Resoluut koos ik een Totoro-ventilator uit de doos en stopte ik de vrouw zes RM toe. Waarop ze heimelijk rond zich heen keek en samen met de Totoro-ventilator één ringit terug in mijn hand stak. ‘Discount’, lachte ze geheimzinnig. Bij deze mag er gebogen worden voor mijn onovertreffelijke onderhandelingsskills.

IMG_20171226_213131_600

Geluk: dat is een Totoro ventilator scoren voor 1 euro.

IMG_20171226_213239_877

En sindsdien zijn we onafscheidelijk!

Quote 6: ‘We hebben ons weer goed ingesmeerd’

Een goed voornemen voor 2018: toch wat kwistiger omgaan met de zonnecrème. Helaas waren we deze vergeten en de eindeloze trappen naar Batu Caves stonden te blinken onder de hete middagzon. Gelukkig konden we ons in de grotten zelf verkoelen.

IMG_20171223_142647_483

Paar trapjes, beetje zon.

IMG_20171223_133422_559

Close-up.

IMG_20171223_133759_910

De Batu Caves hadden apen met hopen. Gelukkig iets beschaafder dan hun Balinese collega’s.

IMG_20171223_134131_110

Naar beneden ging het zeer vlot.

IMG_20171223_135247_839

Nabij de Batu Caves liggen nog een aantal prachtige hindoetempels.

Quote 7: ‘Waarom hangt die auto vol met kauwgom?’

De eigenaar van deze bolide had zich allicht andere gedachten voorgesteld bij zijn gepimpte auto, maar van ver leek zijn Jaguar volgeplakt met kauwgom. Eens dichterbij – want wie wilt er nu geen kauwgomauto van dichtbij zien? – bleek het carception te zijn: de auto plakte vol met speelgoedauto’s. Een jongensdroom is duidelijk werkelijkheid geworden in Kuala Lumpur.

IMG_20171223_111148_698

Pimpen voor gevorderden.

 

IMG_20171223_111124_972

Tot in de details.

 

Quote 8: ‘Allez, nog maar eens naar het winkelcentrum dan, zeker?’

 In Kuala Lumpur hadden we een capsulehotel relatief vlakbij de befaamde Petronas Towers. Zoals dat in Azië gaat, hebben ze er maar meteen een heel winkelcomplex van gemaakt. En laten we eerlijk zijn: soms heb je na drie maanden reizen ook gewoon zin om heel de dag in de airco rond te lopen, van de ene food court naar de andere. Dus ja, in Kuala Lumpur hebben we onze guilty pleasure volledig gehad.

IMG_20171223_142550_348

Suria KLCC: Winkelcentrum nr. 46463 in Azië

IMG_20171223_142358_557

Kuala Lumpur, allerlei lichtjes.

 

IMG_20171223_143052_270

Nu zijn de winkelcentra de meest bezochte tempels, maar de échte tempels mogen er ook zijn

 

 

Quote 9: ‘This is Disney Buddhism’

 Voor we naar Kek Lok Si trokken, lazen we al enkele vernietigende reviews over deze tempel. Hij wordt als één van de belangrijkste boeddhistische tempels in Maleisië gezien, maar zou volgens heel wat bezoekers té gecommercialiseerd worden. Wat ze bedoelden met ‘Disney Buddhism’ werd ook onmiddellijk duidelijk toen we bij de tempel kwamen: lintjes met Disney-prinsesses op en standbeelden van Minnie Mouse versierden letterlijk de tempel. Daar hadden we ons toch even iets anders bij voorgesteld.

IMG_20171230_134152_713

Detail Kek Lok Si Tempel

IMG_20171230_134112_709

Sfeerbeeldje.

IMG_20171230_134228_083

Uitverkocht: ‘Luisteren naar mama en papa’. Nog volop in aanbieding: Wereldvrede. Tja, misschien heeft bidden voor het meest haalbare ook wel iets.

 Quote 10: ‘Ja, maar hebt ge een foto zonder al die mensen erop?’

