Myanmar: Een aantal vragen.

Tijdens onze trip door Myanmar zaten we met een aantal vragen. Brandende vragen, waar we absoluut een antwoord op wilden. De ene vraag al wat serieuzer dan de andere, maar allen kregen ze een antwoord …

Waarom stoppen we altijd?

Het openbaar vervoer in Myanmar is over het algemeen goed te vertrouwen. Je moet echter wel tijd hebben. In een rechte lijn naar een bestemming rijden gaat niet en zeker bij bussen die overdag rijden, lijkt elk huis dat gepasseerd wordt een busstation te zijn. Chauffeurs geven ritten aan elkaar door onder het mom van “my brother also good speak English”. Iedereen is familie van elkaar en het business doen zit hen in het bloed. In de goede zin van het woord, want steeds komen we op onze bestemming aan met onze volledige baggage (op die ene keer bij Golden Rock na dan). Een snelheidscertificaat gaan ze echter nooit krijgen. Dit is trouwens niet alleen van toepassing bij bussen, ook bij boten gelden dezelfde regels. Bij Inle Lake stonden we vijf minuten te onderhandelen over de prijs van een kort boottochtje, stappen we in … om 100 meter te varen en dan vervolgens bij “zijn brother” in een andere boot te stappen.

20180108_144148.jpg

Onze bus. Locatie? Eerste stopplaats van onze 5 uur durende rit. Na amper 15 minuten.

Waarom hebben mensen hier winterjassen aan?

Toegegeven, het is niet overal even warm. In een land waar het vooral 30°c en warmer is, is 20°c blijkbaar extreem koud. Terwijl wij een gezellige wandeling in t-shirt maken, lopen we voorbij mensen in dikke jassen, met sjaals en mutsen. Wij moeter er waarschijnlijk even raar uitzien, maar het blijft bij een beperkt aantal keer dat we onze sweaters moeten bovenhalen.

Wanneer halen we ze dan wel boven? Als we de bus nemen! Van zodra je een bus neemt die iet of wat comfort heeft, neem je plaats in een ijskast. Standaard krijg je dan ook een dekentje om je warm te houden. Locals gebruiken dit ook, ook al zitten ze daar in hun winterjassen.

Waarom bloeden mensen hier uit hun mond?

Zonder twijfel mijn favoriete vraagstuk van onze trip door Myanmar. De eerste keer als je dit bewuste fenomeen tegenkomt, frons je toch even de wenkbrauwen. Dan volgt al heel snel een tweede, derde, vierde, … Iedereen lijkt last te hebben van zeer bloederig tandvlees. Voorts hebben ze ook last van slijmpjes in de keel, want rochelen lijkt ook één van de favoriete sporten te zijn. De rochels zijn dan dieprood en overal in het straatbeeld zie je de sporen.

De verklaring? Betelnoot. Kleine stukjes betelnoot worden in een betelblad gewikkeld, samen met wat extra smaakmakers. Vervolgens begint het kauwen. Inslikken lijkt geen goed idee te zijn, want iedereen spuwt het uit. Je zou er opgewekt van worden. Wij hebben het niet geprobeerd.

Nu moet je weten dat de mensen in Myanmar over het algemeen zeer vriendelijk en goedlachs zijn. Ze kauwen betelnoot zoals de Indonesiërs roken … in gigantische hoeveelheden. Zowat elke mannelijke glimlach toonde ons een set zwart/rode bloederige tanden en spreken wordt er ook niet gemakkelijker op. Je moet je inbeelden dat je met 10 kauwgommen tegelijk in je mond zit. Zo ziet het er alvast uit.

In Bagan was er het Betelnut Hotel. We zijn niet binnengeweest, maar ik veronderstel dat het een bloedbad was.

Vanwaar komen al die luidsprekers?

Als er iets te vieren is, dan liefst zo luid mogelijk. Het aantal keren dat we een pick-up zagen passeren waar de geluidsinstallatie groter was dan de pick-up zelf, is eigenlijk niet te tellen. Op, achter of voor de installatie een publiek dat varieerde van een aantal tieners tot halfbejaarde mannen en vrouwen. Hun doel? Voor de ene was het gewoon feest vieren (dat doen ze hier echt graag), voor de andere was het een geldinzameling, meestal voor de restauratie van een tempel. We hopen dat de gehoorschade meevalt.

IMG_20180109_194726_032

Foto getrokken vanop een militair kerkhof. Tomorrowland was er niets tegen. “Battle Mode Activated” was wel niet echt op z’n plek.

Waarom smeren de mensen hier vanalles op hun gezicht?

Een aantal vlekken, een streep, helemaal … mensen in Myanmar (vooral vrouwen en kinderen) besmeren zich dagelijks met Thanaka. Eén van onze gidsen legde het als volgt uit: “you have Nivea, we have Thanaka”. In het kort: Thanaka is de vermalen schors van de thanakaboom. Deze wordt aangelengd met water en op het gezicht gesmeerd. Dit zou een helende werking hebben voor de huid en zou tevens ook als zonnecreme kunnen gebruikt worden. Het is een gewoonte die we overal in Myanmar tegenkomen, maar bizar genoeg nooit op foto hebben vastgelegd.

Waar zijn de vuilnisbakken hier naartoe?

Misschien het enige minpuntje aan heel Myanmar: het ligt er op sommige plaatsen beschamend vuil bij. Het is duidelijk dat het hier nog niet doorgedrongen is wat de overdaad aan plastic kan veroorzaken als je alles gewoon op de grond gooit, of zelfs gewoon in de rivier. We zien wel dat een aantal grotere steden hier op inspelen, maar veel lijkt het nog niet te helpen. De bergen vuil liggen gewoon naast de weg en ze worden groter, dag na dag.

20180122_173043

Just a regular view in Yangon.

Waarom raken mensen hun elleboog aan?

Opnieuw iets dat we opmerkten bij de plaatselijke bevolking. Iedereen neemt alles aan met zijn of haar rechterhand. Ook in Myanmar is het linkerhand gedoemd om dat hand te zijn waar je ‘vieze dingen’ mee doet. Bij het aannemen – van geld bijvoorbeeld – zullen ze dus altijd hun rechterarm volledig uitstrekken en hun linker arm volledig buigen. Het linkerhand raakt dan vervolgens de elleboog. Meestal wordt dit nog gecombineerd met een kleine buiging.

