Challenge #6 Ice, ice baby

En dan heb ik het niet over de drug die blijkbaar razend populair is in Australië (niet doen, kids, niets zo onsexy als sommige zombies die wij hebben zien wandelen). Nee, ik heb het over opdracht nummer zes: Eet nutella-, nocciola- of ferrero rocher ijs.

Een makkelijke opdracht dus ik maakte ‘m een beetje moeilijker: ik mocht alleen een ijsje eten als:

  • De zon scheen
  • Het ook warm was
  • We aan de oostkust waren

Ja, het regent hier ook best wel vaak. Nee, het is hier niet altijd warm als de zon schijnt (wiiiiind). Dus ja: ik heb het mezelf een klein beetje moeilijker gemaakt en gewacht… en gewacht… en tijdens de Bondi to Coogee Coastal Walk kon ik niet meer wachten. Na verschillende ijsstandjes uit te pluizen – makkelijke opgave, de meerderheid was gesloten – vond ik een verkoper met mijn favoriete ijs: hazelnoot.

Dit alles eindigde in één van de meest geforceerde foto’s ooit:

IMG_20171103_181348_728

Warmte + snel smeltend ijs + hongerige Anneke + snel foto nemen voor opdracht = geen flatterende positie om in te zitten, blijkbaar. Ik ben duidelijk nog niet klaar om een Insta-influencer te worden.

P.S. Even helemaal eerlijk: de dag nadien at ik ook nog een ijsje bij een Ben&Jerrys ijssalon – ik ben het aan mezelf verplicht om elk B&J ijssalon dat ik zie binnen te gaan – en oh mijn God… wat ik daar at ga ik nooit vergeten. NOOIT. Dus whatever you do: twee dagen ijs na elkaar is helemaal oké én blijkt het ook waard te zijn. Beste conclusies van deze trip, yet. 

World’s greatest views: 10 beelden

Na Melbourne was het opnieuw tijd voor een stukje natuur. En niet alleen het pinguin-geweld van de Penguin Parade. Na Melbourne reden we via de Mornington Peninsula en Wilson’s Promontory richting Sydney. Omdat een beeld meer zegt dan duizend woorden: vijf prachtige locaties tijdens onze trip van Melbourne richting Sydney.

1. Cape Schanck

Maar mannekes toch… die houten paadjes, die vuurtoren, die stranden, die golven… en dan die Instagram fotoshoot (inclusief verkleedtent en twaalf outfits). Die laatste shoot was overduidelijk geen eigen shoot: wij hebben geen twaalf outfits.

IMG_20171025_191558_873IMG_20171025_191752_409

2. Phillip Island

Een ruwe kustlijn en tonnen wildlife: wat wilt een mens nog meer?

IMG_20171027_205942_061_1IMG_20171027_210042_862_1

3. Mt Oberon, Wilsons Promontory

De meest saaie wandeling tot dusver: een 4×4 track op een beboste berg. Heel de tijd één vraag door je hoofd: ‘waarom zijn we dit te voet aan het doen als dit gewoon een 4WD weg is?’. Dan kom je plots bij een gigantische antenne en smijt je bijna je handdoek in de ring: berg beklommen en dan gaat je uitzicht bepaald worden door zo’n ijzeren ding? Nee, naast het ijzeren gestalte: het paadje gaat nog verder naar boven en dan plots… WOW.

IMG_20171027_205811_426IMG_20171027_205741_389

4. Squeaky Beach, Wilsons Promontory

Parelwit strand, helderblauwe zee en rotsjes om op te klimmen.

IMG_20171027_205637_148IMG_20171027_205712_800

5. Jervis Bay

Opnieuw prachtige, afgelegen stranden en diepblauw water… met walvissen. Pluspunt!

IMG_20171030_181323_669_1 IMG_20171030_180908_756_1

48 uur in Melbourne

48 uur in Melbourne… Dat betekent voor elke reiziger iets anders. De ene gaat op zoek naar architectuur; de andere naar de beste eettentjes. Wij zochten in Melbourne vooral streetart. En streetart zoeken in Melbourne, dat is een beetje het equivalent van kerken spotten in Polen: om iedere hoek loert er wel iets.

We starten onze 48 uur in het CBD. CBD dat staat blijkbaar voor Central Business District. Dat raadsel hadden we na twee steden mooi opgelost – merci, Google! In het eigenlijke stadscentrum kon je geen meter lopen zonder graffiti te spotten. Melbourne moedigt streetart dan ook enorm aan. De klassieke trekpleisters – zoals Union Lane en Hosier Lane – spraken ons minder aan: enorme hopen toeristen en (sorry not sorry) vaak lelijke tags. Onze favoriete picks:

1. Presgrave Place 

Een klein straatje met nog kleinere kunstwerkjes die samen een geheel vormen – en tegelijk ook niet.

 

IMG_20171023_190729_474IMG_20171023_190810_706IMG_20171023_190645_545

2. Cocker Alley

Opnieuw een klein steegje – met heel wat achterkanten van restaurants en bars.