 Maleisië in december: dat is niet het beste idee. Prijzen zijn torenhoog, net zoals het aantal (lokale) toeristen. Meterslange aanschuifrijen bij alles: eetkraampjes, musea én de befaamde street art. Elke foto zonder toeristen erop was één grote win. Aanschouw waarvoor we uren geduld hebben moeten uitoefenen:

IMG_20171226_215526_051

Soms moet je gewoon ‘s nachts komen voor mensloze foto’s.

IMG_20171226_214003_330

Na twee dagen: succes!

IMG_20171226_213615_009

Omdat ik nog nooit iemand zo elegant op een vuilnisbak zag staan, mocht hij er mee op.

IMG_20171226_212947_134

Street art doesn’t last forever. Ook niet als het UNESCO Werelderfgoed is.

Opdracht #4 – Maak een originele nieuwjaarsboodschap

Elke keer dat we een idee hadden voor deze opdracht, kwam er wel een kink in de kabel.

  • Een video opnemen of foto nemen tijdens het duiken: monsoen-seizoen in Maleisië en slechte zichtbaarheid onderwater.
  • Een video-boodschap opnemen tijdens de odong-odong rit in Indonesië: idee kwam pas toen we de odong-odongs al lang achter ons hadden gelaten
  • Video opnemen tijdens nieuwjaar zelf: beetje riskant, wegens onvoorspelbaar internet. Ook iets met vijgen en Pasen.

Uiteindelijk kozen we voor het letterlijk uitbeelden van onze nieuwjaarsboodschap. Filmpjes volgen wegens technische problemen later, maar de foto’s zetten de boodschap toch ook al kracht bij.

Tip, tap, top: zet 2018 op z’n kop!

IMG_20171228_164927_831 IMG_20171228_164301_236.jpg IMG_20171228_165008_758 IMG_20171228_165637_357

Opdracht #9: Stuur ons het allerlelijkste postkaartje

Maanden waren we er naar op zoek. In Australië vonden we heel wat kandidaten, maar helaas: ons blut betalen aan lelijke kaartjes en postzegels zag ons budget niet zo goed zitten. In Indonesië vonden we tot onze verbazing geen lelijke postkaartjes. Of toch niet lelijk genoeg naar onze zin.

Ook in Maleisië hadden we de hoop al opgegeven: alle postkaartjes waren enorm esthetisch verantwoord. Tot we in Georgetown, Penang een postkaartwinkel/bar binnenwandelden. Allemaal prachtige kaartjes: waterschilderingen van Georgetown, foto’s van katten (kan nooit lelijk zijn), beelden van hun wereldbefaamde streetart.

En dan…

… een bakje met kaarten die vreemd aanvoelden. Alsof ze ergens jarenlang stof hadden liggen vergaren op zolder. En sommige kaartjes waren daar allicht ook beter gebleven.

Om de verrassing voor de vrienden niet te vergooien: nog geen foto’s van de allerlelijkste postkaarten ooit. Dit kan ik wel al prijsgeven:

  • Twee van de postkaarten kwamen uit de ‘dure’ stapel omdat ze ‘vintage’ zijn.
  • Twee kaartjes zijn volledig in kerstsfeer.
  • Eén kaartje is op het lijf geschreven van de ontvangers – alleen jammer van de lelijke foto.
  • Eén kaartje is in mijn ogen het allerlelijkst, limited edition en gesigneerd.

Oh en vriendjes: op elk kaartje staat één opdracht. Rol de mouwen al maar op.

Opdracht #10: Ga eten bij Din Tai Fung

Een opdracht over eten: wat moet een mens nog meer hebben? Het is stiekem een hobby van ons beiden, dus dat zou een makkie worden. “Ga eten bij Din Tai Fung”.