Waarom toeteren mensen hier heel de tijd?

Dus, toeteren. Altijd, heel de tijd. Ook ‘s nachts. Van zodra er iemand te dichtbij de wagen, bus of moto komt, wordt er getoeterd. Het straatbeeld lijkt ook voortdurend op “The Fast & The Furious”. Taxichauffeurs maken er een sport van om iedereen die ze zien voor te steken. Dit is niet altijd even vanzelfsprekend. In Myanmar wordt er rechts gereden, maar om één of andere duistere reden rijden ze met wagens waar het stuur ook rechts staat … voorsteken wordt dan altijd net wat moeilijker. Niet dat dat hen tegenhoudt. Brommertjes gebruiken hun toeter vooral omdat er praktisch nergens verkeerlichten staan. De regel hier (zo begrijpen wij hem): wie eerst durft oversteken, mag eerst oversteken. Betrekkelijk weinig ongevallen gezien, maar echt gezond kan het niet zijn. In de wagen werden amper gordels gedragen en de helm was nog geen standaarduitrustig voor wie met de moto reed.

Vanwaar komen al die fotostickers?

Een fenomeen vooral in de grotere steden. Net zoals de grote bussen bij ons stickers hebben met daarop de opties die ze aanbieden (toilet, airco, …), hebben auto’s dit hier ook. In alle eerlijkheid, niet echt een antwoord op de vraag. Stickers varieerden hier van Wifi tot een hartje dat dan ‘liefde’ moest voorstellen. Andere gaven aan dat je karaoke kon zingen. Weer anderen waren vrij duidelijk: No touching.

Bizar. Een manier om hun mannelijkheid te tonen?

IMG_20171231_183912_359

Slechts één van de vele voorbeelden.

5 redenen om van Myanmar te houden

Myanmar stond al enkele jaren op mijn travel wishlist. Door de inbreuken op de mensenrechten in het noordwesten van het land twijfelde ik echter of ik wel zou gaan: kan je zo’n regime wel steunen door toerisme? Ik denk dat dit een vraag is die elk individu anders zal beantwoorden. Na lang twijfelen, hakten we de knoop door en besloten we toch te gaan. En daar hebben we geen seconde spijt van gehad. Na amper vier dagen Myanmar was m’n hart gestolen – en wel om deze vijf redenen:

1. De mensen van Myanmar

De gastvriendelijkheid van de Myanmarezen is als een bodemloze put. Hoewel Zuid-Oost Azië sowieso bekend staat om z’n gastvrijheid, laat Myanmar z’n buren met schaamrood op de wangen achter. De meest oprecht vriendelijke mensen ter wereld wonen hier. Loop je door de straten? Dan word je om de vijf minuten begroet met een enthousiaste ‘Mingalabar‘. Niet om je iets te verkopen, maar gewoon: omdat het kan. Wil je ergens naartoe? In Myanmar bewegen ze hemel en aarde om hun land te tonen, op een authentieke manier. Zelfs in Bagan – het toonbeeld van ‘onecht’ Myanmar volgens veel Myanmarezen – laten verkopers alles vallen als je problemen hebt met je e-bike of als je iets te snel richting toilet stuift: ‘oooh noo, everything okay? I help you‘. En nogmaals: nooit om je iets te verkopen.

Je kan geen zaak binnenwandelen of iedereen staat voor je recht. Er is geen beginnen aan om zelf je rugzak ergens in een laadruim te leggen, want zeven mannen vechten om deze eer. En als je – zoals ik – zwaar op je muil gaat in een tempel dan staat de hele lokale gemeenschap klaar om je te helpen. Niet omdat je blank bent: deze gastvrijheid delen ze gratis uit aan iedereen: locals én toeristen.

De Myanmarezen houden dan ook stevig vast aan hun traditie: vrouwen én mannen lopen in longyi over straat. Nivea bestaat hier, maar ziet z’n marktaandeel volledig opgesnoept door de thanaka boom waarmee de lokale bevolking een geelachtige pasta maakt (tegen zonnebrand en als gezichtscreme). We hopen dan ook dat Myanmar z’n traditie, gastvrijheid en glimlach kan bewaren, terwijl steeds meer westerse invloeden zich opdringen.

IMG_20180119_205854_682

Elke Myanmarees gaat in z’n leven twee keer naar het klooster: één keer als kind en één keer als twintiger.

IMG_20180114_132314_401

Hoewel de vissers al lang niet meer op deze traditionele manier vissen, komen enkele locals dagelijks een show geven op het Inle Lake – in de hoop zo inkomsten uit het toerisme te halen.

IMG_20180119_210551_068

Kinderen spelen op straat en dat gebeurt zowel in voetbalshirt als in traditionele klederdracht.

IMG_20180119_210629_538

Twee monniken lopen over straat.

IMG_20180102_212856_197_1

De lokale bevolking vaart door de velden en verdient op die manier extra geld aan toerisme.

IMG_20180109_194801_335

‘De jeugd’ houdt een feestje – in longyi. Hoewel de jongen centraal in de foto er eerder een ‘shortyi’ van gemaakt heeft.

IMG_20180109_202726_780

Thanaka op neus en wangen, bidden in het hart.

IMG_20180112_221542_607

Eindeloos veel geduld.

2. Het Gouden Land

Een bijnaam die het alle eer aandoet: niet alleen omwille van z’n ontelbaar aantal gouden stupa, maar vooral omwille van de niet te evenaren zonsopgangen/ondergangen. Nog nooit eerder zag ik onze zon zo dramatisch op het toneel verschijnen om twaalf uur laten met dezelfde elegantie terug achter de coulissen te gaan.

IMG_20180119_210350_571

When the sun goes down.

IMG_20180120_202006_145

Zonsopgang in Bagan.

IMG_20180121_204432_348

Een tweede zonsopgang in Bagan.

IMG_20180120_202159_101

Zelfs zonder ballonnen eindeloos mooi.

IMG_20180121_205417_822

De kleuren van zonsondergang: geel, oranje, rood, paars.

