Een maand voor vertrek

Ken je dat gevoel? Je wandelt door de gietende regen naar je huisartsenpraktijk voor een tweede rabiës vaccinatie. Je schudt je droog in de wachtkamer en vertelt geanimeerd over je apotheekbezoek aan je vriend. Alle medicatie is nu in orde; alleen de spuiten nog daadwerkelijk laten zetten.

Vervolgens komt de dokter je halen. Je haalt de verpakte vaccinaties boven en springt meteen recht zodra hij vraagt wie hij eerst mag vaccineren. Nog voor hij iets kan zeggen zit je al ongeduldig te wachten op die doktersstoel. Je weet wel, die stoel die altijd vol papier ligt. En dan speelt er zich een scène af die recht uit In de Gloria komt.

De dokter opent het doosje en bekijkt de spuit. Vervolgens vouwt hij de gigantische bijsluiter open en begint koortsig te lezen. ‘Ze maken die dingen altijd maar ingewikkelder‘, spreekt hij uit. Vervolgens volgt er een minutenlange stilte. Hij zoekt wat op z’n computer. Een handleiding? Dokter Google? Hij wint een beetje zelfzekerheid terug. Spreekt nog steeds geen woord. ‘Bij voorkeur links‘, spreek je uit zodra hij iets te dicht bij je rechterarm komt. Dat er eerst nog een andere naald op moet. Opnieuw stilte.

‘Oef, gelukt‘, denk je. Nu is het de beurt aan je wederhelft. Hij zet zich op de doktersstoel. ‘Nu weten we al hoe het moet‘, doorbreekt de dokter de stilte. Achter de rug van je vriend zit hij de tweede spuit te prepareren. Het heeft iets heel ergs onwennig; een dokter die weinig zegt en veel opzoekt. En spreekt hij – volledig uit zichzelf – de gevleugelde woorden:

‘Ik heb ooit eens een vaccinatie volledig verknoeid‘.

Het gezicht van je vriend staart je plots panisch aan en zodra de spuit in zijn nabijheid komt, hou je het niet meer. En je lacht. En je beseft dat je niet mag lachen. Dus je lacht nog meer. Met dat gezicht. Met de wel erg ongelukkige timing waarop de huisarts plots besloot toch een gesprekje te starten. En met de al even ongelukkige boodschap.

Dat is waar wij exact een maand voor vertrek mee bezig zijn. Luisteren naar hoe je dokter ooit een peperduur vaccin op de grond heeft laten vallen, doordat het uit het doosje viel. Nog 4 spuiten te gaan.

We hebben malariapillen om een heel dorp mee te drogeren en anti-diarree middeltjes om een hele stad mee te constiperen. En we hebben ook enorm verkeerd ingeschat hoeveel dat allemaal zou kosten. Ik weet niet hoe ik gereageerd zou hebben als ik m’n vaccin tegen de grond had zien gaan. Het lachen was me allicht snel vergaan.

Een maand voor vertrek. Exact één maand. Dat betekent dat deze post getypt wordt in een appartement gevuld met lege kasten en volle dozen. Dat betekent dat mijn bed binnenkort niet meer in Leuven zal staan. Dat betekent dat mijn katten steeds panischer beginnen te miauwen. Een maand voor vertrek: het afscheid is begonnen.

3 Comments

  1. Carolien

    Ik neem aan dat als een dokter een vaccin laat vallen, dat het de dokter zelf is die voor de extra kosten moet opdraaien.

    Like

  2. Bostonbaby

    WoW nog maar een maand! Appartement verhuurd?

    En neen, ik ken dat gevoel niet 😬

    Like

Laat een reactie achter op Carolien Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s