Din Tai Fung, een Dim Sum restaurant. Elke grote stad had er wel eentje, maar telkens leken we wel een reden te vinden om niet te moeten langsgaan. Die van Singapore zat veel te vol, Australië is toch echt niet de plaats om Dim Sum te eten en in Jakarta vonden we eerlijk gezegd de tijd er niet voor en kozen we voor de zijn culinaire tegenhanger: Burger King.

En dan was er Kuala Lumpur. Een winkelcentrum inclusief een Din Tai Fung. We waren op weg naar de foodcourt, maar besloten dan toch maar dat het tijd was om ons punt te scoren.

Een kaart met elvendertig verschillende soorten Dim Sum en aanverwanten. Te veel keuze om goed te zijn. Hoe begin je daar dan aan? Juist … van elke soort iets: vegetarisch, met kip, champignons … We schreven onze keuze op ons papiertje en probeerden de aandacht van een ober te trekken. Om één of andere duistere reden schaamde die zich voor het feit dat we al een halve minuut geen aandacht gekregen hadden. Hij kon niet snel genoeg onze bestelling komen opnemen. Pluspunt: hij keek niet raar op van onze bestelling. Din Tai Fung obers worden daar waarschijnlijk op getraind.

received_10155257333548932

3 grote ronde bamboeschalen, met telkens 3 tot 6 Dim Sums (plus een vierde voor het dessert). Wat waren onze bevindingen:

  • Over de manier waarop je die dingen moet eten, zijn we nog niet helemaal zeker. We hebben zo goed mogelijk onze buren proberen te kopiëren. In de praktijk is dat gewoon op een zo esthetische mogelijke manier die dingen naar binnen proppen.
  • De smaak was zeer verschillend. Lekker, soms misschien een tikkeltje te pikant. Nuja, ik sta er om bekend om nergens tegen te kunnen als het over pikant gaat …
  • De hoeveelheid? Onderschat hoe vullend die dingen zijn. Maar …
  • … dan toch nog voor een dessert gaan. De moeilleux-versie van Dim Sum. Beetje bizar om een in deeg ingepakte bal chocolade te eten. Wat mij betreft wel een topper. Telt eventueel nog in de categorie plaatselijke desserts?

Zouden we het opnieuw doen? Een Gold Card (Never forget Domino’s Pizzas Leuven) zullen we nooit krijgen en het was misschien ook niet helemaal ons ding. Voor Anneke waren er te weinig vegetarische opties. Lekker was het wel, maar als er een rij wachtenden staat, de volgende keer als we een Din Tai Fung passeren, zullen we waarschijnlijk wel op zoek gaan naar iets anders.

received_10155257334583932

The Good, The Bad & The Ugly in Indonesia

Indonesië was een verzameling van vele ‘eerstes’. Een overzicht van de goede en minder goede momenten in Indonesië:
The good
 
Indonesië zal voor eeuwig het land blijven waar we hebben leren duiken. De dingen die ik onderwater zag zijn van een ongekende schoonheid die ik boven water nog nergens heb gespot. Het absoluut hoogtepunt hier Komodo National Park waar verschillende manta’s rond ons cirkelden.
IMG_20171210_103819_350

Wie is er gelukkiger? Wij of de vissen?

 Het rijke culturele verleden van Indonesië met prachtige dansvoorstellingen op Java en Bali. Indonesië was dan ook het eerste land waar ik oprecht geïnteresseerd was in de vele verschillende soorten dans.
IMG_20171215_193525_616

Traditionele dans in Java

 De harmonie waar verschillende godsdiensten hier naast elkaar leven. Oké, Indonesië was in het verleden het toneel van verschillende terroristische aanslagen, maar de doorsnee bevolking respecteert elkaars religieuze keuze. Het was dan ook het eerste land waar we met een katholieke gastheer richting de boeddhistische tempel Borobudur trokken om vervolgens met scholen moslima’s op de foto te gaan.
IMG_20171215_201023_005

Hoogtepunt

 
The bad
 
Indonesië is het eerste land waar ik ooit cultuurshock ervaarde. Toegegeven, ik geloofde niet echt in ‘cultuurshock’. Maar eerlijk: de eerste dagen dat ik in Indonesië was, wou ik er alleen maar weg. Terug naar Australië, waar je makkelijk gesprekken kan voeren. Terug naar huis, waar je je niet elke vijf minuten moet afvragen of je er opgelegd wordt. Ik vroeg me luidop af of we ons vliegtuigticket niet konden wisselen en onmiddellijk het land konden verlaten. Toegegeven, zodra ik Bali uitwuifde, wuifde ik ook de cultuurshock uit.
IMG_20171202_231807_726_1

Inwendig aan het sterven aan cultuurshock.