IMG_20180112_221806_417

Echte vissers op het Inle Meer vissen bij zonsopgang en (hier) zonsondergang. Dan is het meer op z’n kalmst. Ze verdienen per week ongeveer 20.000 Kyat met vissen (12 euro, ofwel bijna 2 euro per dag).

IMG_20171230_133851_884

En als de zon niet voldoende goudgloed voorziet dan doen de tempels het wel.

3. De tempels en de natuur

Myanmar heeft een eindeloze voorraad tempels, zo veel dat de befaamde ‘temple fatigue‘ soms om de hoek loert. Geen nood though: de meeste tempels worden omgeven door prachtige natuur. Ben je de tempels even beu? Dan hoef je soms maar vijf minuten te wandelen om in een prachtig, onaangeroerd landschap te mijmeren. De mooiste tempels van Myanmar combineren bovendien religie en natuur: in de befaamde grottempels zie je niet alleen duizenden boeddha beelden, maar ook mooie stalactieten.

IMG_20180102_211906_397_1

De exacte plaats waar ik na vier dagen verliefd werd op Myanmar: in het ‘platteland’ nabij Hpa-an.

IMG_20180102_211829_112_1

‘Bat Cave’ nabij Hpa-an: miljoenen vleermuizen vliegen bij zonsondergang uit hun grot.

IMG_20180102_212028_477_1

Just a road.

IMG_20180102_212641_995_1

Stoepa’s op de meest ontoegankelijke plaatsen.

IMG_20180112_222603_819

Eeuwenoude tempels.

IMG_20180121_204951_568

Een ander beeld van Bagan.

IMG_20180119_205614_268

Maak anders nog mooiere, meer gedetailleerde houten tempels. Ah nee, wacht, mooier kan letterlijk niet.

IMG_20180119_210442_179

Is het een grot? Is het een tempel? Zijn het eeuwenoude muurschilderingen? Yes! Yes! Yes!

4. Alle toeristen zitten in Thailand

Enerzijds hoop je dat het massatoerisme Myanmar nooit echt bereikt. Anderzijds besef je dat dit slechts een kwestie van tijd is. Hopelijk kunnen de Myanmarezen ooit voldoende geld verdienen met toerisme, zonder hun waarden en cultuur te verguisen. Op dit moment lukt hen dat behoorlijk goed: het ‘massatoerisme’ houdt zich aan één bepaalde route en is hierdoor makkelijk te vermijden. In plaatsen die nog maar ‘recent’ vrij zijn gegeven voor toerisme, ben je zelf nog een attractie. In heel Hpa-an zaten er welgeteld twintig toeristen. Maar ook op de meest toeristische locaties, zoals Bagan, is het makkelijk om het betreden pad te verlaten. De toeristen in Myanmar lijken ook van een ander kaliber dan deze in bijvoorbeeld Thailand: geen bars, geen full moon parties en geen korte broeken in Myanmar. Ben je dus op zoek naar booze cruises dan kijk je beter even verder.

IMG_20180119_210736_759

Monywa: een stad tussen Bagan en Mandalay. Aantal gespotte toeristen in deze stad: drie. De tourbussen van Bagan naar Mandalay stoppen hier even bij de belangrijkste tempels als break, maar het loont de moeite om hier langer te blijven.

IMG_20180121_204339_267

Wanneer de locals je vertellen over een ‘geheime’ tempel waar je helemaal alleen naar zonsopgang/ondergang kan kijken en je niet kan stoppen met lachen – omdat ze 100% gelijk hebben.

IMG_20180121_204544_209

Bagan: bij de populairste tempels staan twintig tourbussen, bij de ‘mindere’ tempels staan gewoon twee mensen Titanic na te doen. Your choice.

IMG_20180102_211447_736_1

Totaal aantal toeristen in Hpa-an stad: ongeveer twintig. Totaal aantal toeristen op deze tempel: onze groep van zes.

IMG_20180109_203001_497

Pidaya Caves met meer dan 8000 boeddhabeelden, een doolhof (!), een geheime grot (hier afgebeeld) en toch bijna geen enkele toerist.

5. De dieren in Myanmar

Myanmar is straatarm. We hebben mensen zien leven op straat (heel veel), in hun wagen, in een ambulance of in hun winkelkraampje. Deze mensen hebben niets: geen toilet, geen douche, geen bed. Ondanks het feit dat de meerderheid van de Myanmarezen in armoede leeft, hebben we nergens zo’n weldoorvoerde straatdieren gespot. Dit zegt volgens mij ook iets over de plaatselijke bevolking: hoewel ze zelf niets hebben, laten ze de weinige rijst die ze ‘over’ hebben op straat staan voor de dieren. Nabije elke tempel (en dat is zowat om de 100 meter) staat er een kommetje met water. Waar straatkatten in Indonesië en Maleisië schichtig wegschieten als je dichterbij komt, komen de kittens in Myanmar naar je toe gelopen. Ze zijn dus helemaal niet bang van mensen, zoals de doorsnee straatkat. En dit kan je als de vreemdste reden ooit zien om verliefd te worden op een land, maar voor mij zegt dit alles. Een bevolking die weinig heeft, altijd lacht en waar zelfs de straatdieren met je komen knuffelen.

IMG_20180119_210109_663

Strike a pose: veel straatdieren cirkelen rond tempels omdat monniken hen hier dagelijks voorzien van voedsel.

IMG_20180120_201610_211

Zonsopgang in Bagan op een ‘drukke tempel’: veertien personen, vier pups en één volwassen hond.

IMG_20180109_180948_993

Katten zijn mijn ware liefde.

IMG_20180112_221954_312

Beste diersoort ter wereld.

Golden tijdverlies?

Myanmar is nog steeds voor het grootste deel een blinde vlek. Had je me op voorhand gevraagd wat we daar zouden gaan doen, dan zou het stoppen na Bagan (tempels) en Yangon (ik zou vermoedelijk gedacht hebben dat dit de hoofdstad was, wat niet zo is). En ja, ik had ook wel al eens gehoord van een rots, volledig in het goud, die ergens stond te balanceren.