IMG_20171023_191031_102

3. AC/DC Lane

Toegegeven, deze toeristische trekpleister stal mijn hart. Niet alleen omwille van de straatnaam (ge-ni-aal), maar ook het streetart werk was fenomenaal. Des goûts et des couleurs, on ne discute pas. De meerderheid van de voorbijgangers leek het maar niets te vinden, maar ik heb mijn nieuw favoriet exemplaar gevonden.

IMG_20171023_190308_407

4. Duckboard Place 

Duckboard Place & omliggende steegjes: prachtige werken van o.a. Fintan Magee.

IMG_20171023_171845_575IMG_20171023_202009_982

En dan: de tweede dag in Melbourne. We besluiten naar het wijkje Fitzroy te trekken. Ooit een te mijden buurt; nu het epicentrum van artistiek Melbourne (lees: hipsters). Toegegeven: ze hadden veel betere werken dan het CBD. Ook toegegeven: in Melbourne hebben ze blijkbaar de ballen om een ROA te overschilderen. Mijn hart brak. Onze favoriete picks:

1. Fitzroy, algemeen

Tijdens onze doortocht in Australië wordt er een (niet-bindend) referendum gehouden rond het homohuwelijk. Verspreid over de hele stad dus prachtige werken rond dit thema. Daar staan we 100% achter.

IMG_20171025_192756_656

2. Wood Street, Fitzroy

Een werk dat intrigeert, beangstigt en begeestert.

IMG_20171025_192234_471

3. Charles Street, Collingwood

De naburige wijk Collingwood had ook enkele mooie werken. Fan!

IMG_20171025_192936_591

4. Johnston Street, Collingwood

Een echte Keith Haring – ik denk dat dit werk zowat het oudste streetart stuk is dat ik ooit zag: het staat er al meer dan dertig jaar.

IMG_20171025_192605_462

5. Easey Street, Collingwood

Eén van de betere buurten om streetart te spotten. Favoriet stuk op het moment van passeren: de anatomie van deze kangoeroe.

IMG_20171026_092354_303

Pinguin Parade

Op 26 oktober stonden we voor een dilemma: to penguin parade or not to penguin parade. Een duur vraagstuk. We wikken en wegen de pro’s en contra’s:

  • Pro’s: Pinguins
  • Contra’s: Massatoerisme, prijskaartje, menig Tripadvisor-commentaar

Met zo’n lijst zou je denken dat de beslissing snel genomen is, maar we gingen voor een compromis à la belge: we kochten kaartjes voor de Penguin Parade Plus. De nog duurdere optie dus. Beslissingsprocessen zijn duidelijk niet altijd zo eenduidig als ze op papier lijken.

Zo kwam het dat we op 26 oktober om 18u00 bij de eerste stonden aan te schuiven om pinguins aan land te zien komen. Met de Tripadvisor-commentaren in het achterhoofd (‘We zagen maar 14 pinguins‘ en ‘Het walgelijkste in de mens komt naar boven; een vrouw schopte mijn 7-jarige dochter‘) betraden we het gebouw. Waar de commerce welig tierde: een souvenirwinkel, een restaurant, een kiosk: you name it, they had it. Behalve open deuren; daar moesten we nog op wachten. Een beetje het verhaal van 26 oktober: wachten.

De pinguins waren de dag ervoor met 1.800 en kwam aan land rond 20u15. We kregen uitleg van de ranger: veel pinguins hadden al een nestje gemaakt op het eiland en zouden dus zeker terug huiswaarts keren. Zwangere pinguins blijven thuis en keren ‘s avonds stroominwaarts richting kust, waar ze calcium uit het zand pikken. De dieren zitten in hun natuurlijke omgeving; met natuurlijke vijanden. Aangezien de pinguins – Little penguins – amper 30 cm groot zijn, worden ze nogal eens opgescoopt door grotere roofvogels. Dat zou betekenen dat ze nu allicht later aan land zouden komen – het was te helder – en dat ze bij elke perceptie van gevaar zouden reageren.

Na een uur te staren naar de prachtige natuur (lees: na een uur Logo Quiz te spelen) waren ze er plots. Een groepje van een 30-tal pinguins. Ze stormden samen uit het water en kwamen het land op. Bij dat proces viel elke pinguin zowat vier keer op zijn (of haar) muil. Pinguins blijken niet de meest wendbare wezens op land. Dat is ook de reden waarom ze en masse op strand komen: l’union fait la force. 

Zo, dat hebben we dan weer gehad, dacht ik. Tot er een half uur later een tweede golf pinguins aankwam. En een derde. En een vierde. En er plots vogels begonnen over te vliegen en de beestjes in alle staten probeerden zich te camoufleren… voor een zelfingenomen meeuw. Die meeuw herhaalde z’n grapje nog een keer of drie. Ik hoorde de stem van David Attenborough en waande me in een BBC-natuurdocumentaire.

Ja, het is commerciële waanzin. Nee, we mochten in ruil voor de hoge inkomprijs toch geen foto’s maken. Maar het was elke cent waard. Ik ging zelfs zodanig op in de belevenis dat we sinds die dag een nieuwe reisgenoot hebben. Ontmoet Pjotr.

20171031_212455