De waarheid over Halong Bay

Halong Bay: het moest één van de hoogtepunten worden van onze trip door Zuid-Oost Azië. Het staat in miljoenen wishlists, bucket lists en duizenden reispublicaties. Verwachten waren torenhoog – of in dit geval: karstgebergtehoog. Niet zo familiair met Halong Bay? Dan frist deze Google screenshot zeker je geheugen op:

Screenshot_20180310-124808

Onze trip naar Halong Bay begon in Hanoi al onmiddellijk met een zenuwinzinking. Na vijf maanden reizen was ik het spuugzat om routes uit te tekenen, bussen te zoeken en timings te bekijken. Jonas doet niet zo graag aan planningen maken en was bovendien doodziek. Gelukkig – kuch – was er om de vijf meter wel een tour naar Halong Bay te koop. Of beter: om de vijf meter was er een touroperator die ongeveer vijftig verschillende tours verkocht. Die dan allemaal hetzelfde waren, maar ook weer niet.

Niet meer zien, bomen, bos. De route die ik eigenlijk wou nemen – Bai Tu Long Bay in plaats van Halong – bleek te duur en dus kozen we letterlijk voor de eerste de beste tour die het hotel ons drie dagen eerder had voorgesteld. Twee nachten, drie dagen Halong Bay en Lan Ha Bay (Cat Ba).

Even kort mijn verwachtingen opsommen die ik had bij deze trip:

  • Zwemmen in het water in Halong Bay
  • Kayakken en duizend selfies nemen
  • Klimmen naar de tip van een berg en prachtige overzichtsfoto’s nemen
  • Chillen op het zonnedek van de boot
  • Overnachten op een onbewoond eiland

Wie wilt er nu niet als God in Frankrijk leven in Halong Bay?

Screenshot_20180310-125135.jpg

Bon, hoe verliep deze trip nu in realiteit?

We stonden vroeg op om onze bus te halen richting Halong. Onderweg richting bus vroeg ik aan Jonas of hij de paspoorten kon klaarnemen. Jonas informeerde mij dat hij dit niet kon, omdat hij niet wist waar de paspoorten waren. Hij had ze zeker terug gehad van de receptioniste, maar daarna werd het hem allemaal wat flou. Nadat ik mezelf gezworen had niet kwaad te worden, nooit nog iets aan Jonas te overhandigen en gebeld te hebben naar het hotel met de vraag of de paspoorten echt nergens waren, kwam de verlossing: Jonas had de paspoorten dan toch gevonden in zijn rugzak.

Na deze adrenalinerush konden we dit avontuur met een schone lei beginnen: enkel maar goed nieuws. Tot onze bus aankwam bij een lunchbreak waar ze Pepperidge Farm koeken verkochten. AAN WOEKERPRIJZEN! Wat een kwelling: de hemel op aard zo dichtbij en toch onbereikbaar. Na deze tweede hindernis genomen te hebben, kon niets de dag nog stukmaken!

Tot we aankwamen bij Halong Bay. Zichtbaarheid: nougatbollen. Letterlijk. In de haven vaarde ons schip twee andere schepen aan. En niet op de ‘gecontroleerde’ Zuid-Oost Aziatische manier die we intussen gewend zijn. Later vaarde een ander schip het onze dan weer aan. Karma, zeker? Het zegt alleszins meer dan genoeg over het prachtige zicht dat we hadden. Eerlijk: veel gebergtes heb ik die eerste dag niet gezien.

IMG_20180307_212115_300

Zichtbaarheid nihil.

Voor de touroperator maakt het allemaal niets uit: geld moet rollen en uitstappen moeten uitgevoerd worden. Anders contractbreuk, weetjewel.

  • Heb ik gekayakt met een zichtbaarheid van minder dan 10 meter? Check!
  • Heeft onze gids meerdere hartaanvallen gehad tijdens het kayakken? Check! Het is niet goed voor het hart als er bij minieme zichtbaarheid dronken Duitsers hun ding willen doen. Het is ook niet goed dat er speedboats varen in kayakroutes.
  • Hebben we gezwommen in Halong Bay? Nope. De lucht te koud, het water te vervuild.
  • Hebben we geklommen naar een berg om prachtige uitzichtsfoto’s te nemen? Mmm… Geklommen hebben we alleszins. Drie keer zijn we naar de top van een berg gegaan. Meestal op het tempo van twee superfitte Deense fitnessboys (groepsgenoten). Het zicht hadden we zelden mee. ‘Beautiful view’, zei onze gids gegarandeerd, ‘but not today‘.
  • Was de overnachting op het onbewoond eiland magisch? De overnachting was alleszins onvergetelijk alleen al om het feit dat Jonas het eten er zo slecht vond dat hij bijna niets at. Dat was dan ook de eerste keer in elf jaar dat ik dat meemaakte. Verder heb ik op deze vijf maanden geleerd dat een onbewoond eiland alleen magisch is in de boekskes.