Golden Rock dus. Er geraken hoorde doenbaar te zijn vanuit Mawlamyine. Met de bus een drietal uurtjes rijden. We hadden ondertussen al enkele bussen genomen in Indonesië en Maleisië en waren voorbereid op pure horror (altijd goed om verwachtingen een beetje te managen), maar konden leven met het exemplaar dat voor onze neuzen stond, om zes uur ‘s morgens. Toegegeven, de exemplaren ernaast waren allemaal nieuwer en zagen er allemaal beter uit, maar ook deze bus had vaste plaatsen en we vertrouwden erop onze baggage nog terug te zullen zien (Spoiler: we zagen ze terug).

Het was nog koel en de wegen waren nog tamelijk rustig om 6.30 ‘s morgens. Dat veranderde wel. Het werd gezellig warm in de bus (niet te warm gelukkig) en na wat tussenstops (je kan toch moeilijk in één keer rechtstreeks naar je bestemming rijden), kwamen we een drietal uur later aan in Kyaikto. Joepie, dat ging vlot! Ons ticket was er eentje naar Kinpon dat nog 16 kilometer verder lag en we zouden dus moeten overstappen.

Dat leek echter niet het plan te worden van twee motortaxi’s. Ons hotel was vlakbij. Gratis vervoer! 5 minuten later stonden we aan het verkeerde hotel. OK, het had ook “Golden” in zijn naam, maar ik heb het vermoeden dat veel hotels/restaurants dezelfde strategie gekozen hebben bij het kiezen van een naam. Dus wij opnieuw op de moto. Even inbeelden: kleine moto met twee mensen op, inclusief rugzak van om en bij de 15 kilo.

Even een disclaimer: dit doen we nooit meer. De twee heren namen ons mee voor een rit van 16 kilometer, tegen op sommige momenten 70 kilometer per uur en zonder ons te voorzien van een helm. Komt er nog bij dat de rit, die gratis zou zijn, plots 16.000 MMK (10€) zou kosten. Het heeft lang geduurd, maar we zijn er met open ogen ingetrapt. Nooit meer dus.

IMG_20180109_202430_189

Enkel mannen toegelaten.

Golden Rock zelf dan maar. De enige manier om boven te geraken is om een plaatsje te bemachtigen op één van de trucks die zowat machinaal de horden toeristen naar boven brengen. Een bus zeg je? Neen, een kleine vrachtwagen met in de laadbak ‘plaats’ voor zowat 60 mensen. In de cabine zelf passen er ook nog eens vijf, maar dat is bijbetalen. De rit naar boven (2.000 MMK pp) is best te vergelijken met de Space Mountain in Disneyland, maar dan langer, veel langer. Chauffeurs rijden duidelijk op commissie en willen zo snel mogelijk de berg op. We worden heftig door elkaar geschud op de veel te kleine plaats die we hebben. Het jongetje voor ons begint vol overgave zijn zusje onder te kotsen. Onderweg stoppen we een aantal keer om geld in te zamelen voor het goede doel en omdat het blijkbaar eenrichtingsverkeer is moeten we vaak ook even afwachten. Het zorgt er alleen maar voor dat de chauffeur nog harder op zijn gas begon te duwen.

Boven op Golden Rock zelf werd het duidelijk hoe druk het hier eigenlijk was. Het was zondag en iedereen wilde tegelijk die gouden rotsformatie voorzien van een extra laagje bladgoud. De mannen dan toch, vrouwen werden op een veilige afstand gehouden. Toeristen (misschien 1% van de totale bezoekers?) betalen hier 10.000 MMK , Birmezen lopen gewoon gratis naar binnen.

Wat krijg je voor die 10.000 MMK?

  • Vieze blikken van de locals omdat de rok (tot op enkelhoogte) van Anneke een kleine split had. Dit werd verholpen door een ‘gratis’ Longyi die paradoxaal genoeg korter was dan de rok zelf. De gratis Longyi bleek uiteraard geld te kosten. In Myanmar ga je liefst niet in discussie met 5 politie-agentes.
  • Een gouden rots in een mooie setting. De rots zelf is evenwel vrij klein en verliest zijn pracht een beetje in de setting waarin hij staat. Heel veel kleine en grote gebouwen en gewoon ook de massa aanwezig. (dit is potentieel anders tijdens weekdagen natuurlijk)
  • Hopen en hopen afval. Plastic, papiertjes, etensresten, you name it. Ze komen allemaal om de steen te bewonderen, maar gooien hun afval gewoon over de reling. Overal waar je keek lagen bergen afval.
  • Een dansact met een vrouw die elke twee minuten flauwviel, maar mits enkele milde schenkingen toch wel weer snel op de been was.
  • Een gevoel van: was het dit nu?

Er zit meer in deze plek en dat heeft de overheid ondertussen ook wel door. Ze zijn bezig met het installeren van een kabelbaan en een aantal nieuwe resorts voor toeristen is in aanbouw. De kabelbaan start nu nog gewoon in het niets, de resorts zijn nu slechts hopen afval.

IMG_20180109_202350_409

De verkoper van bladgoud doet hier gouden zaken.

IMG_20180109_202553_731

Welkom op Camping Golden Rock

IMG_20180109_202726_780

Vrouw volledig ‘in trance’

IMG_20180109_202654_213

Expectations versus reality

Ik ben oprecht benieuwd hoe dit hier binnen 5 jaar zal uitzien. Hopelijk is die steen dan nog niet naar beneden gegleden uiteraard.

Opdracht #12: Maak een fietstocht van minstens 10 kilometer.

Dat ik een opdracht krijg om ‘maar’ tien kilometer te fietsen zegt voldoende over mijn relatie met de befaamde tweewieler. De wederzijdse betrekkingen zijn vrij tot zeer koel. Toen we dus te horen kregen dat de makkelijkste/goedkoopste manier om Inle Lake te verkennen per fiets was, volgde er eerst een golf van teleurstelling. Pas daarna kwam het besef dat er iets mee gewonnen kon worden dankzij de opdrachten. Daarom nu het verhaal van een fietstocht, drie kledingwissels en veel pijn.

