1 week voor vertrek

Over exact een week zitten we op een opstijgend vliegtuig. Eén week. 7 dagen. 168 uur. Yikes.

Ik dacht altijd dat ik mijn tijd de week voor vertrek 100% zou spenderen aan de reis. In realiteit is zowat 0,001% van m’n tijd aan de reis gespendeerd: de afgelopen week hebben we ons nieuw adres gecommuniceerd aan Australië. Dat was het dan voor de reis.

De andere tijd werd geïnvesteerd in:

  • Verhuizen, nog meer verhuizen en… verhuizen
  • Sokken zoeken in 7 verschillende dozen
  • Vijf frituren bezoeken om vervolgens een snee brood te eten – in kleine dorpjes is maandag blijkbaar nog steeds heilig
  • Containerparken bezoeken
  • 78 telefoontjes naar de wijkagent in de hoop tijdig gedomicilieerd te raken (Eindresultaat: I did it!) 
  • In een lange rij staan wachten in een gemeentehuis waar de klok bleef stille staan anno 1970 (en waar we begroet werden met ‘gratis rattenvergif te verkrijgen aan de balie‘ – weten we ook weer meteen waar we aan toe zijn).
  • Verven.
  • Nog meer verven – er blijken vele soorten witte verf te zijn.
  • En dan uiteindelijk nog meer verven. Geloof nooit de verfblikken: er bestaat niet zoiets als ‘1x dekkend‘.
  • Kuisen. Er staat nu een leeg pand in Kessel-Lo dat properder is dan ooit tevoren. Behalve de ramen. Wie maakte ramen wassen eigenlijk zo moeilijk?
  • Eten. 3 kg verdikt in twee weken. Hotel Schoonmama heeft een rijkelijk gevulde snoepkast en ik heb nog steeds de discipline van een kleuter.
  • Nog meer eten: zowat elke dag staat er een afscheidsetentje gepland.
  • Werken: de overuren draaien op volle toeren. Gelukkige heb ik stevige opvolging klaar staan. Ongelukkigerwijze moet ik haar zelf coachen en blijk ik niet de beste leerkracht.

Kortom: Er is geen tijd om stil te staan. Misschien is dat ook goed; ik weet het niet. Toen ik dit weekend een (voorlopig) laatste blik op het stadhuis van Leuven was ik van één iets heel zeker: ik ga het missen*.

* DISCLAIMER VOOR DE EERLIJKHEID: Het kon ook geweest zijn: ‘Ik ga het missen, maar ik ga wel zes maand niet moeten kuisen dus whatevs.’ 

20 nieuwe uitdagingen

Het grote avontuur is in zicht… en dat betekent jammer genoeg ook dat er de laatste weken en dagen veel afscheid wordt genomen. Dit weekend nam ik al afscheid van een deel van de #ehsaldmc vriendengroep: een leuke bende oud-klasgenoten (en intussen zo veel meer).

Bij het ontbijt werd er plots een doosje boven getoverd: een klein afscheidsgeschenk waardoor ik hen niet zou kunnen vergeten op wereldreis. In het doosje: uitdagingen voor tijdens onze trip. Mét beloningen. De topbeloning: een 3-gangen maaltijd met apero, hapjes, verklede geekies en een verrassingsactiviteit. Iedereen die mij kent, weet: voor eten doe ik àlles. Benieuwd dus of ik 19 van de 20 activiteiten (er zit 1 joker in het doosje) tot een goed eind kan brengen en mijn prijs kan verzilveren.