Kortom: ik had het helemaal gehad met Halong Bay. Ik was er klaar mee. Op de derde dag was ik blij uit de baai weg te zijn. Tot ik moederziel alleen op het zonnedek zat, de mist wegtrok en ik Halong Bay dan toch eindelijk te zien kreeg. Monochroom.

IMG_20180304_065521_356IMG_20180304_065548_969IMG_20180305_105319_134
IMG_20180303_172117_200

In Halong Bay ben je nooit alleen.

IMG_20180305_144245_972

Vlaggetjes om de sfeer er in te houden.

IMG_20180305_200228_322IMG_20180305_195846_703
IMG_20180305_144722_288

Visser.

IMG_20180305_144429_459
IMG_20180305_144523_379

‘Visboerderij’

IMG_20180305_144623_002

Ons ‘onbewoond’ eiland.

 

Cambodja, mijn minnaar.

Liefste Cambodja,

Ik moet eerlijk met je zijn: mijn hart heb ik achtergelaten in Myanmar. Dat kan je dus al niet meer stelen. Eerlijk: mijn lief kan je niet meer worden, maar misschien wel mijn minnaar?

Ik stond zeer sceptisch tegenover jou. ‘Eventjes die tempels doen en dan weer weg’, dacht ik. Dat zag ik verkeerd.

Ooit was je één van de grootste Aziatische machten: het Khmer-rijk. Vanuit Angkor werd er geregeerd over Cambodja, Laos, Vietnam en Thailand. De invloed reikte tot delen van Myanmar en Maleisië. En dan – poef – was het gedaan met het Angkoriaanse Rijk. Verdwenen in de jungle van de 13e eeuw. Geregeerd door zwakke koningen, het slachtoffer van eeuwenlange oorlogen met Vietnam, Thailand en het eigen land. Van de meest welvarende staat tot de underdog van Zuid-Oost Azië.

IMG_20180226_154241_622IMG_20180213_214704_083IMG_20180213_220010_151IMG_20180216_181854_673IMG_20180214_090905_869

Ik kan niet aan je denken zonder een krop in de keel te krijgen. Jonas vertelde me wel honderd keer dat hij in zijn tienerjaren onwel was geworden door een bezoek aan de Killing Fields. Negenennegentig keer repliceerde ik: ‘Het schijterij krijgt ge alleen van slecht eten‘. Daar denk ik nu toch anders over.

IMG_20180226_155036_255

Stupa ter ere van de slachtoffers van de Killing Fields

IMG_20180226_155120_906

Herdenkingsbandjes bij de Killing Fields

De ogen in Cambodja kijken anders dan die in hun buurlanden. Je ziet het. Je voelt het. De Khmer Rouge hebben in Cambodja een hele generatie vernietigd. En zij die het geluk hadden te blijven leven zijn getekend. Van de zeven miljoen Cambodjanen bleven er na de Khmer Rouge nog maar vijf miljoen over. Elke Cambodjaan kent meerdere mensen die het leven gelaten hebben tijdens het verschrikkelijke regime en dat merk je. Maar hun veerkracht lijkt toegenomen. Ze lijken meer te geloven in de toekomst dan tijdens ons vorige bezoek. Er wordt meer gelachen en vooral: er wordt enorm gehoopt op de nieuwe generatie. Zij die niet besmet zijn met vreselijke herinneringen.

IMG_20180226_153222_445IMG_20180226_153353_280IMG_20180226_153539_673IMG_20180226_153625_915IMG_20180226_153734_822

Net dat maakt dat ik onnoemlijk veel respect heb voor jou, Cambodja. Je bent de underdog. Gezinnen reizen liever naar Thailand; zij die van het verlaten pad willen kiezen voor Laos en avonturiers vind je in Vietnam. Reizigers landen in Siem Reap, bezoeken Angkor Wat en denken dat ze ‘Cambodja gedaan hebben’. Op dezelfde manier dat toeristen snel even op de Brusselse Grand Place lopen om vervolgens België ontdekt te hebben. Het is prachtig, het is adembenemend, maar de echte herinneringen worden in de zijlijn gemaakt.

IMG_20180226_154026_108

Monniken op ronde.

IMG_20180226_154306_438

Geluksbrenger?