0 tot 7,5 kilometer

Alle begin is moeilijk: met ons vers gehuurd fietsje reden we eerst de verkeerde kant op om vervolgens zeer elegant opnieuw voorbij de verhuurzaak te fietsen. Daarna was het één rechte lijn tot Shwe Yan Pyay: het meest gefotografeerde klooster van de stad. Het klooster is bekend voor z’n jonge leerling-monniken, ovale ramen en lichtinval. Die drie factoren maken het tot een geliefde fotografielocatie. Onze eerste hindernis was dan ook een Italiaan die elke leerling-monnik aansprak om te poseren – ondanks het gigantische bord dat dit verbood.

IMG_20180112_222803_103

Shwe Yan Pyay

IMG_20180112_222603_819

Shwe Yan Pyay

IMG_20180112_222529_096

Outfit #1: cultureel zeer gepast, niet zo fietsvriendelijk.

IMG_20180112_222356_821

Detail tempel.

De tweede hindernis kwam er in de vorm van kittens. Eindeloos veel kittens. Dit is een zware hindernis, omdat ik moreel verplicht ben elke kat die mijn pad kruist aandacht te schenken. Lang verhaal kort: onze uitstap van een half uur, duurde uiteindelijk anderhalf uur à twee uur.

IMG_20180112_222159_092

Wie wil nu niet de hele voormiddag doorbrengen bij zogende kittens?

IMG_20180112_222233_872

De gemiddelde bezoeker wil dat de monniken poseren, maar ik verkies de katten.

IMG_20180112_221954_312

LIEFDE.

Na urenlang kittens knuffelen, slaagde onze Italiaanse vriend er dan ook eindelijk in om de leerling-monniken te overtuigen te poseren. Dit kostte hem zakken vol geld, de tussenkomst van een local en nog meer zakken vol geld toen de monniken hem doodleuk meldden dat ze er toch niet zo veel zin in hadden. Hadden wij toch een beetje gratis entertainment.

IMG_20180112_222100_578

Mediterende monnik.

IMG_20180112_222855_769

Na urenlang aandringen (en het aanvaarden van meerdere bribes) ging de jonge monnik dan toch voor het raam zitten. Alleen niet in de positie die de fotograaf wou.

Na het kloosterbezoek terug richting Nyaung Shwe. Na al die religieuze activiteiten was het opnieuw tijd voor harde wetenschap. Daarom startte ik een experiment op: ‘hoe lang kan een persoon met een lange jurk fietsen zonder problemen’. Het antwoord bleek uiterst ontnuchterend: vijf minuten was zowat het langste dat er gefietst kon worden zonder kleed tussen de spaken. Niet goed.

7,5 kilometer tot 8 kilometer

Wardrobe change! Enige probleem: alle ‘gepaste’ kleding zat in de was – op de lange jurk na. Oplossing: kort kleedje. Nadeel: cultuur zeer ongepast in Myanmar. Het wetenschappelijk experiment ‘kan je op 500 meter te vaak aangestaard worden’ werd ondernomen. Het antwoord: ja.

8 kilometer tot 31 kilometer

Hup, kortgerokt naar de eerste de beste winkel om ‘meer gepaste’ kledij te kopen. In realiteit hield dit in: er zwaar opgelegd worden door een Chinese immigrante. Na – letterlijk – een halve dag konden we dan eindelijk beginnen aan onze fietstocht. Jonas ook eindelijk minder geïrriteerd.

IMG_20180112_223735_558

Outfit #3: cultureel semi-gepast en fietsvriendelijk.

Eerst fietsten we langs de noordoostelijke kant van het meer: van Nyaung Shwe naar Maing Thauk. Onderweg prachtige zichten: rode bergen aan de linkerkant, het meer aan de rechterkant.

IMG_20180112_222928_130

Het Inle Meer is omringd door prachtig riet.

Aangekomen in Maing Thauk namen we een boot om ons en onze fietsen over het Inle Meer te zetten. Na stevige onderhandelingen – oh, wat ga ik blij zijn met vaste prijszettingen als ik terug ben – gingen we aan boord. Vreemd genoeg kon dit niet via het trapje aan de steiger. Als je weinig betaalt, moet je over boten klimmen. En moet je blijkbaar 10 liter water over je heen krijgen – of toch als je Jonas bent.

IMG_20180112_223002_172

Drijvende tuinen op het Inle Meer, waar groenten geteeld worden.

Kurkdroog kwam ik aan in Khaung Daing. Het geluk stond één keer aan mijn zijde. Na de boottocht opnieuw de fiets op, ditmaal met meer pagodes en kloosters op onze weg.

IMG_20180112_223309_083

Pagodes.

IMG_20180112_223553_719

Uitzicht op de bergen.

IMG_20180112_223515_898

Zicht op één van de kleine dorpjes nabij Inle Meer.

IMG_20180112_223433_344

Zicht op het meer.

Het advies bleek alleszins correct: een fietstocht is de ideale manier om Inle Lake en haar omliggende dorpjes te verkennen. En tegen alle verwachtingen in was het Jonas die meer kloeg dan ikzelf. Al moet ik eerlijk zijn: ik begrijp fietsen nog altijd niet. Eénendertig kilometer lang zeer hebben aan uw gat is geen sport, maar een moderne marteling. En de staat van de wegen in Myanmar verergert de pijn alleen maar.

Eindoordeel van deze opdracht: ***/*****

Twee minpunten voor de eindeloze pijn die we momenteel ondervinden.

IMG_20180112_223033_840

Selfie-boat!

Een bijbeltocht van Kalaw naar Inle Lake.

Voor alles een eerste keer: alsook voor een tweedaagse trekking. Ideale plaats om voor het eerst meerdaags te trekken, leek ons Kalaw. Kalaw ligt in de bergen en de temperatuur is er dan ook een pak lager dan in pakweg Yangon. De plaatselijke bevolking heeft het hier zeer moeilijk mee en draagt de hele dag door skijassen en wintermutsen. Hoe zou je zelf zijn bij vrieskou van 20°C à 25°C?

‘s Ochtends maakten we in deze onmenselijke kou kennis met onze groepsleden. Onze trekkinggroep telt 10 personen: twee Belgen (wij), 1 Française, 1 Duitse, 2 Amerikanen en 4 Indonesiërs. De zeven laatste blijken één grote groep te zijn.