De uitdagingen:

  1. Vraag Arcade Fire aan bij een lokaal radiostation
  2. Plant een ehsaldmc vlag op de hoogt beklommen berg
  3. Proef 10 lokale nagerechtjes
  4. Maak een originele nieuwjaarsboodschap
  5. Slaap op een ongewone plek
  6. Eet nutella-, nocciola- of ferrero rocher ijs
  7. Speel een 999 games gezelschapsspel (dat je niet zelf bij hebt)
  8. Beoefen een nieuwe sport
  9. Stuur ons het allerlelijkste postkaartje
  10. Eet bij Din Tai Fung
  11. Verkleed jullie samen in lokale klederdracht
  12. Maak een fietstocht van minstens 10 km
  13. Laat ons kennismaken met de lokale muziek en doe eens zot
  14. Doe vrijwilligerswerk of lever een positieve bijdrage aan iemands leven
  15. Drink 1 week geen cola (zero)
  16. Ga skinnydippen
  17. Eet een insect
  18. Zwem met een dier
  19. Leer een lokaal gerecht klaarmaken
  20. Trek één foto in elk land van jullie samen
  21. BONUS 1: Maak in elk land een selfie met een kat
  22. BONUS 2: Bouw met iemand een feestje op ‘Casanova

Maar laten we nu eerst de grootste uitdaging aangaan: onze laatste twee weken in België goed afronden.

Een maand voor vertrek

Ken je dat gevoel? Je wandelt door de gietende regen naar je huisartsenpraktijk voor een tweede rabiës vaccinatie. Je schudt je droog in de wachtkamer en vertelt geanimeerd over je apotheekbezoek aan je vriend. Alle medicatie is nu in orde; alleen de spuiten nog daadwerkelijk laten zetten.

Vervolgens komt de dokter je halen. Je haalt de verpakte vaccinaties boven en springt meteen recht zodra hij vraagt wie hij eerst mag vaccineren. Nog voor hij iets kan zeggen zit je al ongeduldig te wachten op die doktersstoel. Je weet wel, die stoel die altijd vol papier ligt. En dan speelt er zich een scène af die recht uit In de Gloria komt.

De dokter opent het doosje en bekijkt de spuit. Vervolgens vouwt hij de gigantische bijsluiter open en begint koortsig te lezen. ‘Ze maken die dingen altijd maar ingewikkelder‘, spreekt hij uit. Vervolgens volgt er een minutenlange stilte. Hij zoekt wat op z’n computer. Een handleiding? Dokter Google? Hij wint een beetje zelfzekerheid terug. Spreekt nog steeds geen woord. ‘Bij voorkeur links‘, spreek je uit zodra hij iets te dicht bij je rechterarm komt. Dat er eerst nog een andere naald op moet. Opnieuw stilte.

‘Oef, gelukt‘, denk je. Nu is het de beurt aan je wederhelft. Hij zet zich op de doktersstoel. ‘Nu weten we al hoe het moet‘, doorbreekt de dokter de stilte. Achter de rug van je vriend zit hij de tweede spuit te prepareren. Het heeft iets heel ergs onwennig; een dokter die weinig zegt en veel opzoekt. En spreekt hij – volledig uit zichzelf – de gevleugelde woorden:

‘Ik heb ooit eens een vaccinatie volledig verknoeid‘.

Het gezicht van je vriend staart je plots panisch aan en zodra de spuit in zijn nabijheid komt, hou je het niet meer. En je lacht. En je beseft dat je niet mag lachen. Dus je lacht nog meer. Met dat gezicht. Met de wel erg ongelukkige timing waarop de huisarts plots besloot toch een gesprekje te starten. En met de al even ongelukkige boodschap.

Dat is waar wij exact een maand voor vertrek mee bezig zijn. Luisteren naar hoe je dokter ooit een peperduur vaccin op de grond heeft laten vallen, doordat het uit het doosje viel. Nog 4 spuiten te gaan.

We hebben malariapillen om een heel dorp mee te drogeren en anti-diarree middeltjes om een hele stad mee te constiperen. En we hebben ook enorm verkeerd ingeschat hoeveel dat allemaal zou kosten. Ik weet niet hoe ik gereageerd zou hebben als ik m’n vaccin tegen de grond had zien gaan. Het lachen was me allicht snel vergaan.

Een maand voor vertrek. Exact één maand. Dat betekent dat deze post getypt wordt in een appartement gevuld met lege kasten en volle dozen. Dat betekent dat mijn bed binnenkort niet meer in Leuven zal staan. Dat betekent dat mijn katten steeds panischer beginnen te miauwen. Een maand voor vertrek: het afscheid is begonnen.