IMG_20180226_163058_903

Zonsondergang Kampot.

IMG_20180226_163333_465

Kampot Pepper.

IMG_20180226_163151_334

Dat hebben ze hier ook.

IMG_20180226_163024_575

Zonsondergang op weg naar de vuurvliegjes.

IMG_20180226_162945_659

Visser in Kampot.

IMG_20180226_154209_325

Tuk Tuk!

IMG_20180226_154341_945

Tempel – Detail.

Zijn wij backpackers?

We zijn nu pakweg 5 maanden onderweg en hebben reeds mogen ondervinden hoe dat nu eigenlijk voelt om zo lang zo ver van huis weg te zijn. Op voorhand lees je veel verhalen over hoe het wel en niet moet, waar je voor moet opletten en aan welke gezellige dingen je allemaal kan doodgaan. Tot dusver leven we beide nog en beseffen we dat veel van de informatie die we op voorhand kregen, toch wel een eindje van de realiteit ligt. Moest ze volledig kloppen, hadden we Australië dus niet overleefd.

  • Australië zit vol spinnen, slangen en krokodillen.
  • Myanmar is supermoeilijk om van plaats A naar plaats B te gaan. Betalen kan enkel met super propere Dollars.
  • In Azië wordt je sowieso 17 keer overvallen. Let op!

Onderweg zijn we ook al veel andere reizigers tegengekomen. Je vindt ze in alle maten, soorten en gewichten. Er is alvast één conclusie die we uit deze ontmoetingen hebben kunnen trekken: wij zijn geen backpackers. Ja, we hebben een backpack, maar daar stopt de vergelijking dan ook. Het beeld dat we hadden van typische backpackers die de wereld veroverden was dan misschien ook een beetje te idyllisch.

Zolang we vertoefden in plekken waar er weinig toerisme was of waar backpackers niet met hopen op elkaar zaten, viel alles nog zeer goed mee. Van zodra we echter een backpackershub bezochten (Ubud, Indonesië; Luang Prabang, Laos; …), werd het ons pijnlijk duidelijk: we waren misschien al een beetje te oud om ons echte backpackers te noemen.

Vermoedelijk schetsen we hier nu een zeer eenzijdig beeld en hebben we gewoon pech gehad. Van zodra we een echt hostel binnenstapten was het altijd wel heel gezellig, tot op het punt dat er geslapen diende te worden. Er was altijd wel iemand die luidop moest staan overgeven, roepen, of gewoon verliefd moest doen via Skype (dat kan ook zeer luid). De typische discussies doorheen de dag gingen als volgt …

  • ‘s Ochtends ging het over de slechte nachtrust en het lawaai.
  • ‘s Middags over wie ze allemaal waar een tong hadden gedraaid (dat ging dan verder over naar herpes, chlamidia en andere leuke SOA’s, …)
  • ‘s Avonds was er altijd wel een bar waar ze zich laveloos zat konden drinken (Sakura Bar, Laos, daar krijgje emmers met Whisky tijdens happy hour, ik ben te oud om dat nog normaal te vinden).

Geloof me, het is niet echt super gezellig, zowel voor de lokale bevolking als voor de andere toeristen als er een stoet zombies over de lokale markt strompelt na het happy hour. Het is wel ongelooflijk boeiend om naar de zatte verhalen te luisteren, moeten we toegeven.

Gelukkig waren er voor elke bedenkelijke backpacker ook 10 anderen waarmee het wel fijn vertoeven was. We hebben mensen ontmoet uit alle delen van de wereld. Veel Belgen, Nederlanders en Duitsers. Eén koppel was onderweg van Australië naar Duitsland met de 4×4, anderen deden gelijkaardige trips, maar dan toch weer helemaal anders. de informatie die je van deze mensen krijgt is zeer waardevol.

Het viel ons ook op dat afhankelijk van het budget en persoonlijke instelling, mensen enorm verschillen. Ja, wij hebben die middelmatige pizza van 5€ gegeten, terwijl anderen (met duidelijk een groter budget) er bedenkelijk over deden: “te duur!”. Ons budget is in orde. Zolang we niet elke dag spreekwoordelijke oesters of kaviaar eten, komen we wel rond. We hoeven ons voorlopig nog niet bezig te houden met tactieken over “hoe voorbij de ticketcontrole geraken zonder betalen” (TripAdvisor).

We trekken nog even verder met onze rugzak!

(Helaas nog geen hostels/backpackers tegengekomen die in het bezit waren van een 999 game. Deze opdracht blijft momenteel helaas onvervuld.)

Rest er mij nog een vraag: Iemand mijn wandelstok gezien?