En zo kwam het dat twee Belgen en één Française – zonder het te beseffen – terecht kwamen in een bijbelkamp nabij Kalaw. Bij de eerste lunch werd er plots een collectief bidmoment ingelast. In de namiddag volgde er een emotioneel zwaar moment waarbij alleen christelijke gospelmuziek kon helpen. Gelukkig werd God gevonden en was de zevenkoppige groep opnieuw sterk genoeg om de tocht verder te zetten.

Sommige mensen zouden argumenteren dat het vrij onbeschoft is om tijdens een begeleide trekking – met als doel kennis te maken met lokale stammen – luid (religieuze) muziek te spelen. Jammer genoeg waren ‘sommige mensen’ in de absolute minderheid.

Na nog wat gebeden ‘s avonds konden we slapen in een lokale homestay. ‘s Ochtends luidden de alarmklokken christelijke liederen en werd de dag gestart met Bijbelstudie. Naar de razend interessante mythe over de plaatselijke stam (Pa-O) werd slechts geluisterd door drie mensen. Zeven andere mensen vonden het vervolgens nodig om tijdens de trekking het geloof van Jezus te delen. Onze getraumatiseerde gids begon nadien elke zin met ‘I know Christian people don’t believe in spirits’.

Onze trekking van Kalaw naar Inle Lake zal zich eeuwig laten herinneren als christelijk uitje. Contact met de plaatselijke bevolking was er nauwelijks – misschien maar goed ook. Eén getraumatiseerde gids en drie getraumatiseerde Europeanen is al schade genoeg.

IMG_20180112_220420_618

De geteelde pepers worden gescheiden (goede kwaliteit versus minder goed) en vervolgens op de lokale markt verkocht. 

IMG_20180112_220448_846

Toch maar niet durven proeven.

IMG_20180112_220816_866

Is het een boom, is het een pagode?

IMG_20180112_220744_952

De runderen krijgen hun kenmerkende bult door het trekken van wagens.

IMG_20180112_221030_026

Na een dag werken op het land, komen de landbouwers terug naar hun dorp.

IMG_20180112_221144_241

Kleine kinderen gaan mee met de ouders werken: geen opvang hier. 

IMG_20180112_221414_098

Luisteren en kittens strelen? Ik doe het allemaal, tegelijkertijd.

IMG_20180112_221211_215

Uitzicht.

IMG_20180112_221325_575

Bezoek aan een lokale school.

IMG_20180112_221542_607

Op Inle Lake: deze dame haalt draad uit lotusstengels. Vervolgens wordt de lotus verweven tot héééél erg dure doeken ($250 voor een kleine ‘handdoek’).

IMG_20180112_221806_417

Zonsondergang op het meer.

IMG_20180112_221917_072

My hair still going strong.

 

 

 

IN BEELD – 72 uur in Yangon

IMG_20171230_161307_421

Onze eerste uren verkwisten we in het hotel: na een laatste slapeloze nacht in Maleisië en een nachtvlucht zit er niet veel pit meer in. De slaperigheid verdwijnt onmiddellijk wanneer we Shwedagon Paya betreden.

IMG_20171230_133319_246

Ontzettend veel monniken in de tempel. 

IMG_20171229_200116_315

Enkele zitten te mediteren. 

IMG_20171229_195827_188

Zoals ook deze.

IMG_20171230_161009_904

Andere zijn druk in de weer met hun smartphone. Selfies en Facebookposts zijn niet vreemd.

IMG_20171230_133923_192

We pikken zonsondergang mee.

IMG_20171230_133221_346

Duizenden kaarsen worden aangestoken rondheen de pagode.

IMG_20171230_133022_415

Intussen blijven de Myanmarezen bidden.

IMG_20171230_132946_142

Hub van bedrijvigheid, ook ‘s avonds.

IMG_20171231_183318_253

Op onze tweede dag: een snikhete zon en enkel een hartjesvormige wolk boven City Hall om bescherming te bieden.

IMG_20171231_183246_934

Independence Monument. Als achtergrondmuziek: superluid door de opgestelde boxen = Candy Bar van 50 Cent.

IMG_20171231_183223_118

Shule Paya. Veel boeddhistische tempels hebben ook een hoek waar ze de ‘nat’ – de heilige geesten uit eeuwenoude folklore – eren. Dit doen ze met een schaal waarin bananen en een kokosnoot liggen. Ook hier interessante achtergrondmuziek: Hawaii-Five-O Theme Song.

IMG_20171231_183343_598

Ook al uitgevonden in Yangon: de file. Op de achtergrond: appartementen. Elk appartement telt 1 deur en dat is exact ook hoe breed het is. In vergelijking met de vele mensen die op straat wonen: pure luxe.

IMG_20171231_183445_860

‘s Avonds gingen we naar Htwe Oo Puppet Theatre. Mr. Htwe is een man met een droom: hij wilt de traditie van het poppentheater levend houden. Vroeger werd het poppentheater in pagodes gespeeld en duurde een show vlotjes acht uur. De traditie stopte echter nadat er een avondklok werd ingesteld (twee jaar) en daarna kwam er televisie, film, smartphones,… Omdat er niet meer in de pagodes gespeeld wordt, doet Mr. Htwe het dan maar in zijn woonkamer. 

IMG_20171231_183637_668

Botahtaung Paya in de stellingen: Kontrimo kan nog iets leren.

IMG_20171231_183610_871

De bevolking in Yangon is ontzettend goed in het gooien van munten in bakjes op een draaiende schijf. Maar echt krankzinnig goed.

IMG_20171231_183800_689

Een lokale man sprak ons aan in Botahtaung Paya en introduceerde ons in de traditie van het boedhisme. Hij leerde ons heel wat bij over onze geboortedag en wat deze betekent. Aan al zij die op dinsdag geboren zijn: onze spirit animal is een leeuw, onze windrichting is zuid-oost, ons geluksnummer is acht en onze gelukssteen is amber. You’re welcome.

IMG_20171231_183912_359

Yangon: wandelen van de ene tempel naar de andere. Tegen alle verwachtingen in eveneens Yangon: Walhalla van Johnnys.

IMG_20171231_184007_318

Chaukhtatgyi Paya, vooral bekend van z’n liggende boeddha.