Tijdens het duiken bij de Gilis voelde ik ook voor het eerst in mijn leven een heel erg scherpe, stekende pijn in mijn knie. Instinctief greep ik onmiddellijk mijn knie vast en staarde er vol ongeloof naar. Niets te zien. De prikkende pijn bleef echter. Zo kwam het dat Jonas en ik een totaal andere tiende duik beleefden. Jonas zag een octopus. Ik zag een knie. Jonas zag een baby cuttlefish. Ik zag nog meer knie. Kortom: veel herinneringen aan mijn knie en bijzonder weinig aan de rest van de duik. De knie zag er alleszins uit zoals mijn knie eruit hoort te zien: spierwit. Eens aan het oppervlak bleek dat een optisch bedrog avant la lettre. Mijn knie was vuurrood met witte blaren in het knalrode oppervlak. Indonesië is dus de eerste – en hopelijk – laatste plaats waar ik ooit door een kwal gestoken ben. Indonesië is ook de eerste plaats waar ik ontdekte dat ik allergisch ben aan kwallen. Ook een grote shoutout aan de Nederlandse vrouw die Jonas serieus op z’n plek zette toen hij mij uitlachte met mijn pijn. You tell him, sister! 
IMG_20171208_145453_246

Een kwallenbeet na 48 uur. Knie = beet en arm = allergische reactie.

 En de very, very bad: In Indonesië was ik voor het eerst in mijn leven zo buiten raad dat ik geen andere oplossing zag dan te bidden tot de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Mijn hersencellen hadden gelukkig nogal snel door dat dit de situatie niet meteen zou verbeteren en begonnen dan maar met verschillende gradaties toe te kennen aan de ramp en per gradatie de genoodzaakte actie op te lijsten. Het is wonderbaarlijk hoe snel het eigen moederbord kan werken zodra het zich van een noodsituatie bewust is. Alleszins: in Indonesië zat ik voor het eerst op een slecht geladen en overladen boot in een ruwe zee en was ik zeker dat we zouden zinken. Dat de plaatselijke bevolking er exact hetzelfde over dacht en begon te krijsen en reddingsvesten begon te zoeken, hielp dit gevoel niet meteen vooruit. In the end kwamen we in één stuk aan en leerde ik een belangrijke levensles: als je je bij het instappen van een boot extreem onveilig voelt, dan moet je gewoon terug uitstappen.
20171209_115046

Helemaal rechts op de foto: Das Boot.

… And the ugly
 
Ondanks alle mooie herinneringen die ik heb aan Indonesië zal ik me er nooit kunnen over zetten hoe vuil het land is. Stranden vol sigarettenpeuken, straten vol plastic. Eindresultaat: oceanen vol afval. In Indonesië gingen mijn ogen voor het eerst open: afval is één van de grootste problemen in onze wereld. Het afval dat op het land wordt achtergelaten, komt via regenval in stromen terecht die uiteindelijk naar de zee/oceaan leiden. Laat je alleszins nooit wijsmaken dat het geen Europees probleem is. Wereldwijd komt al het niet-gerecycleerde afval terecht in vijf grote vuilnisbelten in de oceaan. Grootste boosdoeners: sigarettenpeuken, plastic en vissersnetten. Ik had een duikcursus nodig om mijn ogen te openen: afval is een wereldwijd probleem.
IMG_20171217_165427_517

Vissen in plastic soep.