IMG_20171231_184038_307

En ze hebben ons wijsgemaakt dat deze boeddha Belgische ogen heeft, omdat ‘België zo goed is in glas en spiegels’. Het is eens iets anders dan ‘wafels, bier en frieten’.

IMG_20171231_184209_810

Ngahtatgyi Paya maakt zich klaar voor nieuwjaar: de monnikken en nonnen lopen rondjes rond het Boeddha-beeld en zamelen donaties in.

IMG_20171231_184107_394

Grote donaties worden op bordjes geschreven en afgegeven aan de monnik naar keuze.

IMG_20171231_184138_964

Deze monnik heeft een grote donatie ontvangen, krijgt tijdens zijn rondje nog ‘kleinere’ donaties. Deze zegent hij telkens alvorens in een grote jutte zak te stoppen.

IMG_20171231_183941_329

Yangon: bruisende stad met veel schotelantennes.

IMG_20171231_184246_467

Kandawgyi Lake: Karaweik Palace met op de achtergrond één van de nieuwbouwprojecten die ongetwijfeld de toekomst van de stad zullen domineren.

10 dagen Maleisië in 10 quotes

10 dagen Maleisië in 10 quotes. Omdat enkele woorden soms toch ook méér zeggen dan 1000 woorden.

Quote 1 : ‘We only hike in malls

Dit is voor mij allicht dé quote van héél de reis. Tijdens onze eerste hike in het Mossy Forest (Cameron Highlands) werden we verrast door de moeilijkheidsgraad van de wandeling. Onze ‘chille’ wandeling begon met het beklimmen van ladders – in allerlei vormen en staten – het optrekken aan touwen, het klimmen over bomen en vooral: het niet uitglijden op de spekgladde modderpaden.

Daar kwam bij dat we aan het begin van deze hike een Aziatisch gezin kruisten waarvan de vier familieleden de strijd met de zwaartekracht enorm aan het verliezen waren. Elk gezinslid leek plechtig gezworen hebben het meest uit te glijden. Het deed me nog het meest denken aan mijn allereerste schaatsbeurt ooit, maar dan zonder al het ijs.

Na minutenlang geklungel voelde de vrouw van het gezin de nood om aan ons de oorzaak van dit gezinsdrama uit de doeken te doen: ‘We only hike in malls‘, glimlachte ze. Nooit eerder voelde ik me zo verbonden…

IMG_20171226_000952_378

De befaamde familie, op een moment dat vader het even moeilijk had met de zwaartekracht.

IMG_20171225_233640_824

Mossy Forest doet z’n naam alle eer aan.

IMG_20171225_233614_976

Een orchidee ‘in het wild’. Een fototrekpleister voor toeristen, business as usual voor de locals.

Quote 2 : ‘I am the weakest link

… Nooit eerder voelde ik me zo verbonden. Ons wandelteam bestond namelijk uit zes personen: een Zwitsers koppel, een Slovaaks-Amerikaanse met haar moeder en wij. Enkele korte biografieën:

  • Het Zwitsers koppel deed wat elke Zwitser graag doet: bergbeklimmingen, hiken, iets met wolven en beren. Ze zagen er superprofessioneel uit en konden de autorit lang alleen maar praten over hoe graag ze wilden wandelen. Elke kans die ze zagen om te wandelen, moest gegrepen worden.
  • De Slovaaks-Amerikaanse en haar moeder waren in topconditie. Zij wandelt elke dag minstens 4 km in de snikhete zon van Kuala Lumpur en loopt marathons. Oh, en als ze zelf niet kan meedoen dan schrijft ze haar moeder in die dan op haar gezegde leeftijd even 10 km loopt in minder dan een uur.
  • Jonas en Anneke: wandelen kilometers in de niet zo snikhete zomerzon van het vlakke België. Ik laat me dan ook vooral kenmerken door een enorm irrationele angst voor hoogtes. Jonas hààt het om over dingen te klauteren. Na minutenlang geklungel voelde de vrouw van ons gezin dan ook de nood om de oorzaak van dit gezinsdrama uit de doeken te doen aan de andere teamleden: ‘I am the weakest link‘, biechte ik hen op.
IMG_20171226_001223_741

Twee Belgen en vijf Super Human Beings. Don’t be fooled by the smiles that I got, ik ben inwendig aan het sterven.

IMG_20171225_233159_539

Het gemakkelijkste stuk: de theeplantages in Cameron Highlands

IMG_20171225_233234_181

Achtergelaten werktuig in de theevelden.

IMG_20171225_233435_441

Zo rustig, zeg, in die theeplantages. HAHAHA, MOPJE! Eeuwen geduld voor uitgeoefend!

IMG_20171225_233512_003

En zo ziet een theebladje eruit van dichtbij.

Quote 3: ‘Ik moest gewoon even kokhalzen’

Dixit Jonas toen hij even met veel air aan mij ging tonen dat durian-ijs niet het meest vreselijke dessert ter wereld is. Ik had mijn potje ijs net aan hem gegeven, want ‘eten weggooien dat doe je niet’. Toen ik één seconde mijn aandacht verplaatste naar het nemen van een foto, zag ik plots in mijn ooghoek vreemde, schokkende bewegingen. Ik draaide me verschrikt om. ‘Ik moest gewoon even kokhalzen’, legde Jonas uit, ‘ik dacht als ik alles in één keer probeer op te eten dan is het weg, maar dat ijs van u was toch straffer van smaak dan het mijne’.

IMG_20171226_213712_203

Deze onflatterende foto zet ik online om jongeren te behoeden voor de gevaren van het eten van durian.

IMG_20171226_213734_945

De plaats des onheil: de Clan Jetties in Penang. De jetties zelf zijn gebouwd op emmers met cement in (zie rechtsonder foto)

IMG_20171226_214430_861

Gelukkig maakte de schoonheid van Penang het drama draaglijk.

IMG_20171226_214244_543

Zo, zo draaglijk.

Quote 4: ‘Allez jonge, niet dan he’

Dixit Anneke, na vier verwoedde pogingen om ‘good health’ te scoren in de Burmese tempel in Georgetown. Bij de eerste poging vloog het muntstuk in het kommetje ‘good health’ om er vervolgens met eenzelfde snelheid opnieuw uit te botsen. Dit had ik als een duidelijk sein van het universum moeten beschouwen, maar helaas probeerde ik nog drie keer alvorens ik de handdoek voorgoed en met veel air in de ring wierp. Bij de laatste twee pogingen ging ik bovendien duizelingwekkend dichtbij de urne staan om alsnog te falen. Goed nieuws: Jonas scoorde wel een goede gezondheid én geluk.

IMG_20171231_180706_955

Eerste poging: erin en er terug uit. 

IMG_20171231_180731_967

Ook van dichtbij bleek ik een faalaap. Het gemak waarmee locals dit doen is duizelingwekkend.

IMG_20171231_181408_540

Oud en nieuw: een perfecte mix in Maleisië.

IMG_20171227_171001_000

Opnieuw contrast tussen oud en nieuw.

Quote 5: Discount!!’

Ik ga niet liegen: al drie maanden zaag ik Jonas de oren van het hoofd telkens ik de plaatselijke bevolking met een ventilatortje zie rondlopen. Tot we in Georgetown een winkeltje met ventilators passeerden en er ook fans in de vorm van Totoro bij stonden. Blijkbaar is het toch grote liefde, want het was Jonas zelf die me erop attent maakte. Hij stopte mij zes ringit toe – want blijkbaar zou zijn mannelijkheid geschaad worden als hij te dicht in de buurt van die Totoros zou komen – en stuurde me op pad. Resoluut koos ik een Totoro-ventilator uit de doos en stopte ik de vrouw zes RM toe. Waarop ze heimelijk rond zich heen keek en samen met de Totoro-ventilator één ringit terug in mijn hand stak. ‘Discount’, lachte ze geheimzinnig. Bij deze mag er gebogen worden voor mijn onovertreffelijke onderhandelingsskills.

IMG_20171226_213131_600

Geluk: dat is een Totoro ventilator scoren voor 1 euro.

IMG_20171226_213239_877

En sindsdien zijn we onafscheidelijk!

Quote 6: ‘We hebben ons weer goed ingesmeerd’

Een goed voornemen voor 2018: toch wat kwistiger omgaan met de zonnecrème. Helaas waren we deze vergeten en de eindeloze trappen naar Batu Caves stonden te blinken onder de hete middagzon. Gelukkig konden we ons in de grotten zelf verkoelen.

IMG_20171223_142647_483

Paar trapjes, beetje zon.

IMG_20171223_133422_559

Close-up.

IMG_20171223_133759_910

De Batu Caves hadden apen met hopen. Gelukkig iets beschaafder dan hun Balinese collega’s.

IMG_20171223_134131_110

Naar beneden ging het zeer vlot.

IMG_20171223_135247_839

Nabij de Batu Caves liggen nog een aantal prachtige hindoetempels.

Quote 7: ‘Waarom hangt die auto vol met kauwgom?’

De eigenaar van deze bolide had zich allicht andere gedachten voorgesteld bij zijn gepimpte auto, maar van ver leek zijn Jaguar volgeplakt met kauwgom. Eens dichterbij – want wie wilt er nu geen kauwgomauto van dichtbij zien? – bleek het carception te zijn: de auto plakte vol met speelgoedauto’s. Een jongensdroom is duidelijk werkelijkheid geworden in Kuala Lumpur.

IMG_20171223_111148_698

Pimpen voor gevorderden.

 

IMG_20171223_111124_972

Tot in de details.

 

Quote 8: ‘Allez, nog maar eens naar het winkelcentrum dan, zeker?’

 In Kuala Lumpur hadden we een capsulehotel relatief vlakbij de befaamde Petronas Towers. Zoals dat in Azië gaat, hebben ze er maar meteen een heel winkelcomplex van gemaakt. En laten we eerlijk zijn: soms heb je na drie maanden reizen ook gewoon zin om heel de dag in de airco rond te lopen, van de ene food court naar de andere. Dus ja, in Kuala Lumpur hebben we onze guilty pleasure volledig gehad.

IMG_20171223_142550_348

Suria KLCC: Winkelcentrum nr. 46463 in Azië

IMG_20171223_142358_557

Kuala Lumpur, allerlei lichtjes.

 

IMG_20171223_143052_270

Nu zijn de winkelcentra de meest bezochte tempels, maar de échte tempels mogen er ook zijn

 

 

Quote 9: ‘This is Disney Buddhism’

 Voor we naar Kek Lok Si trokken, lazen we al enkele vernietigende reviews over deze tempel. Hij wordt als één van de belangrijkste boeddhistische tempels in Maleisië gezien, maar zou volgens heel wat bezoekers té gecommercialiseerd worden. Wat ze bedoelden met ‘Disney Buddhism’ werd ook onmiddellijk duidelijk toen we bij de tempel kwamen: lintjes met Disney-prinsesses op en standbeelden van Minnie Mouse versierden letterlijk de tempel. Daar hadden we ons toch even iets anders bij voorgesteld.

IMG_20171230_134152_713

Detail Kek Lok Si Tempel

IMG_20171230_134112_709

Sfeerbeeldje.

IMG_20171230_134228_083

Uitverkocht: ‘Luisteren naar mama en papa’. Nog volop in aanbieding: Wereldvrede. Tja, misschien heeft bidden voor het meest haalbare ook wel iets.

 Quote 10: ‘Ja, maar hebt ge een foto zonder al die mensen erop?’

 Maleisië in december: dat is niet het beste idee. Prijzen zijn torenhoog, net zoals het aantal (lokale) toeristen. Meterslange aanschuifrijen bij alles: eetkraampjes, musea én de befaamde street art. Elke foto zonder toeristen erop was één grote win. Aanschouw waarvoor we uren geduld hebben moeten uitoefenen:

IMG_20171226_215526_051

Soms moet je gewoon ‘s nachts komen voor mensloze foto’s.

IMG_20171226_214003_330

Na twee dagen: succes!

IMG_20171226_213615_009

Omdat ik nog nooit iemand zo elegant op een vuilnisbak zag staan, mocht hij er mee op.

IMG_20171226_212947_134

Street art doesn’t last forever. Ook niet als het UNESCO Werelderfgoed is.